1001. Kisielek

Od kilku ostatnich dni mam trochę mniej czasu nie tylko dla siebie, ale i dla innych. Cierpi na tym np. Słowiczek, którego ojciec nie ma z kim zostawić. Niestety, wakacje mają też swoje minusy. Ktoś by powiedział, że prawie jedenastoletnie dziecko można już samo zostawić na te 8 godzin w domu, a ewentualnie są jeszcze jakieś półkolonie i inne atrakcje w ramach akcji "Lato w mieście". Owszem, są. Ale nie wszystkie tego typu akcje przyjmują dzieci z ZD, a jeżeli już przyjmują, to dzieciaki nie zawsze je akceptują. Z drugiej strony samotny ojciec nie zawsze może sobie pozwolić na wzięcie urlopu, z babciami też ciężko. Dotychczas starałam się w miarę możliwości brać Pysiaka do siebie na tych kilka godzin, teraz jednak mam trochę zapełnione przedpołudnia. Na upadłego mogłabym zabierać go ze sobą, ale podejrzewam, że po prostu by się tam nudził, kiedy ja porządkowałabym papiery i robiła ewidencję. Bo ileż można bujać się na huśtawce, albo rysować? Słowiczek niezadowolony skazany jest na egzystencję w towarzystwie swoich sąsiadek, czasami Archimedes z Maruderem do niego zajrzą, ale oni, jako piętnastolatki, mają już swoje sprawy, swój świat. No i oczywiście mały strzelił focha względem mnie, bo przecież zawsze był z Lolkiem, a teraz Lolek ma coś do roboty i nie może z nim być.

Aby trochę go udobruchać wzięłam chłopaka dzisiaj na trochę do siebie. Poświęciłam dla niego planowaną na dzisiaj wycieczkę na zamek w Siewierzu, a nawet dzisiejszy trening. Jak nie dobiegnę w Oświęcimiu do mety, albo nie dojdę półtora tygodnia później do Częstochowy, bo mi zabraknie formy, to będę wiedziała na kogo zgonić. Zresztą powoli chcę się przygotować do przyszłorocznego biegu na 10 km. w Wadowicach, a potem mogę nie mieć tyle czasu(chociaż jak już pisałam, teraz już zaczyna mi go brakować). Oczywiście ta 10 w Wadowicach to jeszcze odległe plany, ale od czegoś trzeba zacząć, choćby właśnie od planów. Mam jeszcze jeden plan na przyszły rok, lecz muszę jeszcze podzwonić w kilka miejsc, aby on doszedł do skutku. Ale o tym na razie cicho sza, aby nie zapeszyć. 

Trochę pograliśmy w Chińczyka, poszliśmy obejrzeć otwarcie nowego skateparku w pobliskim parku (a przy okazji zdałam raport z moich sportowych poczytań mojemu trenerowi nr 2), mały trochę poszalał w ogródku jordanowskim, ale widać było, że dalej się na mnie boczy. Dopiero jak po powrocie do domu zrobiłam mu miseczkę kisielu o smaku malinowym, trochę mu przeszło. A kiedy dostał jeszcze dokładkę, to był całkowicie udobruchany. Na chwilę zasiadł nad PUS-ami(u mnie naprawdę wszystko się przydaje), a ja mogłam dokończyć pisać pewną rzecz. No, może nie do końca dokończyłam, ale kolejny fragment już za mną. 

Ledwie postawiłam ostatnią kropeczkę, a już słyszałam za plecami prośbę o kolejną miseczkę kisielu. Spryciarz nie dał się namówić na zupę grzybową i własnoręcznie ulepione pierogi z jagodami(dalej mam fioletowe palce). On musiał mieć kisielek i koniec. Na szczęście znalazłam jakiś błyskawiczny i mu zrobiłam. Wiem, mało pedagogicznie, ale Skowronek potrafi mnie złapać na te swoje słodziutkie oczka. A potem nawet się skusił na kilka pierogów. Czyli jakiś tam kompromis osiągnęliśmy.

Moja rada na kryzysowe sytuacje w relacjach towarzyskich jest jedna - zróbcie kisiel, a osiągniecie kompromis. A ja wracam do oglądania Tour de Pologne. Dzisiaj w telewizji, a jutro na żywo.

I jeszcze na koniec małe pytanie - jaka jest "idealna" proporcja składników do masy solnej? Bo potrzebuję, a nie chcę, aby była ani za rzadka, ani zbyt gęsta. Może ktoś z Was zna dobry przepis?