454. A mogło być tak pięknie...

Czy to naprawdę już koniec weekendu, a jutro będzie trzeba wracać do codzienności? Chyba tak. A ta najbliższa codzienność zapowiada się bardzo ciekawie. Oto mój rozkład jazdy na najbliższe dwa tygodnie:

Spoczko, bywało gorzej. Jak się sprężę to ze wszystkim dam radę. Bardziej martwią mnie zajęcia późniejsze, bo wiadomo - półkolonie. No nic, jakoś się to załatwi.
Niedawno wróciłam z parafialnych jasełek szumnie okrzykniętych "XI parafialnym koncertem kolęd i pastorałek". Tylko dla mnie koncert to występy różnych wokalistów i zespołów. I tak było przez kilka lat - mieliśmy gości z różnych zaprzyjaźnionych instytucji, były kolędy i pastorałki. Raz były jasełka, ale zaangażowana w nie była cała schola - kto nie występował ten śpiewał kolędy w chórze i nikt nie był poszkodowany. A teraz? Od jakiś dwóch lat to wszystko zatraciło swój świąteczny charakter, a zamieniło się w fuszerkę. Zaproszeni goście? Był jeden zespół - rodzimi "Gołowianie" z kilkoma skocznymi kawałkami. I właściwie tylko to zrobiło na mnie efekt wow! Bo reszta... Niby był parafialny zespół młodzieżowy, ale chyba nie do końca trafili z repertuarem. Za to schola... Gdybym nie miała porównania z zeszłymi latami, to może by to jakoś uszło. I o ile pastuszkowie w miarę realistycznie wszystko zagrali o tyle dzieci grające dzieci... szkoda słów. Jeszcze im dali jakąś pioseneczkę o klockach lego. Ale zapomnieli dać mikrofonu, przez co nie było ich słychać. No i zabrakło dzielenia się opłatkiem, co było dotychczasową kwintesencją tego wszystkiego.

Oj cofa się nasza schola, cofa. I nie tylko ja to zauważam, ale też wielu innych. Szkoda, bo mogło być ciekawie... No i co ja mam napisać do parafialnej kroniki, no co? Życie naprawdę bywa skomplikowane...