2072. Echa imienin

 - Lolek, coś ty tak wczoraj szybko uciekła z Kręgu Biblijnego. Ja tu chciałem dowiedzieć się jak po imieninach, wołałem cię, a tyś mi nawiała.

Mniej więcej tak powitał mnie dzisiaj Ksiądz Niosący Światło przed wieczorną Mszą Świętą. No tak, coś tam mówił, kiedy wychodziłam, ale rozmawiał wtedy z innymi, którzy zostali po spotkaniu, więc równie dobrze mógł do nich się zwrócić. Poza tym mi się trochę spieszyło do domu. A tak w ogóle to po całym dniu na nogach mogę być trochę przymulona i nie ogarniać, że ktoś coś do mnie mówi. Ale tego ostatniego mu nie powiedziałam. Istniała jeszcze jedna możliwość - mógł mnie opierniczyć za wyrywanie się do odpowiedzi na temat Świątyni Jerozolimskiej, tylko chciał to zrobić dyskretnie i bez świadków. No, w końcu kiedyś musiał stracić do mnie cierpliwość, a moja wyobraźnia podsuwała mi różne scenariusze.

Jak tak sobie pomyślałam, to w zeszłym tygodniu jakoś nie mogliśmy się zgrać. W poniedziałek pojechałam na Drogę Krzyżową do Wał-Rudy. We wtorek zostałam na próbie duszpasterskiej scholi. W środę zastępowałam go na spotkaniu z kandydatami do sakramentu bierzmowania, bo był nie w formie i tylko proboszcz dał mi klucze do salki katechetycznej. W czwartek zostałam w Kato na "Piekarniku". W piątek nie wyrobiłam się z pracy. W sobotę byłam najpierw na wycieczce na Magurkę, a potem na nieszporach inaugurujących 100-lecie istnienia archidiecezji katowickiej. W niedzielę świętowaliśmy jako duszpasterskie LSO. Niestety, nie dałam rady upchać jeszcze wieczornej Mszy w jego parafii do grafiku. 

Podobno w miniony poniedziałek wysłał mi nawet życzenia imieninowe SMSem. Co prawda owa wiadomość tekstowa do dzisiaj do mnie nie dotarła, ale i tak zrobiło mi się miło. Może nie tyle, że pamiętał, bo wspomnienie błogosławionej Karoliny Kózki jest w naszym kraju obowiązkowe, więc na pewno kilka razy wspomniano o niej na Mszy, ale że po prostu mu się chciało wysłać mi te życzenia. Ten SMS trochę mnie zastanawia, gdzie się "podział". Jest jeszcze taka ewentualność, że wysłał go komuś innemu. Ale intencje miał dobre i to się powinno liczyć. Na razie nie zdążyłam mu powiedzieć gdzie byłam w poprzedni poniedziałek i co robiłam, bo nie chciałam go zbyt przetrzymywać (akurat szedł spowiadać i trochę zboczył z toru). Może za tydzień na kolejnym Kręgu Biblijnym mu o tym opowiem? A swoją drogą, to chyba mnie lubi... Bo czy w przeciwnym razie zawracałby sobie głowę moimi imieninami? Nie wydaje mi się.

Tradycyjnie niespodziankę zrobiła mi Basia W z bloga 5 pór roku przesyłając paczkę imieninową. Chociaż wiedziałam, że coś dostanę (zdradziła mi to podczas mojej zeszłotygodniowej wizycie w Wał-Rudzie), to i tak z niecierpliwością udałam się na pocztę po przesyłkę. Wzruszyła mnie jej zawartość (ale pozwólcie, że zdjęcie zrobię w bardziej sprzyjających warunkach świetlnych), chociaż poczta niestety się nie popisała i gdzieś po drodze nieco potłukła świąteczny kubek. Ale to nic, spróbujemy go z tatą skleić. Może nie będzie jak nowy, ale będzie cieszył oczy i serce.