1318. Siła żywiołu...

Kiedy kilka lat temu oglądałam na stronach internetowych tragiczne sceny, które rozegrały się na obozie harcerskim w Suszku, cieszyłam się, że pewien etap mojego życia mam już za sobą. I że moje obozy harcerskie nie odbywały się na polach biwakowych, tylko na obiektach. Może to trochę mija się z ogólnym założeniem, ale przy drużynie składającej się z niepełnosprawnych harcerzy - bardzo praktyczne. A przede wszystkim, bezpieczne. Budynku nie porwie wiatr, uchroni przed walącymi się burzami, łatwiej też z ogarnięciem niektórych, nawet bardzo prozaicznych spraw... Jednocześnie miałam nadzieję, że nigdy mi się nie przydarzy podobna sytuacja. 
W ostatnim poście pisałam, że wyjeżdżam na obóz sportowy. Od 9 lat(chociaż prezes z uporem maniaka twierdzi, że od 10, jednak nijak nie mogę obliczyć, jakim cudem mu to wyszło, skoro od 2013 roku rok rocznie był tylko jeden obóz - wyższa matematyka 😂) jeździmy do położonego w samym sercu lasu ośrodka wypoczynkowego "Orle Gniazdo". Okolica cudowna, zwłaszcza dla kogoś, kto większość roku spędza wśród murów miejskich. Jest gdzie biegać, na basen jeździmy do pobliskiego Zawiercia. Cisza, spokój, co najwyżej jakiś ptaszek zaćwierka albo świerszczyk zaświerszczy. Żyć nie umierać. Prawie...
Było środowe popołudnie, dwa dni do zakończenia obozu. Po poobiednim odpoczynku pojechaliśmy na basen. Chwilę wcześniej pan Kuba oznajmił wszystkim, że z pewnych względów jest to ostatni jego obóz z nami, więc brawa dla niektórych uczestników za postawę 👏👏👏. W sumie trochę zabrzmiało to jak mowa pogrzebowa... Ten trening miał być krótszy, wszyscy już czuli zmęczenie intensywności ostatnich 8 dni. Tak więc najpierw godzina pływania, a potem pół zabawy w wodzie. Chociaż kiedy większość szalała grając w piłkę wodną, ja postanowiłam, że na ten dzień mam już dosyć i poszłam do szatni się przebrać.
Kiedy schodziłam z basenu, za oknem widniało cudownie błękitne niebo, takie samo, jak przez ostatnich dni. To prawda, upał był niesamowity, z tego wszystkiego aż w ostatnim czasie rozbolała mnie głowa, co zdarza mi się niezwykle rzadko. Jednak kiedy po góra dziesięciu minutach wyszłam z kabiny, nad Zawierciem zawisły czarne chmury, i to dosłownie.

Po plecach przeszedł mnie dreszcz. Wiedziałam, że nie wróży to nic dobrego. Na efekt tego, co zobaczyłam za oknem nie musiałam długo czekać. Wkrótce z nieba lunęła kaskada wody, czemu towarzyszył silny wiatr oraz burza, która raz po raz rozświetlała okolicę. Do tego dochodziły piski maluchów schodzących z basenu. Kadra trenerska zastanawiała się, co robić. Z jednej strony samochody, którymi przyjechaliśmy stały na parkingu przy szkole, z drugiej tak lało, że ciężko by było np. wózkowiczom przejechać i nie zmoknąć. Zresztą jak pani Kierownik otworzyła drzwi, to tak wiało, że niemal natychmiast je zamknęła z miną nieznoszącą sprzeciwu.
A więc czekamy! Dobrze, że wzięłam ze sobą książkę - przynajmniej mi się nie nudziło. Jednocześnie grzmoty piorunów przeplatały się z krzykami przerażonych dzieci. W dodatku Młodszej zaczęło, delikatnie mówiąc, odbijać. I to tak, że znowu musiała interweniować pani Kierownik. Który to raz? Trudno zliczyć.

W efekcie wyjechaliśmy z Zawiercia pół godziny później, czyli mniej więcej w tym czasie, w którym kończyliśmy normalny trening. Akurat jechałam w busie z panem Kubą. Po drodze mieliśmy okazję zobaczyć ogrom strat, będących skutkiem nawałnicy: drzewa połamane niczym zapałki, niektóre wręcz powyrywane z korzeniami, poprzewracane znaki drogowe, powylewane rowy melioracyjne, przewrócony maszt komórkowy, pozrywane linie wysokiego napięcia, podziurawione szklarnie. Żal było patrzeć... A jeszcze z tyłu głowy kołatała się myśl - jak wygląda droga do naszego hotelu. Wszak, jak już napisałam, był on położony w sercu lasu.

Na jego obrzeża dotarliśmy po godzinie drogi(która normalnie zajmowała 20-25 minut). Przed nami, osobówką, przyjechała tam pani Kierownik. To ona pierwsza odkryła, że główną drogą nie ma szans dojechać do celu. Była jeszcze jedna, boczna droga, jednak ona wiodła przez jeszcze większy las. Skoro główna została zawalona przez drzewa, to co dopiero tamta? Niebawem przyjechał jeszcze jeden bus z uczestnikami obozu poruszającymi się na wózkach oraz jeszcze kilka samochodów, którymi rodzice wieźli nie tylko swoje dzieci, ale i niektórych z nas.

Szybko się naradzono, po czym zdecydowano, że co sprawniejsi z nas pójdą na piechotę. Wózki musiały jednak czekać, aż droga zostanie udrożniona na tyle, aby mógł przejechać wiozące ich bus. Albo albo można będzie przejechać bezpośrednio nimi. Finalnie bus ich dowiózł ok. 2 godzin później. 

Kiedy szliśmy przez las, oczywiście uważając, aby nic na nas z góry nie spadło, nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. Jeszcze rano, kiedy biegłam sobie w ramach porannego rozruchu tą samą ścieżką, odruchowo porobiłam zdjęcia przepięknej przyrody.

Wieczorem większości z tych drzew już nie było. Po drodze minęliśmy sprawnych członków naszego obozu(głównie kadrę trenerską), którzy nie pojechali na pływalnię, a teraz siekierami i piłami elektrycznymi cięli powalone na drogę drzewa. Wkrótce mieli do nich dołączyć strażacy. Ja zaś zaczęłam się zastanawiać, czy jakby walnął we mnie piorun, to noszony na szyi medalik Matki Boskiej Szkaplerznej ocaliłby mnie od śmierci, czy też ją przyspieszył. Bo wiecie, telefonu komórkowego mogę nie mieć przy sobie, ale bez zegarka i szkaplerzyka nie potrafię się ruszyć.

Jednak prawdziwy armagedon zobaczyliśmy po dotarciu na teren hotelu. Wystarczyło ok. 20 minut, aby zwiało dachówki z dachu. Niektóre z nich, spadając w dół, powybijało okna, przez które wlewał się do środka deszcz. Ustawione na tarasie przed jadalnią parasole powybijały ogromne okna w stołówce. Po patio poniewierało się to, co spadło z góry lub zostało porwane przez wiatr. Pod naszą nieobecność personel chodził po pokojach i zamykał w nich uchylone okna. Zerwana linia energetyczna nie tylko pozbawiła obiekt prądu, ale i wody. Za to kaskada wody zatopiła nie tylko poddasze, ale i piwnicę.

Do 21:00 czekaliśmy na przyjazd strażaków i ocenienie, czy można wejść do środka. W tym czasie dostaliśmy kanapki z kuchni oraz wodę do picia i koce do okrycia się. Wszak kiedy wyjeżdżaliśmy było tak ciepło, że nikt nie wziął ze sobą bluzy. Co gorsza, na horyzoncie pojawiły się kolejne ciemne chmury. Maluchy tuliły się do siebie, my patrzeliśmy na to z przerażeniem. Na szczęście w oddali pojawili się też strażacy, którzy weszli ocenić stan techniczny budynku. 

Okazało się, że nadaje się do generalnego remontu. Mimo tego pozwolono nam spędzić jeszcze jedną noc w naszych pokojach(akurat one były w stosunkowo dobrym stanie), a przez to nasz wyjazd skrócił się o jeden dzień. Przy blaskach latarek i świeczek wróciliśmy na kwatery. Wszyscy niemal natychmiast położyli się spać. Z powodu braku mediów nie mogliśmy się spakować, ani nawet umyć. Prąd, z agregatu, podłączono późno w nocy, strażacy kręcili się po obiekcie całą noc. I tak mieliśmy szczęście - harcerzy przebywających na polu biwakowym w pobliskim Janowie ewakuowano do jednej ze szkół. 

Tego jednak dowiedzieliśmy nazajutrz od personelu hotelu, który przyjechał rano do pracy. Tak samo jak tego, że pobliskie jezioro wylało. Siedząc przy skromnym śniadaniu na hotelowym holu zastanawialiśmy się, czy duży bus da radę po nas podjechać. Większość z nas spakowała swój bagaż z samego rana. Wychodząc z pokoju sprawdziłam, czy niczego w tym pośpiechu nie zapomniałam. W ostateczności zawsze można podjechać po zapomnianą rzecz.

Jeszcze w środowy wieczór żartowałam, że pan Kuba ma pożegnanie dosłownie z pompą. Jednak nie było mi do śmiechu. Wewnętrznie czułam żal. I strach. Bo przecież jeszcze 10 lat temu nie było aż takich anomalii pogodowych. Aby nie widzieć zniszczeń wyciągnęłam w pojeździe książkę i zatopiłam się w ostatnich kartkach lektury. "Bibliotekarka z Auschwitz" autorstwa Antonio G. Iturbe zawładnęła nie tylko moim sercem, ale i umysłem. A ja, podobnie jak główna bohaterka powieści, Dita, nagle przeniosłam się w inny, dużo bardziej przyjazny świat.