483. Aż serce rośnie...

No i jak tu się nie cieszyć czytając takie wiadomości na stronie samego Pana Prezydenta?:

"Pierwsza Dama spotkała się w czwartek z Bereniką Borkowską. Sześciolatka została zaproszona do Pałacu Prezydenckiego z rodzicami i młodszym bratem Rafałem. W rozmowie z Agatą Kornhauser-Dudą niepełnosprawna dziewczynka pochwaliła się swoimi sukcesami artystycznymi i przygotowaniami do kolejnych występów scenicznych.

W spotkaniu wzięła udział także Agnieszka Kossowska, autorka książki „Duże sprawy w małych głowach”, prywatnie mama niepełnosprawnego Franka. Rozmowy dotyczyły głównie integracji dzieci w pełni zdrowych z ich rówieśnikami dotkniętymi różnego rodzaju niepełnosprawnościami.

Po kameralnym spotkaniu odbyła się lekcja integracji, w której uczestniczyły dzieci z warszawskiego Przedszkola „Kangurek Hop”. Najmłodsi przygotowali krótki występ na temat czytania książek.

Część z nich miała okazję pochwalić się umiejętnością samodzielnego czytania na przykładzie wiersza „Lokomotywa” Juliana Tuwima. Pani Prezydentowa z Bereniką przeczytały dzieciom wspólnie rozdział z książki Agnieszki Kossowskiej. Bohaterką przytoczonego fragmentu jest siedmioletnia Ola, która podobnie jak Berenika zmaga się z rozszczepem kręgosłupa i wodogłowiem. Dziewczynka opowiedziała przedszkolakom o swojej codzienności i przebytych zabiegach. Na zakończenie Pierwsza Dama zaprosiła wszystkich na drobny poczęstunek.

Publikacja „Duże sprawy w małych głowach” Agnieszki Kossowskiej ma na celu przybliżenie zarówno dzieciom, jak i dorosłym problemów z jakimi na co dzień zmagają się osoby z niepełnosprawnościami. W poszczególnych rozdziałach dzieci opowiadają w prosty sposób o realiach swojego życia."

z: http://www.prezydent.pl 

Ja ze swojej strony napiszę tylko - BRAWO AGNIESZKO!!!

Osobiście jestem bardzo dumna z faktu posiadania książki "Duże sprawy w małych głowach" która spoczywa na honorowym miejscu. Jako osobie wychowanej w środowisku osób niepełnosprawnych jest mi bardzo bliska. Kilka razy wspominałam o niej u siebie na blogu, zachęcając do przyłączenia się do prowadzonej zbiórki na jej wydanie. Dzięki temu kolejna partia książek była wysłana do zainteresowanych po kosztach kuriera. Wśród szczęśliwców znalazłam się także i ja. Jedyne czego żałuję to tego, że nie złożyłam zamówienia rok wcześniej, chociaż wiedziałam o książce(śledzę bloga o jej synku). Opłacało się jednak czekać ten rok, bo książka opowiadająca o codziennym życiu niepełnosprawnych dzieci jest obłędna. Ja zaś całym sercem, zawsze i wszędzie, będę popierać tego typu inicjatywy.