673. Sen mara - Bóg wiara?

Od pewnego czasu zdaje mi się, że pamiętam moje sny, zwłaszcza te z ostatniej fazy odpoczynku. Raz mi się śniło, że trafiłam do syberyjskiego łagru, a że nie miałam nic szczególnego do roboty (wszak ani do pracy w kopalni ani do wyrębu tajgi raczej się nie nadaję) to opiekowałam się przebywającymi w baraku dziećmi tak, że złapałam od nich malarię(chyba). Innym razem oglądałam jakiś serial w telewizji, w którym dwie kobiety jechały windą na jakiś wysoki wieżowiec i w pewnym momencie pod jedną z nich oderwał się kawałek podłogi i spadła w dół do szybu. Jeszcze kiedy indziej byłam w jakimś kurorcie z kolegą z dawnych lat i ktoś mu ukradł wózek inwalidzki, my zaś zbieraliśmy po kuracjuszach fundusze na nowy. A dzisiaj? Dzisiaj znowu bez wiedzy księdza pojechałam na jakieś spotkanie młodych, która nie wiedzieć czemu, było nad morzem(czyli to raczej nie Oratoriada). Kiedy Boski Oski w końcu zorientował się, że jestem(czyli kilka chwil po wyjściu z pociągu) oczywiście zaczęło się "przesłuchanie". Wtedy próbowałam mu wmówić, że przecież jeszcze tego samego dnia wracam do domu, a jutro przyjadę z powrotem, bo pociąg jedzie tylko 2,5 godziny(przez całą Polskę wzdłuż - toż to chyba nawet nie słynne Pendolino by było!). Księdzu zrzedła mina, zaczął mnie przekonywać, że może bym jednak została, bo to jednak daleka droga, że i tak śpią po prywatnych kwaterach, więc może da się mnie przenocować. Ja na to, że nie, że przecież mam w plecaku bochenek chleba(wsunięty w boczną kieszeń), który muszę zanieść rano rodzicom. Ksiądz coś tam pomruczał i prowadząc za ramię wziął mnie ze sobą. Na dole holu bloku do którego przyszliśmy stała pewna kobieta, z którą mnie zostawili. Tak od słowa do słowa powiedziałam jej, dlaczego jeżdżę na tego typu spotkania. Ona była zachwycona tym pomysłem. Nie wiedziałam jednak, że ostatnią część rozmowy usłyszał także ksiądz Oskar...

Fakt, wczoraj wieczorem rozmyślałam nad pewnymi sprawami, związanymi z moim życiem. 

Fakt, od pewnego czasu chodzi mi też po głowie pewien pomysł związany z Oratoriadami. Pomysł, który de facto został podrzucony mimochodem przez jednego z księży podczas jednej z nich.

Fakt, gdybym podzieliła się tym pomysłem chociażby z księdzem Oskarem, albo z księdzem, od którego on wyszedł to byłoby mi łatwiej.

Jest tylko jedno jedyne "ale..."

To "ale..." to wewnętrzny strach przed krótkim, ale zdecydowane "NIE!".

Bo ileż razy już je słyszałam. I to nie w momentach, kiedy coś faktycznie było poza zasięgiem moich możliwości(bo wbrew pozorom umiem ocenić, czy w danej dziedzinie to coś mi się uda), ale wtedy, kiedy coś było dla mnie do osiągnięcia(a to o czym myślę mogłabym zrobić)? 

Więc dlaczego teraz miałoby być inaczej? Dlaczego teraz ktoś miałby uwierzyć w kogoś takiego jak ja i w jego możliwości? Przecież wierzy się w Boga i "bogów". A mnie do tych drugich bardzo, ale to bardzo daleko.
A może ten sen to znak? Znak, że uda mi się, że może ktoś mi w tym pomoże. Tak bardzo chciałabym w to wierzyć...

P.S. Tylko proszę, nie pytajcie mnie o to, co planuję zrobić. To jeszcze nie ten czas...