572. "Miałeś chamie złoty róg"

Założę się, że gdzieś w kronice szkolnej pod rokiem szkolnym 2003/2004 znajduje się wzmianka o tym, jak to kółko teatralne ze Szkoły Specjalnej wystawiło "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego. Być może będą też jakieś zdjęcia. Bynajmniej ja żadnego nie mam.

"Wesele" było jednym z pierwszych przedstawień nowo powstałego kółka teatralnego w naszej szkole. Powstało ono wiosną poprzedniego roku i było skierowane głównie na gimnazjalistów, jednak z powodu mojej dość dobrej pamięci przyjęto mnie już w ostatniej klasie szkoły podstawowej, gdzie przypadła mi rola lisa z "Małego Księcia". A potem przyszła pora na dramaty. Pierwszym z nich było właśnie "Wesele" Wyspiańskiego.

Pamiętam, jak bardzo przygotowaliśmy się do niego, ile popołudniowych dni i sobót spędziliśmy na próbach. A przecież musiałam to łączyć z nauką oraz treningami sportowymi. Dla chcącego nic trudnego. Pierwotnie przypadła mi jakaś mała rólka, jednak na krótko przed premierą okazało się, że nie ma kto zagrać... chochoła. No w sumie z jednej strony cieszyłam się, że dostałam coś ambitniejszego, ale z drugiej strony ten chochoł... Jak jeszcze zobaczyłam jego tekst, to przestraszyłam się z deczko tej roli. A jednak wiedziałam, że skoro się tego podjęłam, to muszę dotrwać do końca i wywiązać się z tego. 

Premiery naszych przedstawień odbywały się z reguły w soboty, a potem były kilka razy powtarzane, również na wyjazdach. O kostiumy dbaliśmy sobie sami. Strój chochoła nie był taki prosty do skompletowania. Najprościej byłoby zrobić coś ze słomy, wszak chochoły są słomiane. No, ale nie wyobrażałam sobie biegać w takim przebraniu po scenie. W końcu tata wymyślił słomkowy kapelusz oraz  worek na ziemniaki. Co prawda wyglądałam w nim bardziej jak strach na wróble niż chochoł, w ostateczności jednak mogło być. Premiera nam się w miarę udała, sala była pełna ludzi. A potem jeszcze mieliśmy kilka objazdówek po sąsiednich miastach. Wszędzie zbieraliśmy oklaski i pochwały.

W sumie to takie miłe doświadczenie, kiedy w jakiś sposób człowiek mógł realizować swoje pasje. A taką realną zapłatą za tamto przedstawienie(wszak nie dostałam za te przedstawienia pieniędzy), była ocena celująca ze znajomości lektury. Ale trudno nie nauczyć się czegoś, co słyszało się n razy, prawda?