397. A miało być tylko kilka godzin

Kolejny dzień przeszedł do historii. Jeszcze tylko przeczytać trochę "Inferna" Browna i będzie można położyć się spać. Na pozór zwyczajny dzień przepełniony obowiązkami domowymi. Ostatnie pranie i prasowanie przed powrotem na uczelnie, zabawa z kotem, notatka do kroniki parafialnej, samodzielna nauka języka angielskiego(pamiętacie, że w planach mam lot za 2,5 roku na ŚDM w Panamie?), gotowanie obiadu. Ale to właśnie obiad zdradzał, że ten dzień jest po troszku świąteczny. Bowiem frytki zdarzają się u mnie od wielkiego dzwonu. I krojąc poszczególne ziemniaki w talarki, a następnie w paseczki(oczywiście tylko sobie znanym sposobem) śmiałam się sama do siebie myśląc, kto te 26 lat temu mógł przypuszczać, że dojdę do takiego etapu w swoim życiu. Bo oto właśnie dzisiaj wchodzę na kolejny szczebel w latach mojego życia. Kiedy w środowy wieczór 1990 roku pojawiłam się na tym świecie, nikt nie wróżył mi świetlanej i długiej przyszłości. Urodziłam się jako wcześniak, blisko 11 tygodni przed terminem, z zapadłymi płucami i głębokim niedotlenieniem. Dostałam 1 punkt Apgar i miejsce w inkubatorze na intensywnej terapii. W pierwszej dobie mojego życia nastąpiło wodogłowie, jednak nikt nie miał odwagi zoperować tego. Wróżono mi kilka godzin życia, w pośpiechu ochrzczono z wody, bo przecież i tak prędzej umrę, niż w szpitalu pojawi się kapłan. Ale ja przeżyłam pierwszą dobę, a potem następną, i następną. Powoli zaczęłam przybierać na wadze. Po trzech miesiącach zostałam odłączona od respiratora, po pięciu wyszłam z inkubatora. Lekarze nie do końca umieli określić moją przyszłość i dawali różne scenariusze: będzie roślinką, nie będzie mówić i chodzić, będzie upośledzona umysłowo... Oczywiście nie informując o moim podstawowym schorzeniu, czyli o dziecięcym porażeniu mózgowym. Tymczasem ja na przekór wszystkim zaczęłam zdobywać umiejętności potrzebne do samodzielnej egzystencji. Wolniej, bo wolniej, ale zaczęłam raczkować, stawiać pierwsze kroki, w końcu mówić. A potem, w wieku niespełna pięciu lat, podczas zajęć przedszkolnych stało się coś zupełnie nieoczekiwanego - wzięłam leżącą na stoliku książkę i ku zdumieniu wychowawczyń, zaczęłam ją czytać. Wszelkie proroctwa co do mojego upośledzenia umysłowego legły w gruzach. A ja, mimo ograniczeń wynikających z trudności w pisaniu, szłam w edukacji jak burza. Mam nadzieję, że za rok pochwalę się tytułem magistra turystyki i rekreacji uzyskanym równolegle z tytułem licencjata turystyki pielgrzymkowej.
Codziennie cieszę się z kolejnego dnia, jaki mam przed sobą. Wiem Komu za to dziękować, pomimo ograniczeń związanych z moim życiem. Wszak zawsze mogło być gorzej. Albo w ogóle nie być... Może jest mi łatwiej, jako osobie wychowanej w wierze. I absolutnie nie zgadzam się z faktem, że zostałam pokarana, czy też w jakiś sposób wybrana. Widocznie tak miało być. Nie zastanawiam się też, dlaczego to ja jestem niepełnosprawna, bo czasami warto sobie zadać odwrotne pytanie: a dlaczego to właśnie nie ja miałabym być osobą niepełnosprawną? Czyż to nie przez nasz życiowy trud Chrystus przyniesie światu zbawienie? Stało się i nic na to nie poradzę. Muszę żyć z moją chorobą. Cieszę się jednak, że umiem czerpać radość z życia, a wyrazem tego niech będzie poniższa pieśń:

Przepiękna, prawda?