lecz przynieś niewidomym dzieciom takie światło,
co pozwoli im ujrzeć wszystkie dary boskie,
drzewa w czapach śniegu, obraz Częstochowskiej,
lustro lodowiska kreślone łyżwami,
które skrzy się, błyska, gdy tańczymy na nim.
Przynieś dzieciom głuchym piosenkę anioła,
by zagrała cisza, która trwa dokoła,
by szept usłyszały i dzwoneczków trele,
głos mamy, kolędę w grudniowym kościele.
Pożycz anielskie skrzydła Mikołaju drogi,
dla dzieci, które mają bardzo chore nogi.
Na skrzydłach niech ulecą ze smutnych szpitali
i dotrą do swych domów hen w błękitnej dali.
Ależ by to była radość Mikołaju Święty,
ależ by to były wspaniałe prezenty.
Kto z nas w dzieciństwie nie pisał listów do świętego Mikołaja z prośbą o taki, czy też inny prezent. Potem z niecierpliwością wyczekiwaliśmy 6 grudnia(albo 24 grudnia, bo znam rodziny, kiedy święty Mikołaj właśnie wtedy przychodzi do ich domów). Kiedy jesteśmy dziećmi wierzymy w tego starszego pana z białą brodą i w czerwonym kostiumie, który przynosi nam prezenty. I chociaż czasami dostajemy nie to, o co prosiliśmy w naszym liście, to i tak z reguły cieszyliśmy się z otrzymanego podarku.
Święty Mikołaj istniał naprawdę. Nie był to jednak staruszek w czerwonym kostiumie(którego wizerunek pojawił się dopiero w latach 30 XX wieku za pośrednictwem reklamy coca-coli), a biskup znajdującej się w Turcji Miry. Żył na przełomie III i IV wieku. Niewiele o nim wiemy, większa część jego biografii opiera się na legendach. Jedna z nich mówi, że w dzieciństwie miał zawędrować do ubogiej chatki na skraju lasu i podzielić się z tamtejszymi dziećmi niesionym w koszyku jedzeniem. Inna zaś o ocaleniem trzech córek sąsiada od sprzedania do domu publicznego poprzez podrzucanie im pieniędzy w nocy przez okno, dzięki czemu miały posag potrzebny na wyjście za mąż.
Na pamiątkę hojności pierwowzoru św. Mikołaja ludzie zaczęli obdarowywać się drobnymi podarkami. Ja dzisiaj także dostałam po Mszy świętej roratniej mały prezent od naszej pani prowadzącej scholę. Tradycyjnie już schola ubogaca to nabożeństwo swoim śpiewaniem. Z powodu okrojonego składu wszyscy mają do dyspozycji mikrofony. Wszyscy, łącznie ze mną, co już potraktowałam jako prezent mikołajkowy. A tutaj jeszcze po zaśpiewaniu pieśni na wyjście zostaliśmy poproszeni o pozostanie i każdy z nas coś dostał. Zupełnie się tego nie spodziewałam. Bo rozumiem, dzieci to dzieci, ale ja już trochę dorosłam... A z drugiej strony bardzo i szczerze się ucieszyłam ze skromnego podarku zapakowanego w ozdobny papier.
Po powrocie do domu rozpakowałam papier, a tam...
Kalendarz misji salezjańskich na 2018 rok + filcowa świąteczna zawieszka. Niby nic, a cieszy. Kalendarz jest prześliczny, kolorowe zdjęcia przyciągają wzrok. Zawieszka zaś jest bardzo przyjemna w widoku i w dotyku. Kurczaczek, znowu poczułam się jak dziecko :).
Ja pisałam listy do Mikołaja, raz mi odpisał,aż z Finlandii, do dziś mam ten list schowany. Potem nawet jak nie trafiał z prezentami, to wierzyłam,że to przez pomyłkę, bo przecież pisał do mnie, to istnieje :) Zresztą ja do dziś chyba trochę w niego wierzę. Choć dziś sama musiałam sobie kupić czekoladkę w prezencie ;)
OdpowiedzUsuńKiedyś pisałyśmy listy do Mikołaja .List był w domu dostępny by rodzina wiedziała co chcemy dostać.Jakimś cudem listy te zachowały się u starszej siostry mino jej licznych przeprowadzek .W pewne święta dała nam je w prezentach z liścikiem powspominajcie starą korespondencję podpisane Mikołaj
OdpowiedzUsuńJa co prawda nigdy nie pisałam listów, ale zawsze rysowałam to co chcę otrzymać. Niestety, z reguły otrzymywałam coś innego. Dlatego szczerze zaczęłam wątpić w jego istnienie. Dzisiaj sama się z tego śmieję...
UsuńNajlepsze takie niespodziewane prezenty są :)
OdpowiedzUsuńO tak, takie sprawiają najwięcej radości :)
UsuńKarolinko, Mikołaj wiedział, że byłaś grzeczna, wiec nie mógł Cię pominąć.
OdpowiedzUsuńUściski.
Wiesz, miałam też kilka wpadek, ale chyba ich nie zauważył. Pozdrawiam serdecznie
UsuńDobrze czasem poczuć się jak dziecko ::)
OdpowiedzUsuń