Jesień zawitała do nas już na dobre z dnia na dzień coraz bardziej ogałacając drzewa z pokrywających je liści. Taka aura połączona z siąpiącym deszczem okazała się sprzymierzeńcem w pochłonięciu się w lekturze na całe godzinie. Po wnikliwej analizie wszystkich książek, jakie znajdują się w zajmowanym przeze mnie pokoju na wsi, mój wybór padł na upchaną wśród nich pozycję zatytułowaną "Zaginieni: historie ludzi, którzy przepadli bez śladu". Wydaje mi się, że jest dobrym uzupełnieniem przeczytanej w lipcu książki "Niebezpieczna sieć. True Crime. Zbrodnie, które zaczęły się w Internecie", ale i w jakiś sposób wpisywała się w zbliżające się wielkimi krokami wspomnienie Wszystkich Świętych oraz przypadający dzień później Dzień Zaduszny.
Autor: Anna Gronczewska
Wydawnictwo: Wydawnictwo RM
Warszawa 2024
Liczba stron: 256
Każdego roku w Polsce znika kilkaset osób. Większość z nich udaje się odnaleźć, a nawet znajdują się same. Część jednak znika bez wieści. Pojawia się wtedy podstawowe pytanie: "I co teraz?". Odpowiedź na nie próbuje znaleźć Anna Gronczewska w jednej ze swoich książek zatytułowanej: "Zaginieni: historie ludzi, którzy przepadli bez śladu".
W przedstawianej pozycji zaprezentowano kilkanaście zaginięć na terenie Polski, które miały miejsce na przestrzeni ostatnich 50 lat. Znajdziemy w niej znane historie, np. przywoływaną już przeze mnie tajemnicę zaginięcia pani Kazimiery podczas pielgrzymki do Wiednia w 2013 roku, zaginięcia Mateusza Żukowskiego w 2007 roku czy też zaginięcia Tomka Cichowicza w 1990 roku. Autorka przedstawiła także chociażby zaginięcie kilkumiesięcznej Kasi ze szpitala w Kartuzach, wracającej z ferii w górach dziennikarki o pseudonimie "Pistolet", czy też młodego mężczyzny, który być może wybrał życie mnicha. Chociaż opowieści te omawiają ten sam temat, to jednak każda z nich przedstawia indywidualną historię. Poznajemy też metody poszukiwania każdej z przedstawionych sylwetek osób, a także spekulacje co do dalszych ich losów. Książka to też wywiady z osobami pracującymi chociażby w słynnym "Archiwum X", Michałem Fabusiewiczem, czy też jasnowidzami, którzy przybliżają kulisy poszukiwań zaginionych od technicznej strony.
Przesłanie i treści zawarte w książce "Zaginieni: historie ludzi, którzy przepadli bez śladu" nie pozwalają przejść obok nich obojętnie. Wręcz przeciwnie, czytelnik zmuszony jest na chwilę przystanąć przy każdym opisie zaginięcia i zastanowić się, jak on zachowałby się w konkretnej sytuacji. Wydaje mi się też, że pozycja doskonale pokazuje, jak niewiele potrzeba aby stać się zagininonym, oraz że giną ludzie w różnym wieku, zarówno kilkumiesięczne niemowlęta, jak i staruszki. Dlatego rozglądajmy się dookoła. Być może zauważymy kogoś, kto wygląda na zabłąkanego i nie wiedzącego, gdzie jest. Pomóżmy mu w miarę naszych możliwości. Być może zapobiegniemy kolejnej niepotrzebnej tragedii. Jeżeli chodzi o mnie, to podczas lektury czułam się trochę jak podczas czytania w lipcu książki "Niebezpieczna sieć. True Crime. Zbrodnie, które zaczęły się w Internecie". Wielokrotnie zastanawiałam się na jakim etapie zawiódł system i co tak naprawdę poszło nie tak, że dana osoba w dalszym ciągu uznawana jest za zaginioną.
Słyszałam o tej pozycji ale nie czytałam.
OdpowiedzUsuńJesienna, deszczowa aura wyjątkowo sprzyja sięganiu po trudniejsze i bardziej skłaniające do refleksji lektury. Pytania, które przywołujesz przy okazji książki „Zaginieni: historie ludzi, którzy przepadli bez śladu”, są niezwykle poruszające, bo za każdą z tych historii stoi ogromny dramat bliskich i niepewność, która trwa latami. Twoja obserwacja dotycząca tego, jak łatwo zawodzi system i jak ważna jest nasza zwykła, ludzka czujność na co dzień, daje mocno do myślenia. Dziękuję za tę wartościową, dojrzałą rekomendację, która w tym listopadowym czasie brzmi wyjątkowo poruszająco.
OdpowiedzUsuńCzytałam podobną książkę. Niesamowite są historie ludzkie, warte poznania i refleksji.
OdpowiedzUsuńCiekawe ile wśród nich jest też takich, którzy po prostu nie cheli być odnalezieni. Czasem dla niektórych zniknięcie i rozpoczęcie wszystkiego na nowo jest ciekawą opcją. Okropieństwo wobec rodziny, chyba że rodzina innymi okropieństwami się do tego przyczyniła.
OdpowiedzUsuńTo jednak i tak byłby dobre zaginięcia. Pewnie większość niestety ma trudniejsze i gorsze wyjaśnienie...
Pozycji nie czytałam , temat ciekawy wart zgłębienia, ale nie przepadam za opowiadaniami zebranymi w jedną książkę ale tą bym przeczytała. Ciekawe są ludzkie losy , lubię o nich czytać.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Dzisiaj zaginął uczeń mojej szkoły. Pierwszoklasista, 15-latek. Matka podwiozła go pod szkołę i tu ślad się urwał. Nie pojawił się na lekcjach, a jego telefon milczy.
OdpowiedzUsuńJedna z najbardziej znanych historii zaginięcia ostatnich lat z Kanady:
OdpowiedzUsuń30 lipca 1985 roku ośmioletnia Nicole Louise Morin, która mieszkała w apartamencie na 20 piętrze budynku mieszkalnego w Toronto, zeszła do holu (na parterze), aby odebrać pocztę. Ogromny budynek posiadał 429 mieszkań. Wróciła do mieszkania, aby przygotować się na planowane spotkanie na basenie z koleżanką, który znajdował się na tyłach ich kompleksu. Jej koleżanka zadzwoniła z lobby na parterze do jej mieszkania przez domofon, a Nicole powiedziała jej, że wkrótce spotka się z nią w lobby. Wyszła z mieszkania około godziny 11:00 w jednoczęściowym kostiumie kąpielowym. Piętnaście minut później koleżanka ponownie zadzwoniła domofonem do jej mieszkania, aby zapytać, dlaczego Nicole jeszcze się nie pojawiła. Matka Nicole, Jeanette, zajęta opieką nad małymi dziećmi w żłobku, który prowadziła w swoim mieszkaniu, założyła, że jej córka sama poszła na basen lub bawiła się z innymi dziećmi na tyłach budynku. Zadzwoniła na policję, aby zgłosić zaginięcie dziecka, dopiero około godziny 15:00.
Nicole nigdy nie dotarła do basenu i od tamtej pory nikt jej nie widział ani nie słyszał.
Policja w Toronto wszczęła największe w swojej historii śledztwo w sprawie zaginięcia osoby, powołując 20-osobową grupę zadaniową i poświęcając ponad 25 000 roboczogodzin na sprawdzanie kolejnych tropów. Zaoferowano też nagrodę w wysokości stu tysięcy dolarów. Nie znaleziono żadnych dowodów rzeczowych, które pozwoliłyby wyjaśnić zaginięcie. Chociaż sprawa pozostaje niewyjaśniona, policja w Toronto i organizacje zajmujące się zaginięciami dzieci nadal ją nagłaśniają, starając się uzyskać nowe informacje.
Nie wiadomo, co się z nią stało. Jedną z rozważanych możliwości jest porwanie, ale nigdy nie udało się tego potwierdzić ani ustalić, w jakich okolicznościach dziewczynka zniknęła. W każdym razie nie ma podejrzanych, nie ma śladów, nie ma nic — po prostu 41 lat temu zaginęła, zniknęła...
Są też tacy, którzy nie chcą być odnalezieni, bo np. nie chcą już kontaktów z rodziną.
OdpowiedzUsuń