734. Łyżka dziegciu

Mam szereg schorzeń, z czego głównym jest mózgowe porażenie dziecięce z atetozą oraz upośledzeniem ośrodka mowy. Jednak dzięki systematycznej rehabilitacji oraz terapii logopedycznej chodzę, mówię, jestem w miarę samodzielna. Ale coraz częściej zastanawiam się, czy to nie był błąd moich rodziców. Bo podczas orzekania o niepełnosprawności został mi przyznany umiarkowany stopień niepełnosprawności. W sumie mi to nie przeszkadza. Ale systemowi już tak.

Schody zaczęły się już rok temu. Nie wiem czy pamiętacie, ale pisałam tutaj o sytuacji, gdzie opiekun roku nie chciał mnie wziąć na obowiązkowy dla mojego rocznika wyjazd na Ukrainę bez opiekuna(zresztą rok wcześniej też nie pozwoliła mi jechać z resztą roku do kopalni soli w Bochni, a następnie nad morze z tego samego powodu). Dla mnie to był absurd, ponieważ od dawna nikt ode mnie nie żąda opiekuna. W dodatku wiązało by się to z dodatkowymi kosztami wyjazdu przeze mnie poniesionymi. Ale ktoś poradził mi, abym poszła do uczelnianego Biura Osób Niepełnosprawnych, bo oni się tym zajmują. No więc poszłam. Kierowniczka biura powiedziała mi, że spokojnie oni zajmą się zorganizowaniem i opłaceniem mojego opiekuna, muszę tylko dostarczyć im moje orzeczenie. Dostarczyłam i zonk! Okazało się, że owszem, załatwiają takie sprawy, ale w przypadku osób ze znacznym stopniem(nawet kobitka dziwiła się, że mam umiarkowany, a nie znaczny). Gdyby to nie był wyjazd zaliczeniowy, to machnęłabym ręką i dałabym sobie spokój, a tak? Wiedziałam też, że opiekunka roku swojego zdania nie zmieni. Setki podań, spotkań, tłumaczeń, a przede wszystkim nerwów, ale udało się. Poszli mi na rękę i przyznali mi opiekuna. Wyjazd był dla mnie możliwy. I nawet zastanawiam się, jak to się stało, że mogłam potem sama(czyt. bez opiekuna) pojechać z resztą nad morze. Czy to dlatego, że musiałam, aby zaliczyć kolejny przedmiot, a nie było już czasu na te wszystkie formalności, czy może jednak zobaczyli, że ze wszystkim sobie radzę...

I jeszcze teraz. Jak to szumnie media trąbią wzdłuż i wszerz naszego kraju, już niebawem osoby z niepełnosprawnością w stopniu znacznym będą mogły mieć dostęp do rehabilitacji poza kolejnością. Rozumiem, że takie osoby najbardziej potrzebują fizjoterapii, ale... 

Jestem pod opieką lekarza neurologa, który twierdzi, że stała rehabilitacja jest mi potrzebna, choćby po to, aby utrzymać mnie w tak dobrej formie w jakiej jestem. I co z tego, że co roku wypisuje mi skierowania na przepisowe dwa tygodnie zabiegów fizjoterapii w ramach NFZ, skoro limity przyjęć są nieubłagane. Ostatni raz zabiegi miałam na przełomie lipca i sierpnia 2016 roku(i tylko dzięki wyrozumiałości fizjoterapeutów podzielili mi termin tak, abym mogła i wziąć udział w ŚDM w Krakowie i wykorzystać zabiegi), następne mam we wrześniu tego roku. Stała rehabilitacja ze względów neurologicznych? Czysta fikcja!

I teraz wyobraźmy sobie sytuację, jaka prawdopodobnie lada chwila nastąpi - cała rzesza niepełnosprawnych w stopniu znacznym może korzystać z fizjoterapii poza limitem. W sumie cała ustawa nie jest na pozór taka zła. Ok, są niepełnosprawni, niech mają szansę na usprawnianie. Diabeł jednak tkwi w szczegółach. Bo jakoś nie wierzę w to, że przychodnie rehabilitacyjne będą nagle przyjmować fizjoterapeutów na potęgę. I to nie tylko ze względów finansowych, ale i lokalowych. Nie wiem jak to wygląda w innych przychodniach rehabilitacyjnych, ale moja to pięć niewielkich sal (1 do rehabilitacji dzieci, 1 do rehabilitacji dorosłych, 2 do masażu i 1 do zabiegów fizjoterapeutycznych). Salka dla dzieci jest dla maksymalnie 3 pacjentów, dla dorosłych - 8-9 osób, do salek do masażu wejdzie do jednej 6 osób, a do drugiej powiedzmy że 3, fizjoterapia jest dla jednej osoby. Czyli jednocześnie z zabiegów może korzystać jakieś 22 osoby. Taka sytuacja jest w przypadku osób ze skierowaniami, jak to miało miejsce dotychczas. I te skierowania dotyczyły wszystkich bez wyjątku. Z tym, że osoby z niepełnosprawnością w stopniu znacznym i po wypadkach miały pierwszeństwo przy zapisach. Jak myślicie, ile fizjoterapeutów potrzeba do tylu ludzi? Maksymalnie 22, co też jest fikcją, bo na sali rehabilitacji pracuje 2, góra 3 specjalistów na tych 8-9 pacjentów.

A teraz osoby ze znacznym stopniem mają być przyjmowane zupełnie poza kolejnością. Skoro w mojej przychodni jest tylko 22 miejsc na jedną turę to wiadome jest, że limity przyjęć jeszcze bardziej ulegnie wydłużeniu. Systematyczna rehabilitacja w celu utrzymania sprawności - dobre sobie. Nie zdziwię się, jeżeli w styczniu pójdę zapisać się na zabiegi i dostanę termin za 5, 6 lat. Systematyczna rehabilitacja... A gdzie miejsce na tzw. nagłe przypadki, ludzi, którzy po wypadkach czy też operacjach też potrzebują rehabilitacji, aby stanąć na nogi, niejednokrotnie będąc zdolnymi do wykonywania pracy? Przecież im szybciej wróci im sprawność, tym szybciej staną się produktywni...

Nie pozostaje chyba nic innego niż wygrać 1 000 000 w "Milionerach" i zainwestować w prywatną rehabilitację...

Albo iść do sejmu i zastrajkować..