Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

sobota, 13 czerwca 2015

Na Mszy Świętej dzieci się nudzą, czyli kościelny savoir vivre dla dzieci

Byłam dzisiaj wieczorem na Mszy Świętej za mojego sąsiada. Tak się złożyło, że przyszedł na nią również jego 6-letni wnuk. Dziecko ruchliwe, ciekawe świata. Nie wiem jak to jest w innych parafiach, ale u nas sobotnia wieczorna Msza Święta traktowana jest już jako niedzielna, a więc trwa i dłużej. A jeżeli doliczymy do tego dzisiejsze nabożeństwo fatimskie, to wychodzi ponad godzina. Za długo jak dla nadpobudliwego sześciolatka. W pewnym momencie, ku oburzeniu babci, dziecko zaczęło wykonywać gest strzelania do kapłana sprawującego Eucharystię. Babcia z wnuczkiem wyszła czym prędzej ze świątyni, nie czekając na zakończenie nabożeństwa. 
Tak naprawdę często zauważam, że dzieci nie wiedzą jak zachować się w kościele. Duży tutaj problem leży po stronie rodziców, dla których kościół jest tylko miejscem do przyjmowania sakramentów, a ich pociechy są w nim tylko od wielkiego dzwonu - na chrzcie, Komunii świętej, bierzmowaniu oraz ślubie. To błąd, ponieważ dziecko rodziców deklarujących się jako wierzący, powinno od pewnego momentu wiedzieć jakie są powszechne normy obowiązujące w budynku kościelnym. Wbrew pozorom w kościele też obowiązuje pewnego rodzaju savoir vivre, z którym powinniśmy zapoznawać dzieci od najmłodszych lat.

Kościelny savoir vivre, czyli oswajanie dziecka ze świątynią i wyjątkowością tego miejsca

  1. Dzieci należy oswajać z kościołem powoli. Warto wejść do niego w czasie, gdy nie ma nabożeństwa, aby pokazać mu organy, ołtarz, dzwony oraz obrazy. Wtedy nie będzie zadawać tysiąca pytań podczas nabożeństwa.
  2. Nie należy zmuszać lub nalegać dziecka na pójście do kościoła, szczególnie jeżeli wynika to z presji lub obowiązku. Dziecko to wyczuje i będzie jeszcze bardziej zniechęcone.
  3. Przed każdym udaniem się do kościoła trzeba przygotować dziecko do udziału w tym wydarzeniu, przypominając mu po ci i dokąd idzie, a także o bezwzględnych zasadach obowiązujących we wspólnocie kościelnej, zaznaczając, że w żadnym wypadku nie należy ich łamać.
  4. Należy uświadomić dziecku, że w świątyni zakazane jest kładzenie się na podłodze, ławce, czy też bieganie i dotykanie czegokolwiek.
  5. Warto od małego uczyć dziecko podstawowych modlitw, a także zachęcać do aktywnego udziału we Mszy świętej, świecąc własnym przykładem.
  6. Trzeba uświadomić dziecko, jak powinno zwracać się do osoby duchownej. Nie może mówić do niego "proszę pana", lub co gorsza na "ty". Zamiast tego powinno się zwracać "Proszę księdza", "proszę brata", "proszę siostry", na przywitanie wygłaszać formułę "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus", a na pożegnanie "Z Panem Bogiem".
  7. Ważne jest, aby ubranie kościelne było stosownie, a za razem odświętnie. Ubiór dziewczynek nie powinien składać się z zbyt krótkiej spódniczki, prześwitującej bluzki, czy też bluzki zawierającej duży dekolt, chłopców zaś uczymy, że przed wejściem do świątyni należy zdjąć nakrycie głowy.
  8. Źle widziane jest zabieranie do kościoła zabawek i książeczek w celu zainteresowania dziecka czymś innym niż Msza święta.
  9. Dobrym rozwiązaniem jest z początku uczęszczać na Mszę świętą przeznaczoną dla dzieci, gdzie najmniejszych nie obowiązują tak rygorystyczne zasady, jak na normalnych nabożeństwach. Bardzo często kazania prowadzone są w formie rozmowy z dziećmi, pojawiają się też piosenki ruchowe. Jednak należy pamiętać, że ta swoboda ma swoje granice. Rodzice nie mogą tracić kontroli nad dzieckiem spuszczając go z oka. Jednocześnie muszą zadbać o to, aby dzieci zachowywały się w odpowiedni sposób - nawet podczas tak swobodnej Mszy świętej niedopuszczalne jest bieganie po całym kościele, krzyczenie bez ograniczeń, czy też wspinanie się na stopnie ołtarza.
  10. Jeżeli musimy iść z dzieckiem na Mszę świętą dla dorosłych, musimy mu uświadomić, że nie może przeszkadzać innym. Jeśli jego zachowanie sprawia, że rodzice nie potrafią go uspokoić, to powinni przebywać z nim przy drzwiach kościoła, tak aby można było szybko wyprowadzić je na zewnątrz.
  11. Dziecko nie powinno utrudniać swoim zachowaniem wspólnocie w skupieniu się o normalnym uczestnictwie we Mszy świętej.
  12. W przypadku tragicznego zachowania dziecka powiedz mu, jakiego zachowania konkretnie od niego oczekujesz(np. "usiądź w ławce"). Jeżeli to nie pomoże otwarcie powiedz dziecku, że nie będzie chodziło do kościoła, dopóki nie nauczy się zasad tam obowiązujących.
  13. Przed dłuższymi uroczystościami, takimi jak ślub, chrzciny czy komunia, warto wytłumaczyć dziecku ich sens. Jednocześnie rodzice muszą być przygotowani na chodzenie po kościele, udzielanie odpowiedzi na pytania pociechy, a nawet spędzenia części uroczystości na zewnątrz świątyni. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz