1372. Niepełnosprawność okiem niepełnosprawnego

Inny - taki sam 

Boisz się mnie? Dlaczego?
Zostań moim kolegą,
Albo i koleżanką,
co przyjdzie, usiądzie ze szklanką.
Zapyta "co słychać u Ciebie"?
A ja odpowiem uśmiechem,
on zaś od ścian odbije się echem.
Niepełnosprawność trzeba oswoić,
bo kiedy Ty pewnie na nogach stoisz,
ja chwieję się niczym liść na wietrze,
uważając, by nie wywrócić się raz jeszcze.
Kiedy inni malują pięknie,
w dłoniach swych trzymając pewnie pędzel.
Ja chwytam grubą kredkę "Bambino",
stawiam nią kilka kresek - nic więcej.
Kiedy inni poważnie recytują
epopei kolejne wersy.
Ja swoim bełkotem mówię,
chociaż to dziwne - to mnie cieszy.
Lecz wtedy, gdy chód mój,
będzie jak u kaczki krzywy.
Gdy będę jeździć na wózku,
gdy me usta będą otwarte jak u ryby.
Gdy nie będę cię widzieć,
inaczej niż oczami duszy.
Gdy nie usłyszę co mówisz,
bo będę mieć niesprawne uszy.
I nawet kiedy mój intelekt
nie będzie szedł w parze z wiekiem.
To jednak zawsze będę
pełnym wartości i godności człowiekiem.
Lolek, grudzień 2021

Powyższy wiersz od dawna chodził mi po głowie. Aż w końcu musiałam go wyeksploatować na zewnątrz, aby mi tej głowy czasami nie rozsadził. Powód jego ukazania się właśnie dzisiaj jest nieprzypadkowy - trzeciego grudnia przypada Międzynarodowy Dzień Niepełnosprawnych. Jednak co to znaczy być "niepełnosprawnym"? Czy to koniecznie musi oznaczać jakiś ubytek w sferze fizycznej lub psychicznej? Według mnie nie. Znacznie gorsza dla mnie jest znieczulica na innych, niekoniecznie niepełnosprawnych, ludzi. A ta się szerzy jeszcze bardziej niż koronawirus. I to nie tylko w życiu realnym ale i, ku mojemu przerażeniu, w wirtualnej rzeczywistości. Wszyscy chcemy być najlepsi i najmądrzejsi, niejednokrotnie zapominając, że po tej drugiej stronie ekranu siedzi człowiek, którego psychiki tak naprawdę nie znamy. Dla mnie jest to jeszcze jeden rodzaj niepełnosprawności, kto wie, czy nie najcięższy - niepełnosprawność społeczna.
Jeszcze kilka lat temu utarło się stwierdzenie, że niepełnosprawny to ktoś gorszy. Tymczasem może lepiej użyć określenia "nie do końca samowystarczalny"? No bo ja jakoś nie czuję się gorsza od innych (zresztą lepsza też nie). Ale nie do końca samowystarczalna, tudzież samodzielna, a i owszem. Nie do końca samowystarczalność nie jest tożsama z byciem gorszym. Zresztą podział na lepszych i gorszych ludzi nie jest dla mnie sprawiedliwy. Bo według jakiej skali to oceniać? Nawet ocenianie względem siebie nie ma sensu, bo każdy z nas ma inne talenty i możliwości. Można czegoś nie umieć zrobić, ale można też zrobić coś bardzo dobrze. Trzeba tylko dać temu drugiemu człowiekowi szansę.
Niepełnosprawność nie jedno ma imię. Ktoś może być niepełnosprawny ruchowo, inny umysłowo, jeden może mieć problem ze wzrokiem, drugi ze słuchem, możemy spotkać kogoś z autyzmem albo z zespołem DOWNa. Różne są ludzkie reakcje - jedni odwracają wzrok, inni wręcz przeciwnie, wpatrują się w nas z niezdrowym zaciekawieniem bądź obrzydzeniem. Bo przecież wypływająca z ust ślina albo krzywe ciało wyglądają nieestetycznie przy dzisiejszym wzorcu piękna. Ale spotkałam się też z sytuacją, kiedy ludzie traktowali mnie zupełnie normalnie. Uwierzcie mi, większość z nas zdaje sobie sprawę z tego, że wygląda trochę(hmm... bardzo?) dziwnie, ale też pragniemy takiej ludzkiej zwyczajności. Też się kształcimy, zdobywamy tytuły naukowe, czytamy książki, oglądamy telewizję, chodzimy na dyskoteki, do kina i na randki, pracujemy, podróżujemy... Praktycznie żyjemy tak, jak inni, mamy takie same pasje i zainteresowania. Tylko czasami potrzebujemy pomocy z zewnątrz, aby się spełniać. Ale to musi być mądra pomoc, taka aby faktycznie przyniosła nam korzyści. Dlatego warto jest się wsłuchać w to, co mówimy, nawet kiedy nasza mowa bardziej przypomina bełkot.
Niepełnosprawność może przytrafić się każdemu z nas w każdym życia momencie. Niepełnosprawność wiele też odbiera, przez co czujemy się po prostu gorsi. Jednak jest coś, czego nie może nam ona sama zabrać - to ludzka godność i wartościowość. Wbrew temu, co nam się wydaje, każde życie, nawet to najbardziej wegetatywne, ma prawo do godności, ponieważ jest wartościowe. Bo tak naprawdę, to tylko drugi człowiek może nas ich pozbawić. Zresztą nie tylko niepełnosprawnych, ale też chorych, starców, bezdomnych, ludzi zmagających się z różnymi uzależnieniami, zresztą każdego z nas może to dotknąć. Tymczasem godność i wartość życia powinny się tyczyć każdego z nas bez względu na wszystkie okoliczności. Nie zapominajcie o tym...