475. "Brzydal" - kot z pięknym wnętrzem

Rok temu na forum, na którym się udzielam, pewien użytkownik wrzucił tekst dotyczący pewnego odrażającego kota, który skrywał piękne wnętrze. Nie jestem wzruśna, bardzo ciężko doprowadzić mnie do łez. Ale tamto opowiadanie... tamto opowiadanie sprawiło, że nie przespałam pół nocy. Nazajutrz włączyłam komputer i w wyszukiwarkę wpisałam odpowiednią frazę. W odpowiedzi ujrzałam kilka podstron zawierających dwie bardzo podobne wersje tego tekstu. Dzisiaj, z okazji Światowego Dnia Kota, postanowiłam przedstawić Wam pierwszą z nich. Tylko ostrzegam - jest ono dla ludzi o naprawdę mocnych nerwach. Jeżeli takich nie posiadacie, to macie właściwie trzy wyjścia:

1. Zamknąć tą stronę i poczekać na kolejny wpis;
2. Przewinąć wpis do mojej puenty, znajdującej się na jego końca;
3. Zaopatrzyć się w kilka paczek chusteczek higienicznych(jeżeli ja już płaczę, to musi coś być na rzeczy)

Decyzja należy do Ciebie!😂

Wszyscy ludzie bali się dotknąć tego kota, wtedy on go wziął na ręce i stało się coś niesamowitego
Wzruszająca historia mężczyzny, który spotkał na swojej drodze pewnego bezpańskiego kota.

"Każdy w naszym bloku wiedział kim był Brzydal. Brzydal był dachowcem mieszkającym w piwnicy.

Brzydal nade wszystko kochał trzy rzeczy: walczyć, wyjadać ze śmietnika oraz, że tak powiem, miłość. Połączenie tych trzech rzeczy oraz życia na ulicy wyryło swoje piętno na Brzydalu.

Po pierwsze miał tylko jedno oko, a tam gdzie powinno być drugie była dziura. Nie miał również jednego ucha po tej samej stronie. Jego lewa noga wyglądała jakby kiedyś doznała poważnego złamania i zrosła się pod nietypowym kątem przez co zawsze wyglądał jakby zaraz miał zawrócić. Jego ogon został zgubiony dawno temu, pozostawiając tylko mały kitek, który był w ciągłym ruchu. Brzydal był koloru szarego i miał pręgi na całym ciele oprócz blizn na głowie.

Za każdym razem, gdy ktoś widział Brzydala, natychmiast stwierdzał: "Co za brzydki kot!". Wszystkim dzieciom w okolicy rodzice zalecili, by nie zbliżały się do niego. Dorośli natomiast przeganiali go, gdy próbował przyjść do ich domu. Robili to albo rzucając w niego kamieniami albo polewając go wodą. Niektórzy nawet zatrzaskiwali mu łapy drzwiami.

Brzydal zawsze reagował w ten sam sposób. Gdy polewano go wodą stał i moknąc czekał, aż dadzą mu spokój. Gdy w niego czymś rzucano, on kładł się na ziemi i prosił o wybaczenie. Gdy zakradał się w pobliże dzieci zawsze miauczał okropnie i skakał na nie, prosząc o chociaż odrobinę uczucia. Jeśli ktoś by go podniósł, natychmiast zacząłby lizać koszulę, kolczyki lub cokolwiek, co mógłby znaleźć.

Pewnego dnia Brzydal postanowił obdarować miłością dwa husky, które mieszkały u sąsiada. Jednak psy nie odwzajemniły jego uczucia, a Brzydal mocno oberwał. Usłyszałem jego przeraźliwy krzyk i postanowiłem zobaczyć co się stało. Niestety gdy dotarłem na miejsce dotarło do mnie, że jego żywot dobiegał końca.

Brzydal leżał w mokrej plamie, jego tylnie łapy były okropnie wygięte, a z przodu zamiast futra była ogromna rana. Podniosłem go i chciałem zanieść do domu, słyszałem jego ziajanie i dyszenie. Widziałem że się męczy. Pomyślałem, że musi go strasznie boleć.

Poczułem coś mokrego na uchu. Brzydal zwijał się z bólu, jednak próbował polizać mnie po uchu. Przytuliłem go mocniej, a on musnął mnie łapką po twarzy, a następnie odwrócił swoje złotawe oko i popatrzył na mnie. Usłyszałem bardzo słaby odgłos mruczenia. Nawet w chwili największego bólu, ten brzydki, pokryty bliznami kot prosił tylko o odrobinę uczucia, być może współczucia.

W tym momencie Brzydal wydał mi się najpiękniejszym, najbardziej kochającym stworzeniem jakie kiedykolwiek widziałem. Nie próbował mnie ugryźć, podrapać, uciec ode mnie lub w jakikolwiek inny sposób walczyć. Patrzył na mnie, wierząc, że go uratuję..

Brzydal zmarł w moich ramionach, zanim doszedłem do domu. Siedziałem z nim jeszcze dłuższą chwilę, myśląc o tym, jak jego zdeformowane, usłane bliznami ciało tak bardzo zniekształciło moją opinię o tym, co naprawdę znaczy mieć czyste serce i kochać prawdziwie i bezgranicznie. Brzydal nauczył mnie więcej na temat dawania i współczucia niż tysiące książek, wykładów lub programów telewizyjnych razem wziętych. Za to zawsze będę mu wdzięczny. Miał masę blizn na zewnątrz, jednak to ja miałem bliznę wewnątrz, a to był moment w którym miałem to pokonać i iść dalej. Dać pełnie siebie tym, na których mi zależy.

Ludzie chcą być bogatsi, odnosić więcej sukcesów, pragną być lubianymi, pięknymi.. Jednak ja zawsze będę próbował być Brzydalem."

Myślicie, że naprawdę "umie" czytać?*

No i obiecana puenta. Nie od dzisiaj wiadomo, że w świadomości wielu ludzi, kot jest zwierzęciem fałszywym, leniwym, bezuczuciowym, brudnym i śmierdzącym. Często kopany przez wściekłych właścicieli, szarpany za ogon i futerko, ciągnięty za ogon, bo przecież głupie bydle i tak nic nie rozumie. Tymczasem ja od trzech lat mam takiego mruczka w swoim mieszkaniu. I mogę powiedzieć jedno - koty to wspaniałe, mądre i uczuciowe stworzenia. Nauczony bez wpadki załatwia się do kuwety, nie niszczy też mebli. Nie jest żadnym rasowcem, który wygrywałby wszystkie pokazy i konkursy. Jest zwyczajnym dachowcem uwielbiającym wygrzewanie się w cieple lipcowego słonka oraz obserwującym z ciekawością ptaki lecące po drugiej stronie szyby. Wie gdzie mieszka i jak otworzyć sobie drzwi(oczywiście kiedy nie są zamknięte na klucz, chociaż skłonna jestem uwierzyć w to, że i tą umiejętność Puśka potrafiłaby opanować😀). Kiedy sobie przypomnę rozpaczliwy ton głosu mojego znajomego jeszcze z czasów gimnazjum, który z nadzieją pyta mi się czy nie przygarnę kocięcia, od razu wiem, że była to dobra decyzja. Raz, ocaliłam maluchowi życie(rodzice J. chcieli się pozbyć maleństwa poprzez utopienie w rzece), dwa - wniósł tyle radości do mojego życie, co niejeden człowiek. To nie prawda, że koty nic nie rozumieją, że są głupie. One są niesamowicie mądre. Tylko my, pozornie inteligentni ludzie, nie do końca potrafimy to dostrzec. Pamiętajmy o tym, nie tylko w dniu święta naszych mruczków.

* Basiu, takiego czytelnika chyba jeszcze nie miałaś