Temu czas
Nie wiem czy w Panamie będzie możliwość swobodnego korzystania z Internetu więc żegnam się do początku lutego
poniedziałek, 14 stycznia 2019
niedziela, 13 stycznia 2019
857. 1... (z najlepszymi życzeniami)
Wbrew pozorom to nie jest tak, że nikt w parafii nie wie, że lecę do Panamy. Niektórzy nawet wiedzieli o tym wcześniej niż ja sama. I wspierali mnie w mojej decyzji. Nie, nie finansowo, ale choćby dobrym słowem.
Dzisiaj byłam ostatni raz przed wylotem w mojej parafii i ostatni raz śpiewałam w scholi. Swoją obecnością wywołałam małe zdziwienie, ale czy to pierwszy raz? Zresztą przyjęło się, że Lolek lubi zaskakiwać.
Po Mszy i schodowych ogłoszeniach parafialnych podeszłam jeszcze do Pani B. aby się pożegnać i powiedzieć, że w sumie nie wiem kiedy będę. Spojrzała na mnie i rzekła:
- Nie ma sprawy. Nie wiem, czego ci życzyć na tą drogę...
- Może po prostu aby wszystko się udało - zaproponowałam.
- Aby wszystko się udało - powtórzyła.
I to by było pewnie na tyle, gdybym nie pokusiła się o sprawdzenie do kiedy śpiewa się kolędy (proboszcz coś się czepiał i to dzisiaj). Oczywiście nic się ostatnio w tej sprawie nie zmieniło i można je śpiewać do 2 lutego. Napisałam jej to w SMSie. W odpowiedzi oprócz podziękowań dostałam jeszcze życzenia udanego wyjazdu i zebrania jak najlepszych jego owoców.
I jak tu nie wierzyć wszystkim ludziom, no jak?
sobota, 12 stycznia 2019
856. 2...(z przesłaniem)
Macie całkowitą rację - nie powinnam się przejmować tym, co mówią inni na temat tego co robię. Szczególnie wtedy, kiedy nie robię nic złego. Chociaż nie ukrywam, że zrobiło mi się trochę przykro, kiedy tydzień temu podczas spotkania z animatorami Oratorium Boski Oski powiedział wprost, że takich zrywów to on nie uznaje, zaś jechać na nie to prawdziwa głupota... Czy gdyby wiedział o moim wyjeździe też by tak mówił? Zresztą nie pierwszy raz usłyszałam od niego negatywną opinię odnośnie ŚDM. Szkoda tylko, że sam nie zorganizuje nam żadnego wyjazdu z rekolekcjami. Bo dla mnie wylot do Panamy to przede wszystkim pogłębienie swojej wiary, a dopiero później zabawa czy wycieczka.
Na szczęście to tylko wyjątki. Wczoraj pisałam Wam o pozytywnej reakcji pani D., a dzisiaj chcę się z Wami podzielić filmikien z przesłaniem Ks. kardynała Marka Jędraszewskiego. Co prawda jest skierowany głównie do młodzieży z archidiecezji krakowskiej, nikt mnie chyba nie zaaresztuje za to, że odebrałam to do siebie.😁
piątek, 11 stycznia 2019
855. 3... (z błogosławieństwem - tylko nie wiem jakim...)
Czasami zastanawiam się, dlaczego pewne rzeczy przychodzą tak trudno. Dlaczego tygodniami odwlekam załatwienie swoich spraw? Z reguły dzieje się tak z powodu strachu przed reakcją innych. Tak było i tym razem. Wiadomość o moim wylocie do Panamy ukrywałam niemal do końca, chociaż powinnam poinformować o tym najwcześniej jak się da. W końcu we wtorek zdobyłam się na odwagę i powiedziałam co i jak (oczywiście zaczynając od końca, bo po co od początku). Reakcja zaskoczyła mnie w pozytywny sposób - nagłe okazało się, że zupełnie obca osoba, która zna mnie zaledwie trzy miesiące i dla której jestem jedną z wielu osób jest mi bardziej przychylna niż kapłani z mojej parafii(którzy dalej nie wiedzą, że lecę do Panamy). Zamiast ochrzanu i rzeczy fruwających za mną po pokoju - pełne szczerości ,,wow, ale super'', 100% zrozumienia(to można wyczuć w tonie głosu) i obietnica pomocy, a raczej poparcia w załatwienie pewnych spraw.
Dzisiaj wstąpiłam na chwilę do sekretariatu z dokumentami, przy okazji musiałam podpisać jakieś tam pisemka. Podpisuję się więc jakimś długopisem(A to trochę trwa), do sekretariatu wchodzi koleżanka, coś tam zostawia w szafce i pyta:
- Karo, my się już nie widzimy przed twoim wylotem?
- Nie - odpowiadam zgodnie z prawdą.
- Pamietasz o magnesie?
- Jasna sprawa.
- To trzymaj się - i wyszła. Ja zaś wróciłam do podpisów. Nagle słyszę:
- Ale z tą Panamą to pani nieźle zaskoczyła nas wszystkich.
- Już dawno miałam to pani powiedzieć, ale nie wiedziałam jak... - bąknęłam zgodnie z prawdą i nieśmiało spojrzałam na kobietę.
- Najlepiej po Polsku - odpowiedziała stanowczo, a zarazem tłumiąc śmiech. I ja się uśmiechnęłam. - Udanego wylotu i aby pani jak najwięcej z niego wyniosła dla siebie.
- Dziękuję, a panią niech nie zje ta cała papierologia - odparłam spoglądając na zawalone papierami jej biurko. Znowu odpowiedział mi uśmiech.
- Sympatyczna z ciebie osoba.
- Z pani też - przemknęło mi przez myśl, jednak jedyne co przeszło mi przez usta to - Muszę się zbierać. To do widzenia.
- Do widzenia - odrzekła mi kiedy wychodziłam.
Wracając do domu analizowałam całą sytuację. Cieszę się, że nie dość, że nie komentowała tego negatywnie(wiadomo, że już bym nie zrezygnowała z wylotu, ale byłoby mi przykro), to jeszcze była mi jak najbardziej przychylna. I w sumie nie wiem o co chodzi innym, bo mówili mi, że potrafi być nieobliczalna i niemiła, kiedy ma ogrom papierkowej roboty. Tymczasem dzisiaj, pomimo tego, że miała sporo do roboty(ciekawe o której wróciła do domu, bo na pewno nie o 15:00), była dla mnie bardzo przystępna. I nawet można powiedzieć, że udzieliła mi swego rodzaju błogosławieństwa. A może po prostu mam szczęście do ludzi? Kto to wie... Przywiozę jej coś z Panamy, może się ucieszy 😀
Laptop dalej w naprawie na drugim końcu Polski. Kurczę, jeszcze we wtorek napisali mi, że będzie gotowy na dzisiaj, a tu ani widu ani słuchu. Mam nadzieję że do poniedziałku się wyrobią. Przynajmniej tą jedną sprawę chcę mieć z głowy.
Dzisiaj wstąpiłam na chwilę do sekretariatu z dokumentami, przy okazji musiałam podpisać jakieś tam pisemka. Podpisuję się więc jakimś długopisem(A to trochę trwa), do sekretariatu wchodzi koleżanka, coś tam zostawia w szafce i pyta:
- Karo, my się już nie widzimy przed twoim wylotem?
- Nie - odpowiadam zgodnie z prawdą.
- Pamietasz o magnesie?
- Jasna sprawa.
- To trzymaj się - i wyszła. Ja zaś wróciłam do podpisów. Nagle słyszę:
- Ale z tą Panamą to pani nieźle zaskoczyła nas wszystkich.
- Już dawno miałam to pani powiedzieć, ale nie wiedziałam jak... - bąknęłam zgodnie z prawdą i nieśmiało spojrzałam na kobietę.
- Najlepiej po Polsku - odpowiedziała stanowczo, a zarazem tłumiąc śmiech. I ja się uśmiechnęłam. - Udanego wylotu i aby pani jak najwięcej z niego wyniosła dla siebie.
- Dziękuję, a panią niech nie zje ta cała papierologia - odparłam spoglądając na zawalone papierami jej biurko. Znowu odpowiedział mi uśmiech.
- Sympatyczna z ciebie osoba.
- Z pani też - przemknęło mi przez myśl, jednak jedyne co przeszło mi przez usta to - Muszę się zbierać. To do widzenia.
- Do widzenia - odrzekła mi kiedy wychodziłam.
Wracając do domu analizowałam całą sytuację. Cieszę się, że nie dość, że nie komentowała tego negatywnie(wiadomo, że już bym nie zrezygnowała z wylotu, ale byłoby mi przykro), to jeszcze była mi jak najbardziej przychylna. I w sumie nie wiem o co chodzi innym, bo mówili mi, że potrafi być nieobliczalna i niemiła, kiedy ma ogrom papierkowej roboty. Tymczasem dzisiaj, pomimo tego, że miała sporo do roboty(ciekawe o której wróciła do domu, bo na pewno nie o 15:00), była dla mnie bardzo przystępna. I nawet można powiedzieć, że udzieliła mi swego rodzaju błogosławieństwa. A może po prostu mam szczęście do ludzi? Kto to wie... Przywiozę jej coś z Panamy, może się ucieszy 😀
Laptop dalej w naprawie na drugim końcu Polski. Kurczę, jeszcze we wtorek napisali mi, że będzie gotowy na dzisiaj, a tu ani widu ani słuchu. Mam nadzieję że do poniedziałku się wyrobią. Przynajmniej tą jedną sprawę chcę mieć z głowy.
środa, 9 stycznia 2019
854. Niby nic a cieszy
W dalszym ciągu laptopa mam w naprawie, a moim jedynym sposobem na połączenie się z Internetem jest dotykowy smatrfon. Pozwala mi to na zapanowaniu m.in. nad tym, co dzieje się na moim i Waszych blogach, chociaż nie odpowiadam na komentarze ani sama nie komentuję Waszych blogów(obiecuję nadrobić wszystko po odbiorze naprawionego laptopa, względnie po powrocie z Panamy). Dzięki temu wiem, że moje skromne świąteczne kartki powoli zaczynają do Was dochodzić. Bardzo mnie to cieszy, ponieważ zawsze jak wysyłam własnoręcznie zaadresowaną kartkę istnieje możliwość, że pracownicy poczty, tudzież listonosz, nie będą chcieli doczytać się po mnie. Oczywiście staram się pisać wyraźnie, najlepiej drukowanymi literami(zresztą dotyczy to nie tylko adresu) obawa jednak zawsze zostaje. Dlatego z uśmiechem na twarzy czytam od Was wiadomości, że kartka doszła. Mam nadzieję, że otwieracie je i czytacie z taką samą radością. Nie są to dzieła sztuki, nad odczytaniem ich treści też czasami trzeba się zastanowić, wiedzcie jednak jedno - są wysłane z sercem.
Ogólnie przepraszam też, że wysłałam je już po świętach, a jedną to nawet wczoraj wieczorem(tak się jakoś zawieruszyła i nie trafiła z innymi do skrzynki). Trochę jednak skomplikowały mi się sprawy i za bardzo nie miałam ani czasu ani głowy do takich rzeczy. Na szczęście powoli wszystko wraca do normy(chociaż do tego to jeszcze daleka droga). Do Panamy polecę jednak z dużo spokojniejszym sumieniem. Dzieciaki co prawda pytają mnie ciągle czy i kiedy wrócę(najbardziej żal mi tych z PO), ja jednak znowu zaczynam się cieszyć. Co prawda mam trochę spraw do załatwienia, ale wszystko zmierza ku dobremu.
Dzisiaj jeszcze mam księdza po kolędzie... W sumie to miałam nadzieję, że nie zdąży do mnie dotrzeć przed ŚDMem. Nie to, abym coś miała do Boskiego Oskiego. Ale on nawet nie wie, że lecę do Panamy. I niech tak zostanie. Nie chcę potem słyszeć pod swoim adresem dziwnych komentarzy. Po prostu nie mam na to już siły...
niedziela, 6 stycznia 2019
853. Tajemnice Trzech Króli
Dzisiaj w Kościele obchodzone jest święto Trzech Króli, zwane inaczej świętem Objawienia Pańskiego, bądź Pierwszym Świętem Epifanii(Drugie obejmuje Chrzest Pana Jezusa w Jordanie, a Trzecie cud w Kanie Galilejskiej - występują w trzech kolejno po sobie występujących niedzielach). Warto wspomnieć, że jest to jedno z najstarszych świąt ustanowionych przez Kościół, i w pierwszych wiekach tego dnia świętowano pamiątkę Bożego Narodzenia(co zastało do dzisiaj we wschodnich obrządkach kościoła).
Ale co my właściwie wiemy o Mędrcach, którzy mieli oddać pokłon Synowi Bożemu? Okazuje się, że tak naprawdę niewiele, zaś jedna tajemnica goni drugą tajemnicę. Niektórzy naukowcy wręcz twierdzą, że opowieść o Mędrcach ze Wschodu nie jest relacją przedstawiającą historyczne wydarzenia, lecz rodzajem przypowieści o znaczeniu i misji Jezusa na wzór żydowskich midraszy. Niektórzy nawet uważają, że fragmenty Ewangelii opisujące dzieciństwo Jezusa, nie mają historycznego charakteru. Załóżmy jednak, że Mędrcy ze Wschodu byli postaciami realnymi z krwi i kości i przeanalizujmy, co o nich wiemy.
Tajemnica nr 1: Czy Mędrców było na pewno trzech?
Podstawowe pytanie dotyczy tego, ile w ogóle było tych Mędrców. Zauważmy jednak, że żadna z Ewangelii nam tego nie podaje. Ba, tylko Mateusz wspomina o tym wydarzeniu. Tymczasem malowidła w rzymskich katakumbach pochodzące z II/III wieku przedstawiają, że było ich dwóch, czterech bądź sześciu. Tradycja Kościoła Syryjskiego i Ormiańskiego podaje, że było ich 12, co miało symbolizować liczbę plemion Izraela bądź ilość apostołów. Nic chyba jednak nie pobije tradycji koptyjskiej, która mówi nawet o 60 cudzoziemcach. Ostatecznie najbardziej popularnym stał się pogląd, że do Jezusa przybyło tylko trzech Mędrców, bo tyle złożono darów. Jako pierwszy wśród pisarzy chrześcijańskich taką liczbę podał Orygenes. Anzelm Grün pisze, że liczba trzy jest zawsze liczbą pełnego człowieka, który rozwija w sobie trzy zakresy władzy. Bajkowi królowie zawsze mają trzech synów, co ma symbolizować duszę, ducha i ciało lub głowę, serce i brzuch. Po jakimś czasie wyruszają oni w drogę w celu odnalezienia wody życia lub uzdrawiającego leku dla chorego ojca. Jest to droga samorealizacji, którą rozpoczynają i na której przeżywają różne przygody. Sztuka widziała w przybyszach reprezentantów trzech etapów życia: młodości, wieku średniego i starości. Uczony z przełomu VII i VIII wieku, Beda Czcigodny, przypisał ich do trzech kontynentów: Europy, Azji i Afryki. Byli więc przedstawicielami całego ówcześnie znanego świata. O ile oczywiście faktycznie było ich trzech.
Podstawowe pytanie dotyczy tego, ile w ogóle było tych Mędrców. Zauważmy jednak, że żadna z Ewangelii nam tego nie podaje. Ba, tylko Mateusz wspomina o tym wydarzeniu. Tymczasem malowidła w rzymskich katakumbach pochodzące z II/III wieku przedstawiają, że było ich dwóch, czterech bądź sześciu. Tradycja Kościoła Syryjskiego i Ormiańskiego podaje, że było ich 12, co miało symbolizować liczbę plemion Izraela bądź ilość apostołów. Nic chyba jednak nie pobije tradycji koptyjskiej, która mówi nawet o 60 cudzoziemcach. Ostatecznie najbardziej popularnym stał się pogląd, że do Jezusa przybyło tylko trzech Mędrców, bo tyle złożono darów. Jako pierwszy wśród pisarzy chrześcijańskich taką liczbę podał Orygenes. Anzelm Grün pisze, że liczba trzy jest zawsze liczbą pełnego człowieka, który rozwija w sobie trzy zakresy władzy. Bajkowi królowie zawsze mają trzech synów, co ma symbolizować duszę, ducha i ciało lub głowę, serce i brzuch. Po jakimś czasie wyruszają oni w drogę w celu odnalezienia wody życia lub uzdrawiającego leku dla chorego ojca. Jest to droga samorealizacji, którą rozpoczynają i na której przeżywają różne przygody. Sztuka widziała w przybyszach reprezentantów trzech etapów życia: młodości, wieku średniego i starości. Uczony z przełomu VII i VIII wieku, Beda Czcigodny, przypisał ich do trzech kontynentów: Europy, Azji i Afryki. Byli więc przedstawicielami całego ówcześnie znanego świata. O ile oczywiście faktycznie było ich trzech.
Tajemnica nr 2: Czy naprawdę byli królami?
Nie wiadomo też kim byli. Uroczystość Objawienia Pańskiego nazywana jest świętem Trzech Króli. O królach śpiewamy też w kolędach. Prawda jest jednak taka, że Pismo Święte nazywa ich całkiem inaczej. Źródłem przypisywania im królewskiej godności są prawdopodobnie słowa Psalmu 72: „Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daninę. I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie, wszystkie narody będą mu służyły”. Biblia Tysiąclecia oraz większość przekładów biblijnych nazywa ich "Mędrcami ze Wschodu". Angielska Biblia Króla Jakuba również nazywa ich "mądrymi ludźmi ze Wschodu". Tymczasem w oryginalnym tekście greckim, łacińskiej Wulgacie i Biblii Poznańskiej czytamy o Magach. Przekłady jednak niechętnie podają informację, że chodzi tutaj o Magów, wszak magia jest zakazana w Biblii. Dodatkowo magowie budzą skojarzenie z brodatymi typami w szpiczastych czapkach z różdżkami, którzy pochylają się nad szklaną kulą. Nazywanie ich astrologami to zasługa interpretacji Justyna Męczennika, Orygenesa oraz Tertulina. Uważali oni, że Mateusz poprzez greckie słowo "magoi" określa ludzi posiadających astrologiczną wiedzę tajemną. Astronomia była wyjątkowo ceniona w Babilonii. Orygenes uważał ich za okultystów i czarowników, którzy pałali się praktykami magicznymi. W dzień Bożego Narodzenia wszystkie złe duchy stały się bezsilne, toteż Magowie nie mogli dłużej dłużej wykonywać swoich praktyk, które po prostu stały się nieskuteczne. Według Orygenesa było to przyczyną, dla której przybyli oni do Judei, aby oddać pokłon Zbawicielowi. Pogląd ten okazuje się jednak błędny. Mateusz w swojej Ewangelii miał raczej na myśli członków kasty perskich kapłanów religii zaratustriańskiej, których określano właśnie słowem "magoi". Byli oni uczonymi biegłymi w astronomii, matematyce i medycynie, zajmowali się też wykładaniem snów, kultem, astrologią, a także wyjaśnianiem zjawisk przyrody - czyli wszystkim tym, co robiła większość kapłanów w różnych systemach religijnych. Można to porównać do ekumenicznego akcentu Bożego Narodzenia - kapłani innych religii przemierzyli setki kilometrów w celu oddania hołdu Jezusowi. Nawet jeśli nie byli oni królami, to z pewnością można mówić, że byli zamożni. Kadzidło i mirra, podobnie jak złoto, były wówczas bardzo drogie. Tą aromatyczną żywicę z rzadkich drzew palili w swoich pałacach jedynie najbogatsi ludzie. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby mieszkańcy Betlejem wzięli cudzoziemców za królów.
Tajemnica nr 3: Jakie nosili imiona?
Kolejną tajemnicą są imiona Magów ze Wschodu. Pojawiają się one wyłącznie w apokryfach, czyli tekstach, które zrodziły się z pobożności pierwotnego chrześcijaństwa. We fragmencie zaginionej apokryficznej Ewangelii Hebrajczyków z II wieku zostali przedstawieni jako: Malchus, Caspar i Fidizarda (są oni przywódcami całego tłumu przybyszów). W tradycji syryjskiej spotykamy imiona: Kagpha, Badalilma i Badadakharida; w etipskiej: Ator, Sater i Paratoras. Dla Greków byli to: Apellicon, Amerim i Serakin. W mistycznych wizjach Anny Katarzyny Emmerich: Menzor, Sair, Teokenon. Mieszkańcy Mediolanu nadali im imiona: Rustico, Eleuterio i Dionigio. Na mozaice pochodzącej bazyliki Sant’Apollinare Nuovo w Rawennie z VI wieku widzimy imiona: Kacper, Melchior i Baltazar, które są najbardziej rozpowszechnione. Imię Kacper odpowiada perskiemu Gathasparowi i oznacza podskarbiego, strażnika bądź kogoś wspaniałego. Melchior jest pochodzenia semickiego i można je przetłumaczyć jako „Król mój światłością”, bądź „Król światła”. Imię Baltazar natomiast to grecka wersja akadyjskiego imienia Bēl-šar-ușur („Belu króla strzeż!”), noszonego choćby przez syna babilońskiego króla Nabonida, wspomnianego w Księdze Daniela. Przy okazji warto tutaj wspomnieć o znanym zwyczaju pisania święconą kredą na drzwiach domów, stajni i stodół skrótu K + M + B = bieżący rok. Dawniej wierzono, że taki napis może ochronić przed złymi duchami, dzisiaj symbolicznie oznacza on mieszkanie, w którym mieszkają katolicy. Tradycyjnie twierdzi się, że są to pierwsze litery imion Magów, jednak jest to skrót od łacińskiej inskrypcji błogosławieństwa: „Christus mansionem benedicat” („Niech Chrystus błogosławi mieszkanie”). Dlatego osobiście jestem za pisaniem liter C + M + B.
Tajemnica nr 4: Z jakiego przybyli kraju?
Święty Mateusz używa w napisanej przez siebie Ewangelii uniwersalnego określenia "Wschód". W czasach Jezusa Chrystusa, jak również poprzedzających jego urodzenie, poprzez ten termin rozumiano cały obszar na wschód od rzeki Jordan - Arabię, Babilonię, czy też Persję. Według świętego Justyna i Tertuliana Mędrcy przybyli z terenów Arabii, na co wskazuje charakter przyniesionych przez nich darów. W ormiańskiej "Ewangelii Dzieciństwa" możemy przeczytać o królu Indii Gasperze, królu Arabów Baltazarze oraz królu Persów - Melkonie. Jak widać hipotezy są przeróżne, a to przecież nie jest ich koniec. Jedna z nich mówi na przykład, że wędrowcy należeli do niejakiej sekty sabianów z Harranu(obecnie jest to tureckie miasto przy granicy syryjskiej), zaś pod koniec lat 60-tych ubiegłego wieku pewien Amerykanin o nazwisku MacNamara uznał ich za esseńczyków. Legenda, że jeden z Mędrców pochodził z Afryki, ma swoje źródło w Psalmie 72, w którym mówiono o królestwie Saby(była to nazwa Abisynii, czyli współczesnej Etiopii). Również prorok Izajasz, mówiąc o darach, jakie ma otrzymać Mesjasz, wspomina o tej krainie: "Zaleje cię mnogość wielbłądów, dromadery z Madianu i Efy. Wszyscy oni przybędą ze Saby, ofiarują złoto i kadzidło"(Iz 60, 6). Co do tego, że Mędrzec był Murzynem, są jednak spore wątpliwości. Chociaż do dzisiaj nie udało się rozwiązać zagadki ich pochodzenia, wszystko wskazuje na to, że Magowie pochodzili z terenów dzisiejszego Iranu. Na ten pogląd skupia się wiele przesłanek. M.in. grecki historyk Herodot słowem "magoi" określał szczep irański. Natomiast Ksantos, Kermodoros i Arystoteles nazywali tak uczniów Zaratustry oraz kapłanów religii perskiej. Niektórzy wręcz uważają, że to Zaratustrze należy przypisać proroczą zapowiedź narodzenia się w narodzie żydowskim Króla, który wprowadzi pokój na świecie. Trzeba bowiem wiedzieć, że to w zaratustrianizmie pojawia się wizja oczekiwania na narodziny postaci, która nosiłaby tytuł Saoszjant (co w języku staroperskim oznaczało "ten, który przynosi dobro"). Miał to być wysłannik Ahura Mazdy, pojawiający się przed końcem świata w celu poprowadzenia ludzkości do ostatecznej bitwy z siłami zła - Angry Mainju. Wiara perskich kapłanów w cudownego Zbawiciela, który został zesłany przez Boga współgra z żydowską nadzieją na przyjście Mesjasza, a za razem czyni prawdopodobną wędrówkę perskich kapłanów do Judei. Być może dlatego najstarsze malowidła w rzymskich katakumbach przedstawiają Magów w strojach typowych dla Persów. Zawierają one m.in. stożkową czapkę z opadającym do przodu szpicem, tzw. czapkę frygijską(coś na wzór tej, jaką nosiły Smerfy). Ciekawostką jest to, że wizerunek postaci ubranych w perskie stroje, widniejący na froncie Bazyliki Konstantyna w Betlejem, spowodował, że wojsko perskiego króla Chosroasa w 614 roku zatrzymało się przed wejściem do tego kościoła i nie zrównały go z ziemią, jak to robili z innymi tego typu budowlami. Postacie Magów po prostu przypominali im ich ojczyznę.
Tajemnica nr 5. Weszli do szopy, jaskini, czy może do domu?
Zdziwienie uważnych czytelników może budzić lektura Ewangelii wg św. Mateusza, gdzie wyraźnie jest napisane, że Magowie oddający pokłon Dzieciątku weszli "do domu"(Mt 2, 11). Na próżno jest szukać wzmianki o ubogiej stajni(grocie) czy o zimnym żłóbku. Ba, nie ma tam nawet słowa o spisie ludności, wędrówce z Nazaretu, czy też braku miejsca w gospodach. Te okoliczności narodzin pojawiają się tylko w Ewangelii wg św. Łukasza. Ludzkość połączyła w wyobraźni te dwie opowieści, dlatego na kartkach świątecznych i w kolędach Królowie przybywają do stajenki razem z pasterzami. Jednak gdyby istniała tylko Ewangelia napisana przez św. Mateusza uznawalibyśmy, że Józef z Maryją od początku po prostu od początku mieszkali w Betlejem. Niektórzy badacze widzą w tym dwie niezależne i sprzeczne ze sobą próby powiązania Jezusa z Betlejem. Załóżmy jednak, że Mateusz pisze o wydarzeniach mających miejsce później niż te, na których skupia się Łukasz. Być może Józef nie chciał wracać do Nazaretu z noworodkiem, ponieważ tak daleka podróż byłaby wyczerpująca dla malutkiego dziecka i kobiety, która dopiero co je urodziła. Poza tym mogło mu się po prostu nie spieszyć z powrotem do Nazaretu, bo ciąża Maryi przed ślubem mogłaby być źródłem miejskich plotek. Dlatego Święta Rodzina mogła po prostu zamieszkać w Betlejem, tak, jak wielu młodych ludzi wyfruwa z rodzinnych miast i wsi i osiada gdzieś indziej. Gdy już całe zamieszanie wywołane spisem i wędrówką ludów ucichło, Józef jako wykwalifikowany cieśla, bez problemu mógł znaleźć w miasteczku pracę, z której utrzymałby swoją rodzinę. To by wyjaśniało, dlaczego Magowie weszli do domu, a nie do ubogiej stajenki. A także to, dlaczego na mozaice w Bazylice Santa Maria Maggiore datowanej na V w. mamy pokazane wnętrze domu, w którym całkiem duże już dzieciątko siedzi na kanapie wysłanej poduszką, a Trzej Mędrcy ze Wschodu składają Mu pokłon.
Tajemnica nr 6: Kiedy przybyli do Betlejem?
W wielu kościołach szopki ukazują Mędrców od razu pośród pasterzy i bydląt, chociaż jest to całkowicie niezgodne z relacją św. Mateusza. W innych zaś nie umieszcza się ich figur od początku w szopce, ale są one najpierw postawione w znacznym oddalenia i każdego dnia coraz bliżej przysuwane, aż "dochodzą" do celu 6 stycznia. Datę tę przejęliśmy od świętego Augustyna, który twierdził, że pokłon Trzech Króli odbył się 13 dni po narodzinach Chrystusach. Jednak jeżeli przyjrzymy się Ewangeliom Łukasza i Mateusza, możemy twierdzić, że Magowie przybyli na miejsce dopiero po ofiarowaniu małego Jezusa w świątyni i oczyszczeniu Maryi. Maryja dopełniła rytualny obowiązek oczyszczenia w świątyni, co wyraźnie zaznacza św. Łukasz(Łk 2, 22-35). Według prawa izraelskiego kobieta była uważana za nieczystą przez 40 dni po urodzeniu chłopca. Po upływie tego czasu przynosiła ofiarę i poddawana była rytuałowi oczyszczenia(Kpł 12, 1-8). Należałoby zatem przyjąć, że minęło przynajmniej 40 dni od narodzenia Dzieciątka do przybycia Mędrców ze Wschodu. Zastanawiające jest też to, że Herod kazał pozabijać chłopców, którzy nie ukończyli jeszcze drugiego roku życia(Mt 2, 16). Na jakiej jednak podstawie Herod przyjął takie kryterium? Mateusz w swojej Ewangelii wspomina, że władca "przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy(Mt 2, 7). Można więc powiedzieć, że kryterium stanowiła data pojawienia się gwiazdy. Przyjmijmy zatem, że pojawiła się ona dokładnie w momencie urodzenia się Jezusa. Nawet jeżeli Królowie bardzo szybko podążali na miejsce, to przecież zanim podjęli decyzję o podróży i dotarli na miejsce, mogło upłynąć naprawdę sporo czasu. Wszak mieli do pokonania niemały odcinek drogi. Kiedy dotarli na miejsce przestała ona już świecić. Ponownie pokazała się po wystudzeniu Magów z Jerozolimy(Mt 2, 9). W końcu doprowadziła ich do domu, w którym mieszkał Józef z rodziną.
Tajemnica 7: Jakie były ich dalsze losy?
Tajemnica nr 5. Weszli do szopy, jaskini, czy może do domu?
Zdziwienie uważnych czytelników może budzić lektura Ewangelii wg św. Mateusza, gdzie wyraźnie jest napisane, że Magowie oddający pokłon Dzieciątku weszli "do domu"(Mt 2, 11). Na próżno jest szukać wzmianki o ubogiej stajni(grocie) czy o zimnym żłóbku. Ba, nie ma tam nawet słowa o spisie ludności, wędrówce z Nazaretu, czy też braku miejsca w gospodach. Te okoliczności narodzin pojawiają się tylko w Ewangelii wg św. Łukasza. Ludzkość połączyła w wyobraźni te dwie opowieści, dlatego na kartkach świątecznych i w kolędach Królowie przybywają do stajenki razem z pasterzami. Jednak gdyby istniała tylko Ewangelia napisana przez św. Mateusza uznawalibyśmy, że Józef z Maryją od początku po prostu od początku mieszkali w Betlejem. Niektórzy badacze widzą w tym dwie niezależne i sprzeczne ze sobą próby powiązania Jezusa z Betlejem. Załóżmy jednak, że Mateusz pisze o wydarzeniach mających miejsce później niż te, na których skupia się Łukasz. Być może Józef nie chciał wracać do Nazaretu z noworodkiem, ponieważ tak daleka podróż byłaby wyczerpująca dla malutkiego dziecka i kobiety, która dopiero co je urodziła. Poza tym mogło mu się po prostu nie spieszyć z powrotem do Nazaretu, bo ciąża Maryi przed ślubem mogłaby być źródłem miejskich plotek. Dlatego Święta Rodzina mogła po prostu zamieszkać w Betlejem, tak, jak wielu młodych ludzi wyfruwa z rodzinnych miast i wsi i osiada gdzieś indziej. Gdy już całe zamieszanie wywołane spisem i wędrówką ludów ucichło, Józef jako wykwalifikowany cieśla, bez problemu mógł znaleźć w miasteczku pracę, z której utrzymałby swoją rodzinę. To by wyjaśniało, dlaczego Magowie weszli do domu, a nie do ubogiej stajenki. A także to, dlaczego na mozaice w Bazylice Santa Maria Maggiore datowanej na V w. mamy pokazane wnętrze domu, w którym całkiem duże już dzieciątko siedzi na kanapie wysłanej poduszką, a Trzej Mędrcy ze Wschodu składają Mu pokłon.
Tajemnica nr 6: Kiedy przybyli do Betlejem?
W wielu kościołach szopki ukazują Mędrców od razu pośród pasterzy i bydląt, chociaż jest to całkowicie niezgodne z relacją św. Mateusza. W innych zaś nie umieszcza się ich figur od początku w szopce, ale są one najpierw postawione w znacznym oddalenia i każdego dnia coraz bliżej przysuwane, aż "dochodzą" do celu 6 stycznia. Datę tę przejęliśmy od świętego Augustyna, który twierdził, że pokłon Trzech Króli odbył się 13 dni po narodzinach Chrystusach. Jednak jeżeli przyjrzymy się Ewangeliom Łukasza i Mateusza, możemy twierdzić, że Magowie przybyli na miejsce dopiero po ofiarowaniu małego Jezusa w świątyni i oczyszczeniu Maryi. Maryja dopełniła rytualny obowiązek oczyszczenia w świątyni, co wyraźnie zaznacza św. Łukasz(Łk 2, 22-35). Według prawa izraelskiego kobieta była uważana za nieczystą przez 40 dni po urodzeniu chłopca. Po upływie tego czasu przynosiła ofiarę i poddawana była rytuałowi oczyszczenia(Kpł 12, 1-8). Należałoby zatem przyjąć, że minęło przynajmniej 40 dni od narodzenia Dzieciątka do przybycia Mędrców ze Wschodu. Zastanawiające jest też to, że Herod kazał pozabijać chłopców, którzy nie ukończyli jeszcze drugiego roku życia(Mt 2, 16). Na jakiej jednak podstawie Herod przyjął takie kryterium? Mateusz w swojej Ewangelii wspomina, że władca "przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy(Mt 2, 7). Można więc powiedzieć, że kryterium stanowiła data pojawienia się gwiazdy. Przyjmijmy zatem, że pojawiła się ona dokładnie w momencie urodzenia się Jezusa. Nawet jeżeli Królowie bardzo szybko podążali na miejsce, to przecież zanim podjęli decyzję o podróży i dotarli na miejsce, mogło upłynąć naprawdę sporo czasu. Wszak mieli do pokonania niemały odcinek drogi. Kiedy dotarli na miejsce przestała ona już świecić. Ponownie pokazała się po wystudzeniu Magów z Jerozolimy(Mt 2, 9). W końcu doprowadziła ich do domu, w którym mieszkał Józef z rodziną.
Tajemnica 7: Jakie były ich dalsze losy?
Magowie przybyli ze Wschodu, złożyli dary i po ostrzeżeniu przez anioł wracają do swoich krain, nie informując o niczym Heroda. Nie zastanawiało Was nigdy, jakie mogły być ich dalsze losy? To nagłe zniknięcie wzbudza zrozumiałe zainteresowanie. Mimo wszystko złożenie pokłonu nie sprawiło, że stali się chrześcijanami - pozostali poganami. Jednak czy to możliwe, aby umarli w pogaństwie? Arabska Ewangelia Dzieciństwa datowana na V/VI w Trzej Królowie mieli otrzymać od Maryi jedną z pieluszek Dzieciątka. Zgodnie ze swoim zwyczajem rozpalili święty ogień, aby oddać mu cześć i wyrzucili do niego pieluszkę. Jednak po wygaśnięciu ognia została ona nietknięta. Była relikwią całowaną przez Mędrców i kładzioną na ich oczy i głowy. Syryjskie i ormiańskie apokryfy twierdzą, że spotkanie z Dzieciątkiem całkowicie odmieniło życie Magów. Pomimo upływu lat nadal żyli wspomnieniami tamtej chwili. Kiedy pewnego dnia dowiedzieli się o człowieku, który przybył z Palestyny i podawał się za ucznia Jezusa (w rzeczywistości był to jeden z apostołów św. Tomasza) postanowili się z nim spotkać. Opowiedział im on o całym ziemskim życiu Chrystusa i przedstawił Jego naukę. Następnie Mędrcy przyjęli chrzest i zostali wyświęceni na kapłanów. Apostoł miał niebawem wyruszyć w dalszą drogę do Indii i potrzebował następców, którzy kontynuowaliby głoszenie Dobrej Nowiny w Persji. Krążyły legendy, że zostali biskupami i ponieśli śmierć jako męczennicy. XIII wieczny podróżnik Marco Polo wspominał o mieście Savah, w którym rzekomo pochowane są ich ciała. W podobny sposób miejsce spoczynku Trzech Króli opisał franciszkan bł. Oderyk w 1320 r., tym razem w Pordenone. Musimy jednak pamiętać, że wiele miejsc rości sobie pretensje do posiadania identycznych relikwii. Również w kolońskiej katedrze ma się znajdować relikwiarz z rzekomymi szczątkami ciał Trzech Króli. Cesarzowa Helena, pasjonatka archeologii chrześcijańskiej, miała przywieźć do Konstantynopola relikwie Trzech Króli, które zostały odnalezione w... Jerozolimie. W VI w. cesarz z Konstantynopola przekazał je biskupowi Mediolanu - św. Eustorgiuszowi. W 1164 r, zostały one zabrane jako łup wojenny do Kolonii przez samego Fryderyka I Barbarossę. W ten sposób Trzej Królowie stali się patronami miasta.
czwartek, 3 stycznia 2019
852. Największe niebezpieczeństwo jest w ludzkich rękach
Dacie wiarę, że już za dwa tygodnie o tej porze będę w Panamie? Gdyby ktoś rok temu powiedział mi, że uda mi się polecieć na następne ŚDM i to na drugą stronę świata, uznałabym to za dobry żart. Owszem, marzyłam o tym, ale nie wiedziałam, czy podałam, choćby finansowo. Jest jednak takie powiedzenie, że jeśli o czymś bardzo się marzy to cały wszechświat robi wszystko, aby to marzenie się spełniło. I tak trochę było w moim przypadku. I chociaż kilka osób, nawet tutaj na blogu, doradzał mi ten wyjazd, ja na przekór wszystkiemu i wszystkim postanowiłam doprowadzić to marzenie do spełnienia. Tym bardziej, że większość osób jednak kibicowało mi w realizacji tego pragnienia.
Teraz wiele osób zadaje mi pytanie czy się nie boję lecieć. Tylko czego ja mam się bać? Przecież lecimy grupowo, na miejscu mamy już zorganizowany program. Że daleko? Do odważnych świat należy. Że inny klimat i kultura? Warto poznać nowe rzeczy. Że tyle czasu trwa lot samolotem i jest niebezpieczny? Rejs statkiem na taką samą odległość trwa miesiącami, zaś lot samolotem to statystycznie najbezpieczniejsze forma transportu. Głównymi winnym wszelkich katastrof lotniczych są zaś ludzie, a raczej ich zaniedbania. Poniżej podaję kilka takich zaniedbań według wywołujących je czynników i ich skutki.
I jeszcze takie małe ogłoszenie duszpasterskie. Chwilowo nie mam laptopa i odpowiedniej klawiatury. Działam na pożyczonym telefonie z dostępem do Internetu(mój osobisty nie ma tej funkcji). Tą notatkę w większości miałam już napisaną, a resztę pisałam przez... 1,5 godziny. Pisanie na dotykowej klawiaturze jest nie dla mnie i nic na to nie poradzę. Dlatego wybaczcie, ale przez kilka następnych dni nie będę w stanie komentować Waszych blogów ani odpowiadać na Wasze komentarze. Publikowanie nowych wpisów też będzie ograniczone(chociaż wpis na 6 stycznia mam już gotowy, więc się nie zdziwcie, jakby co). Za bardzo mnie irytuje takie pisanie. Ale będę na bieżąco Was czytać. Liczę na Waszą wyrozumiałość w tej sprawie. Tym bardziej, że jest to stan przejściowy i w przyszłym tygodniu wszystko powinno wrócić do normy.
Teraz wiele osób zadaje mi pytanie czy się nie boję lecieć. Tylko czego ja mam się bać? Przecież lecimy grupowo, na miejscu mamy już zorganizowany program. Że daleko? Do odważnych świat należy. Że inny klimat i kultura? Warto poznać nowe rzeczy. Że tyle czasu trwa lot samolotem i jest niebezpieczny? Rejs statkiem na taką samą odległość trwa miesiącami, zaś lot samolotem to statystycznie najbezpieczniejsze forma transportu. Głównymi winnym wszelkich katastrof lotniczych są zaś ludzie, a raczej ich zaniedbania. Poniżej podaję kilka takich zaniedbań według wywołujących je czynników i ich skutki.
- Czynnik ryzyka: presja czasu - nie da się ukryć, że linie lotnicze wywierają na pilotów ogromną presję czasu i kosztów. Mają oni dotrzeć do celu, zużywając przy tym jak najmniej paliwa i to w możliwie najkrótszym czasie. Pamiętał o tym pilot lotu 3378 z Krety do Hanoweru. Krótko po starcie okazało się, że jednego z elementów nadwozia nie da się schować. Zamiast zawrócić, pilot poleciał w kierunku Niemiec, bo każde opóźnienie i każdy postój na lotnisku kosztuje. Zapomniał jednak, że z powodu wysuniętego podwozia podwaja się zużycie paliwa. Samolot musiał lądować awaryjnie w Wiedniu, kiedy obydwa silniki maszyny przestały działać. Wskutek tego 26 pasażerów zostało rannych.
- Czynnik ryzyka: przegląd - kilka minut po starcie jednego z liniowych samolotów z Limy do Santiago de Chile urządzenia pomiarowe przestały działać, przez co piloci nie byli w stanie utrzymać prędkości. Kilkakrotnie doszło do utraty siły nośnej, samolot szybko tracił wysokość. Problem polegał jednak na tym, że przyrządy nie wskazywały nic niepokojącego, a i sami piloci, z powodu nocnego lotu nad oceanem nic nie widzieli. Rozpędzony samolot uderzył w taflę wody. Zginęli wszyscy znajdujący się na jego pokładzie: 61 pasażerów oraz 9 członków załogi. Do tragedii doszło z błahego przeglądu technicznego, podczas którego jeden z mechaników zakleił taśmą klejącą otwory wyrównujące ciśnienie w systemie pomiarowym. Bał się, że do środka dostanie się woda. Niestety, zapomniał ich odkleić po skończonej pracy.
- Czynnik ryzyka: komunikacja - była godzina 23:20, kiedy do kontroli ruchu lotniczego zgłosił się pilot lotu 611. Poprosił znajdującego się w niej Petera Nielsena o zgodę na zejście na pułap 360. Nielsen udzielił mu pozwolenia. Problem był jednak w tym, że na tym poziomie akurat leciał z Rosji tupolew. Po kilku komunikatach radiotelefonicznych kontroler sprowadził obie maszyny na tą samą wysokość. Wskutek zderzenia śmierć poniosły w sumie 71 osoby. Dwa lata po tych wydarzeniach Nielsen został zasztyletowany przez Witalija Kałojewa, który w tej katastrofie stracił żonę i dwie córki.
- Czynnik ryzyka: psychika - coraz częściej linie lotnicze zanim pozwoli przyszłym pilotom podjąć szkolenie, poddaje ich trzydniowemu testowi psychologicznemu. Ma to wyeliminować osoby porywcze i nerwowe. Nie jest to jednak regułą. W Ameryce Południowej oraz Azji do pilotowania samolotów pasażerskich bardzo często zatrudnia się byłych pilotów wojskowych przyzwyczajonych do zupełnie innego stylu lotu, niż zachowujący najwyższe standardy bezpieczeństwa piloci cywilni. Taki pilot sterował podczas lotu 261 z Bangkoku do Surat Thani w Tajlandii. Po dwóch nieudanych podejściach do lądowania, mimo fatalnych warunków atmosferycznych, pilot postanowił spróbować jeszcze raz posadzić maszynę na ziemi. Kosztowało to życie 101 pasażerów, 45 zostało rannych.
I jeszcze takie małe ogłoszenie duszpasterskie. Chwilowo nie mam laptopa i odpowiedniej klawiatury. Działam na pożyczonym telefonie z dostępem do Internetu(mój osobisty nie ma tej funkcji). Tą notatkę w większości miałam już napisaną, a resztę pisałam przez... 1,5 godziny. Pisanie na dotykowej klawiaturze jest nie dla mnie i nic na to nie poradzę. Dlatego wybaczcie, ale przez kilka następnych dni nie będę w stanie komentować Waszych blogów ani odpowiadać na Wasze komentarze. Publikowanie nowych wpisów też będzie ograniczone(chociaż wpis na 6 stycznia mam już gotowy, więc się nie zdziwcie, jakby co). Za bardzo mnie irytuje takie pisanie. Ale będę na bieżąco Was czytać. Liczę na Waszą wyrozumiałość w tej sprawie. Tym bardziej, że jest to stan przejściowy i w przyszłym tygodniu wszystko powinno wrócić do normy.
wtorek, 1 stycznia 2019
851. "Chrystus niesie każdemu z ludzi nowości czas"
Wybuchy sztucznych ogni za oknem o północy oznajmiły mi, że oto wkroczyliśmy w nowy, 2019 już rok. Jak zawsze pojawia się podstawowe pytanie - jaki on będzie i co nam przyniesie. Ja też się nad tym zastanawiam. Ale... ale jakoś nie robię jakiś szczególnych planów na następnych 12 miesięcy. Życie zbyt często zweryfikowało moje wcześniejsze plany i postanowienia. Ważne jest dla mnie, aby żyć w zgodzie z sobą i swoim sumieniem. To bardzo trudne we współczesnych czasach, kiedy cały świat wymaga dopasowania się do jego określonych ram, bo inaczej nie jest się trendy. Ale ja nie chcę być "trendy", chcę żyć po swojemu, bo tylko to zapewni mi szczęście. Chcę też się rozwijać, aby być coraz lepszym wewnętrznie człowiekiem. A jak to chcę osiągnąć? Podobno najłatwiej jest zacząć od małych, nietuzinkowych rzeczy. Zawsze mnie dziwiło, że ludzie chcą zaczynać wszystko od nowa od wielkich czynów. A tymczasem to te małe czyny stają się przedsionkiem nieba lub piekła na ziemi. Poniżej zamieszczam kilka punktów podpatrzonych kiedyś na jednym z portali internetowych poświęconych wierze. Chyba nie dotyczył on stricte postanowień noworocznych, ale ogólnie zmiany życia na lepsze. Aż żałuję, że nie skopiowałam do niego linku. Tak jak piszę, nie są to rzeczy prowadzące do zmiany całego świata na lepsze, lecz mojego najbliższego otoczenia. Od czegoś w końcu trzeba zacząć. Kto wie, może ktoś z Was znajdzie tutaj coś dla siebie i wcieli w życie?
1. Zaczynać dzień od modlitwy do Matki Bożej i lektury Biblii - na pierwszy rzut oka brzmi to banalnie, jednak nie zawsze jest tak, że wstaję z uśmiechem na twarzy. Czasami najzwyczajniej w świecie mi się nie chce. To oczywiście nie jest tak, że nie mam czasu na rozmowę z Bogiem, bo np. odmawiam rano "Pod Twoją obronę", ale chciałabym to poszerzyć np. o poranne i wieczorne modlitwy salezjańskie. A oprócz tego przeczytać fragment Pisma Świętego i zastanowić się nad nim.
2. Być miłym dla innych i samej siebie - po wyrwaniu się z porannego chaosu nastaje zderzenie się z zewnętrznym światem. Chociaż czasami jest to bardzo trudne, chciałabym się starać być miłą dla ludzi w autobusie, tramwaju, czy też na przystanku. Nie chcę chodzić ze skwaszoną miną, czy też wdawać się z innymi w niepotrzebne kłótnie. Ważne jest to, aby traktować innych tak, jakbym sama chciała być traktowana. Dla siebie samej chciałabym być cierpliwa i spokojna, nie wymagać od siebie zbyt wiele(a raczej mierzyć zamiary miarą możliwości), ani tym bardziej nie być perfekcjonistką, dla której najważniejsza jest kariera. Wiem, że mogę popełniać błędy i prosić innych o pomoc. A ponieważ miłość chrześcijańska zakłada kochanie innych jak siebie samą, będąc wrogiem dla siebie samej, będę unieszczęśliwiać innych. Dlatego bardzo dobrym wyjściem będzie akceptacja samej siebie ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami.
3. Rozmawiać i pisać o swojej wierze na portalach społecznościowych - poniekąd już to robię: tutaj na blogu bardzo często piszę o swojej wierze, na facebooku udostępniam linki z ciekawymi artykułami na ten temat. Przecież nigdy nie będę wiedzieć, czy moje słowa bądź udostępniane linki nie podniosą kogoś na duchu, bądź nie sprawią, że popatrzy on zupełnie inaczej na sprawę, która do tej pory niesamowicie go dręczyła. Facebook, Twitter(którego jeszcze nie posiadam), Youtube i wiele innych portali internetowych to wspaniałe narzędzia do dzielenia się swoją wiarą z innymi użytkownikami, a także znakomite miejsce do odkrywania różniącego się od mojego spojrzenia na świat i religię. Wszystko jednak trzeba robić z rozumem, bo granica pomiędzy współczesnym Apostołem, a fanatykiem religijnym we współczesnym świecie jest bardzo cieniutka. A chyba nikt nie chce uchodzić za tego drugiego. Nie chcę też obrażać uczuć religijnych innych(a o to też bardzo łatwo), ani pisać tekstów na zasadzie "wydaje mi się, że...". W ten sposób zamiast zyskać przychylność innych, mogę ich wręcz do siebie zrazić.
4. Mówić innym, że się ich kocha - nie wiem czy Wy też odnosicie czasami takie wrażenie, że dożyliśmy takich czasów, gdzie okazywanie innym uczuć, uważane jest za coś, czego należy się wstydzić, za oznakę słabości. Że wystawia nas na zranienia. Zapomina się, że jest ktoś, kto mnie kocha, daje siłę, a tym samym pozwala na zmierzenie się z codziennymi trudnościami. Dla mnie, jako chrześcijanki, wzorem w tym powinien być Bóg, który codziennie wypowiada do mnie słowa: "Jesteś moją córką, kocham cię!". Jednocześnie nie mogę zapominać, że są tutaj na ziemi ludzie, dla których nie jesteśmy obojętni i którym naprawdę na nas zależy. Może warto zrobić pierwszy krok i dać do zrozumienia swoim bliskim i znajomym, że nasz świat bez nich byłby tragicznym miejscem.
5. Dyskutować na temat Boga - to trudne, zwłaszcza kiedy czytam, jak ktoś wyśmiewa moją religię, a jej wyznawców nazywa "debilami". Zawsze wtedy chowam "głowę w piasek". Warto jednak rozmawiać o tych sprawach, i to nie tylko w Internecie, ale wśród znajomych, w pracy, szkole, bądź na uczelni. Najlepiej zacząć od rozmowy z kimś, kto wierzy podobnie jak ja. Razem można wymienić się wieloma wartościowymi informacjami, argumentami i wiadomościami. To ważne, ponieważ wiemy wtedy, że nie jesteśmy sami i spokojnie możemy mówić o tym, co dla nas jest ważne i istotne.
6. Ofiarowanie coś - tego typu deklaracje kojarzymy z reguły z podarowaniem komuś wielkich rzeczy. Tymczasem chodzi tutaj o małe postanowienia, które jesteśmy w stanie wypełnić. Można np. zrobić sobie kanapkę więcej do pracy, zjeść wczorajsze pieczywo czy też nie słuchać muzyki w autobusie. Co to wszystko ma do ofiarowania czegoś komuś, pytacie. Na pierwszy rzut oka nic, ważne jest jednak to, żeby wszystko wykonywać w określonym celu: dodatkową kanapkę możesz dać bezdomnemu, tak samo jak za zaoszczędzone na kupnie świeżego pieczywa można mu kupić ciepły posiłek. Przebywając w ciszy można porozmawiać z Bogiem o bieżących sprawach, problemach. Albo po prostu porozmawiać z siedzącą obok staruszką. Kto wie, być może te kilka minut da jej więcej, niż nam słuchanie muzyki.
7. Być czyimś sługą - tutaj poniekąd już się realizuję: jestem przecież wolontariuszem w parafialnym Oratorium, pomagam w lekcjach, jak też w różnych akcjach. Nie trzeba jednak poświęcać całego dnia na działalność charytatywną. Czasami wystarczy zrobić coś bardzo małego, wręcz prozaicznego. Czasami jest to niespodziewane wyniesienie śmieci, czasami pomoc mamie w zrobieniu obiadu, wniesienie sąsiadce zakupów na piętro, czasami pomoc bratu w odrobieniu lekcji, a innym razem umycie naczyń, aby Twoja żona odpoczęła. Warto każdego dnia mieć świadomość, że zrobiło się coś dobrego dla innych.
8. Robienie podsumowania każdego dnia - pierwszy punkt dotyczył rozpoczęcia dnia, dla zachowania chronologii ostatni powinien nawiązywać do jego zakończenia. Chciałabym przed pójściem spać przypomnieć sobie, co udało mi się zrobić z zaplanowanych rzeczy, a czego nie, co dobrego zrobiłam, a jakie grzechy popełniłam. Tu nie chodzi oczywiście o leżenie krzyżem godzinami za niedociągnięcia, czy też noszenie włosiennicy na gołe ciało, ale o przeanalizowaniu swoich mocnych i słabych stron, a także zastanowieniu się nad pracą nad samą sobą. To też bardzo dobry moment za podziękowanie Bogu za wszystko oraz poproszenie go o siłę na kolejny dzień.
Ponadto chciałabym:
1. Zaczynać dzień od modlitwy do Matki Bożej i lektury Biblii - na pierwszy rzut oka brzmi to banalnie, jednak nie zawsze jest tak, że wstaję z uśmiechem na twarzy. Czasami najzwyczajniej w świecie mi się nie chce. To oczywiście nie jest tak, że nie mam czasu na rozmowę z Bogiem, bo np. odmawiam rano "Pod Twoją obronę", ale chciałabym to poszerzyć np. o poranne i wieczorne modlitwy salezjańskie. A oprócz tego przeczytać fragment Pisma Świętego i zastanowić się nad nim.
2. Być miłym dla innych i samej siebie - po wyrwaniu się z porannego chaosu nastaje zderzenie się z zewnętrznym światem. Chociaż czasami jest to bardzo trudne, chciałabym się starać być miłą dla ludzi w autobusie, tramwaju, czy też na przystanku. Nie chcę chodzić ze skwaszoną miną, czy też wdawać się z innymi w niepotrzebne kłótnie. Ważne jest to, aby traktować innych tak, jakbym sama chciała być traktowana. Dla siebie samej chciałabym być cierpliwa i spokojna, nie wymagać od siebie zbyt wiele(a raczej mierzyć zamiary miarą możliwości), ani tym bardziej nie być perfekcjonistką, dla której najważniejsza jest kariera. Wiem, że mogę popełniać błędy i prosić innych o pomoc. A ponieważ miłość chrześcijańska zakłada kochanie innych jak siebie samą, będąc wrogiem dla siebie samej, będę unieszczęśliwiać innych. Dlatego bardzo dobrym wyjściem będzie akceptacja samej siebie ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami.
3. Rozmawiać i pisać o swojej wierze na portalach społecznościowych - poniekąd już to robię: tutaj na blogu bardzo często piszę o swojej wierze, na facebooku udostępniam linki z ciekawymi artykułami na ten temat. Przecież nigdy nie będę wiedzieć, czy moje słowa bądź udostępniane linki nie podniosą kogoś na duchu, bądź nie sprawią, że popatrzy on zupełnie inaczej na sprawę, która do tej pory niesamowicie go dręczyła. Facebook, Twitter(którego jeszcze nie posiadam), Youtube i wiele innych portali internetowych to wspaniałe narzędzia do dzielenia się swoją wiarą z innymi użytkownikami, a także znakomite miejsce do odkrywania różniącego się od mojego spojrzenia na świat i religię. Wszystko jednak trzeba robić z rozumem, bo granica pomiędzy współczesnym Apostołem, a fanatykiem religijnym we współczesnym świecie jest bardzo cieniutka. A chyba nikt nie chce uchodzić za tego drugiego. Nie chcę też obrażać uczuć religijnych innych(a o to też bardzo łatwo), ani pisać tekstów na zasadzie "wydaje mi się, że...". W ten sposób zamiast zyskać przychylność innych, mogę ich wręcz do siebie zrazić.
4. Mówić innym, że się ich kocha - nie wiem czy Wy też odnosicie czasami takie wrażenie, że dożyliśmy takich czasów, gdzie okazywanie innym uczuć, uważane jest za coś, czego należy się wstydzić, za oznakę słabości. Że wystawia nas na zranienia. Zapomina się, że jest ktoś, kto mnie kocha, daje siłę, a tym samym pozwala na zmierzenie się z codziennymi trudnościami. Dla mnie, jako chrześcijanki, wzorem w tym powinien być Bóg, który codziennie wypowiada do mnie słowa: "Jesteś moją córką, kocham cię!". Jednocześnie nie mogę zapominać, że są tutaj na ziemi ludzie, dla których nie jesteśmy obojętni i którym naprawdę na nas zależy. Może warto zrobić pierwszy krok i dać do zrozumienia swoim bliskim i znajomym, że nasz świat bez nich byłby tragicznym miejscem.
5. Dyskutować na temat Boga - to trudne, zwłaszcza kiedy czytam, jak ktoś wyśmiewa moją religię, a jej wyznawców nazywa "debilami". Zawsze wtedy chowam "głowę w piasek". Warto jednak rozmawiać o tych sprawach, i to nie tylko w Internecie, ale wśród znajomych, w pracy, szkole, bądź na uczelni. Najlepiej zacząć od rozmowy z kimś, kto wierzy podobnie jak ja. Razem można wymienić się wieloma wartościowymi informacjami, argumentami i wiadomościami. To ważne, ponieważ wiemy wtedy, że nie jesteśmy sami i spokojnie możemy mówić o tym, co dla nas jest ważne i istotne.
6. Ofiarowanie coś - tego typu deklaracje kojarzymy z reguły z podarowaniem komuś wielkich rzeczy. Tymczasem chodzi tutaj o małe postanowienia, które jesteśmy w stanie wypełnić. Można np. zrobić sobie kanapkę więcej do pracy, zjeść wczorajsze pieczywo czy też nie słuchać muzyki w autobusie. Co to wszystko ma do ofiarowania czegoś komuś, pytacie. Na pierwszy rzut oka nic, ważne jest jednak to, żeby wszystko wykonywać w określonym celu: dodatkową kanapkę możesz dać bezdomnemu, tak samo jak za zaoszczędzone na kupnie świeżego pieczywa można mu kupić ciepły posiłek. Przebywając w ciszy można porozmawiać z Bogiem o bieżących sprawach, problemach. Albo po prostu porozmawiać z siedzącą obok staruszką. Kto wie, być może te kilka minut da jej więcej, niż nam słuchanie muzyki.
7. Być czyimś sługą - tutaj poniekąd już się realizuję: jestem przecież wolontariuszem w parafialnym Oratorium, pomagam w lekcjach, jak też w różnych akcjach. Nie trzeba jednak poświęcać całego dnia na działalność charytatywną. Czasami wystarczy zrobić coś bardzo małego, wręcz prozaicznego. Czasami jest to niespodziewane wyniesienie śmieci, czasami pomoc mamie w zrobieniu obiadu, wniesienie sąsiadce zakupów na piętro, czasami pomoc bratu w odrobieniu lekcji, a innym razem umycie naczyń, aby Twoja żona odpoczęła. Warto każdego dnia mieć świadomość, że zrobiło się coś dobrego dla innych.
8. Robienie podsumowania każdego dnia - pierwszy punkt dotyczył rozpoczęcia dnia, dla zachowania chronologii ostatni powinien nawiązywać do jego zakończenia. Chciałabym przed pójściem spać przypomnieć sobie, co udało mi się zrobić z zaplanowanych rzeczy, a czego nie, co dobrego zrobiłam, a jakie grzechy popełniłam. Tu nie chodzi oczywiście o leżenie krzyżem godzinami za niedociągnięcia, czy też noszenie włosiennicy na gołe ciało, ale o przeanalizowaniu swoich mocnych i słabych stron, a także zastanowieniu się nad pracą nad samą sobą. To też bardzo dobry moment za podziękowanie Bogu za wszystko oraz poproszenie go o siłę na kolejny dzień.
Ponadto chciałabym:
- Co tydzień:
- pójść na niedzielną Mszę świętą
- pójść na adorację
- ofiarować jedzenie dla kogoś, kto tego potrzebuje
- Co miesiąc:
- iść do spowiedzi
- przeczytać książkę o tematyce religijnej
- spotkać się ze znajomymi
- Raz w roku:
- jechać na rekolekcje
Uff... sporo tego. Ale mam nadzieję, że wytrwam w tym wszystkim, a Ktoś z góry będzie mi w tym pomagał. Początki są trudne, ale może dam radę, tak aby na koniec roku spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: "Tak, dałam radę".
Dużo pomyślności w tym nowym roku 2019 Wam życzę, Kochani!
I przypominam o kartce dla Antka na jego 18-ste urodziny.
I przypominam o kartce dla Antka na jego 18-ste urodziny.