1319. Intensywny weekend

Emocje związane z obozowymi przeżyciami powoli opadają, co nie oznacza, że tak szybko się ich pozbędę. Obawiam się, że obrazy kataklizmu, jaki przeszedł nad spokojną wsią położoną na Jurze Krakowsko - Częstochowskiej będą mi towarzyszyć przez długi czas, przeplatając się z innymi, które wstrząsnęły moją, nierzadko dziecięcą jeszcze, świadomością.
Niemal natychmiast po moim powrocie odezwała się do mnie B., cudowna, empatyczna osoba, która była koordynatorką biura zawodów Biegu Bohaterów. Wcześniej znałam ją z widzenia, mijałyśmy się na wielu wolontariatach w naszym województwie. Nie było to trudne, bo wolontariat jest jedną z naszych pasji. Teraz los nas połączył w jeden zespół. Chyba zgrany, bo zaprosiła mnie do współpracy w jej teamie podczas tegorocznego MaratonuSilesia. Już wysłałam zgłoszenie rekrutacyjne, zobaczymy co z tego wyniknie. Jednak podczas rozmowy okazało się że łączy nas jeszcze jedno zamiłowanie, a mianowicie chodzenie po górach. Wiedziała, że jestem w okolicach dotkniętych żywiołem, próbowała się nawet ze mną skontaktować, jednak z powodu zniszczenia okolicznego masztu było to niemożliwe. Kiedy zobaczyła mnie dostępną na fb, niemal natychmiast do mnie napisała. Najpierw oczywiście chciała wiedzieć, czy wszystko ze mną dobrze, a następnie zaproponowała mi jednodniowy wypad w góry w ramach odprężenia. Zaskoczyła mnie tą propozycją, nie powiem, że nie, tym razem jednak musiałam odmówić. I to nie ze względu na mój stan psychiczny, bo ten jest nawet dobry(no dobrze, co prawda widząc czarne chmury na horyzoncie mam równie czarne myśli, ale mam nadzieję, że i one mi miną) ale ze względu na inne zobowiązania.

Jakiś czas temu pisałam Wam, że być może od września będę miała nowe wyzwania. Jednak zanim to się stanie, muszę przejść przez szereg szkoleń, wdrążeń i rozmów. Jeszcze w czerwcu odbyłam rozmowę wstępną w tej sprawie z przesympatyczną koordynatorką regionalną, nota bene uczęszczającą do tego samego liceum co ja - Zamoy górą! Chyba widzi mnie w mojej przyszłej, przynajmniej rocznej, roli, ponieważ już dzień po rozmowie skontaktowała się ze mną, że jest na tak i zaproponowała dwudniowe szkolenie wdrażające. Jego termin pokrywał się jednak z czasem, kiedy miałam wyjazd na obóz. Nic nie szkodzi, na szczęście to nie jedyne szkolenie w tym roku. Udało mi się zapisać na najbliższe z nich, które wypadło w weekend po powrocie. Zdalnie, więc nie musiałam nawet ruszać się ze swojego łóżka. No, bez przesady, bo z łóżka to ja wyszłam, ale wiecie o co chodzi.

Szkolenie było podzielone na sześć dni po 6 godzin. Oczywiście z przerwami. Cieszy mnie, że nie były to suche wykłady, ale przeplatane zadaniami i pracą w grupach. Dzięki temu czas płynął szybciej. A my mogliśmy połączyć teorię z praktyką. Trafiła nam się fantastyczna grupa, w której każdy był ważny i mógł wyrazić swoje zdanie. To ważne w przypadku takich osób jak ja, które jednak potrzebują troszeczkę więcej czasu, aby się wysłowić. Ja odebrałam całą ekipę bardzo pozytywnie i mam nadzieję, że ze wzajemnością, a nasz kontakt pozostanie stały, chociażby za pośrednictwem internetu(jednak jesteśmy z różnych części naszego kraju). Co do samego szkolenia to nie tylko dostałam masę ciekawych, inspirujących, a przede wszystkim niezbędnych do funkcjonowania projektu informacji, ale dzięki rzetelnym i dokładnym odpowiedziom na każde, nawet najbardziej skomplikowane pytanie, zostało rozwianych wiele rodzących się w mojej łepetynce wątpliwości. Jeszcze bardziej poczułam, że jest to coś dla mnie, że jeżeli nie spróbuję, to potem będę tego żałować. A w budowaniu i zarządzaniu swoim zespołem będę starała się bardziej wzorować na wielu wspaniałych koordynatorach wolontariatu, których postawa sprawia, że dosłownie chce się chcieć, niż na np. Liderce Sz.P., której zachowanie wywołuje wręcz odwrotny efekt(ostatnio biadoliła, że trak dużo osób zrezygnowało z wolontariatu w jej rejonie). Nawet jeżeli mi się nie uda, to nic, przynajmniej będę miała satysfakcję, że próbowałam, że nie wahałam się jeszcze raz wstać w z mojej wygodnej kanapy, włożyć turystyczne buty i próbować sprawić, aby chociaż na jednej twarzy pojawił się cień uśmiechu. A propos wygodnych butów - chyba będę musiała zaopatrzyć się w jakieś, bo moje aktualne w góry już się rozpadają. A nóż widelec B. znowu zaproponuje mi wypad w pobliskie(albo i nie) góry i co ja wtedy zrobię?

Od jutra kolejna, tygodniowa praktyka, w hospicjum prenatalnym. To może być wstrząsające, a zarazem całkiem pouczające doświadczenie. Trzymajcie kciuki, abym dała radę.