Oglądałam wczoraj jeden z archiwalnych odcinków "Świata według Kiepskich" zatytułowany "Betonowe pośladki". Opowiadał on o tym, jak główny bohater, Ferdynand Kiepski (grany przez Andrzeja Grabowskiego), pod wpływem artykułu w gazecie, postanowił wybudować własną aleję gwiazd i czerpać zyski ze sprzedaży biletów. Była tam taka piosenka, którą śpiewał jeden z bohaterów serialu, Arnold Boczek (w tej roli Dariusz Gniatowski), w stosunku do Merylin, początkującej gwiazdy, w którą wcielała się Katarzyna Figura. Prosta, wpadająca w ucho piosenka, w której mężczyzna przekonywał, że zostanie ona wielką gwiazdą filmu.
Według filmwebu odcinek miał swoją premierę 2 czerwca 2002 roku. Zamknęłam oczy i myślami zaczęłam cofać się do tego okresu. Kończyłam piątą klasę z najwyższą możliwą średnią, a dzięki zaangażowaniu wielu osób dwa pierwsze tygodnie czerwca spędzałam na zielonej szkole nad morzem. Dodatkowo pewnego dnia mama zadzwoniła do mnie z informacją, że dzięki pani psycholog z naszej szkoły jadę w sierpniu na dwa tygodnie na obóz w góry i to zupełnie za darmo. Było się młodym, ambitnym, wierzyło się w przyszłość, w zwyczajną ludzką uczciwość. Miało się jeszcze nadzieję na normalne życie, takie samo jak moi sprawni rówieśnicy. Chciało się być nauczycielką i pomagać osobom takim jak ja. Ewentualnie dziennikarzem, takim jak ci z "Samego Życia". Po cichu redagowało się osiedlową gazetkę na domowym komputerze. A zarazem siedzenie przed komputerem nie było jeszcze tak bardzo rozpowszechnione, Internet wchodził dopiero do powszechnego użytku. W radiu leciały piosenki zespołów "Ich troje" oraz "Brathanków". Boże, ile wtedy było sposobów na nudę - asfaltowy plac przed blokiem był inną planetą, samochody przed nim stojące to statki kosmiczne. Albo rysowaliśmy na podłożu ścieżki, po których jeździliśmy rowerami niczym kolarze na Tour de Franc. A po ulewnych deszczach przemierzaliśmy osiedlowe zakanarki, niczym afrykańską puszczę. Nikt nie zwracał uwagi na mój chwiejny chód, ani na to, że na co dzień uczęszczam do szkoły z epitetem "Specjalna". Dla nich byłam zwyczajną koleżanką. Taka nieoficjalna integracja, która dopiero wtedy wchodziła do naszego języka. Do dzisiaj jestem wdzięczna rodzicom, że mogłam wyjść z innymi na podwórko, że nigdy nie marudzili, kiedy wróciłam z niego z poobijanymi kolanami i obdartymi dłońmi. Tak naprawdę bardzo często to rodzice winni są samotności swoich pociech, wstydliwie chowając je przed światem.
I kiedy tak sobie przypominałam tamte czasy, z oczów pociekły mi łzy. Bo przecież tamte czasy i marzenia minęły. Ustąpiły miejsce aktualnej rzeczywistości, która nie zawsze jest taka różowa, jakbyśmy sobie tego życzyli. To nie jest jednak tak, że nie możemy wpływać na nasze życie. Owszem, możemy sprawić, że będzie ono przelatywało nam przez palce, ale przy o to właśnie chodzi? Chyba nie. Bez względu na to, czy jesteśmy pełnosprawni, czy też w jakimś stopniu ograniczeni powinniśmy wyznaczać sobie cele i walczyć o ich osiągnięcie. Bo tak naprawdę, cytując piosenkę śpiewaną przez Boczka: "Nie patrz na innych, nikogo nie słuchaj, bo bycie ... to tylko stan ducha". I to może dotyczyć każdego z nas. Wystarczy tylko chcieć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz