574. Zawieszona w myślowej próżni

Wszelkie spotkania salezjańskiej młodzieży, niezależnie od tego czy są to Oratoriady, czy też Salezjańskie Spotkania Młodych, zmuszają ich uczestników do myślenia. Duża w tym zasługa wszelkich wygłaszanych przez przybyłych na te zjazdy księży, które są preambułą do odbywającej się później pracy w mniejszych grupach. Trudno bowiem dyskutować w grupie kilkuset osób, dlatego zawsze jesteśmy podzieleni na mniejsze grupki i w nich przez następnych kilkadziesiąt minut pracujemy, dzieląc się przemyśleniami na temat przewodni wysłuchanej konferencji. Oczywiście w ramach pomocy mamy pytania pomocnicze mające na celu pomóc nam w tym. Na koniec dzielimy się naszymi przemyśleniami z innymi uczestnikami zjazdu. Czasami wynikają z tego bardzo ciekawe wnioski...

Praca w grupach - Oratoriada w Tarnowskich Górach, grudzień 2016 rok

Podczas tegorocznego MGS-u na konferencję i następującą po niej pracę w grupach poświęcono aż dwa dni. Chyba trudniejsze były zajęcia pierwszego dnia, ponieważ większość z nas była zmęczona nocnym zwiedzaniem Drezna oraz porannym zdobywaniem Ślęży. Człowiek najchętniej kimnął by się w kościelnej ławce, nie zważając nawet na to, że daleko jej do wygodnego łóżka, czy choćby rozłożonego w szkole na karimacie śpiwora. Tylko jak tego dokonać, kiedy tuż przy tobie siedzi opiekun oratorium i kiedy mimowolnie zamykają ci się oczy, słyszysz znaczące hm-hm wpadające wprost do twojego ucha. Cóż było robić - trzeba było grzecznie siedzieć i słuchać o tym, że "Każde pokolenie ma własny czas". A potem wszyscy wyszliśmy na zewnątrz i udaliśmy się na wspomnianą pracę w grupach. Nasza grupa ulokowała się na schodach przy wejściu do kościoła. W sumie zastanawia mnie co myśleli sobie przechodnie, kiedy nas tak widzieli... Dyskusja kręciła się wokół tego, co chcielibyśmy zmienić w naszych Oratoriach oraz na wymyśleniu jakiegoś programu, który ułatwiłby ich funkcjonowanie(nasze grupa wymyśliła coś na wzór popularnego w szkołach średnich Erasmusa, który polegałby na wymianie animatorów między Oratoriami). Pracowało mi się średnio - nie wiedzieć dlaczego bolał mnie brzuch. W pewnym momencie miałam nawet ochotę napisać do kogoś z naszego Oratorium(bo do księdza jeszcze nie mam nr telefonu), aby nie czekali na mnie z obiadem, bo idę na poszukiwanie jakiegoś sklepu z czymś rozkurczowym, no ale jakoś tak samo mi to wszystko przeszło. Na koniec zaś dostaliśmy karteczki, z którymi udaliśmy się do świątyni. Mieliśmy na nich napisać, co byśmy chcieli w tym roku formacyjnym zrobić dla naszych Oratoriach.
Wchodząc do majestatycznego kościoła kątem oka w jednej ze środkowych ławek zauważyłam księdza Oskara. W sumie to przez dobrą godzinę został "bezrobotnym", bo cała ekipa i tak miała warsztaty. Ja jednak poszłam do jednej z pierwszych ławek i bezskutecznie próbowałam nakreślić coś na mojej kartuszce. Nie żebym nie miała pomysłu, ale trafił mi się jakiś felerny długopis. Tzn. nie za bardzo chciał ze mną współgrać. A że eksperymentowanie z naciskiem i zmianą kąta pisania jest nie dla mnie, tkwiłam przed tabula rasą... W końcu poddałam się i wyszłam z kościoła, oddając pustą karteczkę.
Ponieważ nie zlokalizowałam nikogo z naszego Oratorium, poszłam usiąść na murku przy salezjańskiej szkole znajdującej się tuż przy parafii. Jeszcze trochę bolał mnie brzuch, ale starałam się o tym nie myśleć, patrząc na grę słońca i cienia toczoną na szkolnym boisku. Ciemno - jasno, ciemno - i znowu jasno, wszystko w zależności od tego, jak zawiał wiatr. Jakoś tak automatycznie przyszła mi na myśl piosenka Michała Szpaka - "Color of your life"...

Jakoś tak zaczęłam zastanawiać się, jak to teraz będzie z tym naszym Oratorium. No bo niby ksiądz Oskar wydaje się być całkiem w porządku, jest młody, ma głowę pełną pomysłów i zdążył poznać, że takie Oratorium to jednak ciężki kawałek chleba, wszyscy u których był na jakiś tam praktykach, czy chociażby do pomocy przy organizacji półkolonii mówili nam, że super trafiliśmy, a jednak jakaś tam niepewność zostaje. Czy na pewno się odnajdzie i sprosta obowiązkom? Tym bardziej, że jest to zupełne przeciwieństwo poprzedniego opiekuna Oratorium - księdza Jacka. Tamten choleryk, chwytający sto srok za ogon, a jednocześnie niewiele rzeczy doprowadzający do końca. Tu zaś mamy stonowanego, stanowczego sangwinika, mocno stąpającego po ziemi...Ksiądz Jacek zawsze trzymał się od nas z dala na Oratoriadach, ksiądz Oskar zaś ciągle starał się być z nami. Nawet w sobotę po ślubach wieczystych swoich współbraci nie poszedł na uroczysty obiad, tylko jak gdyby nigdy nic jadł z nami bigos. Jeszcze jedna rzecz nie dawała mi spokoju - myśl, która wraca do mnie jak uporczywa mucha: ile czasu zajmie mi tym razem udowodnienie, że pomimo mojej niepełnosprawności mogę działać tak samo prężnie, jak moi sprawni koledzy. Że może wiele rzeczy zrobię wolniej, ale zrobię. Schola pozwoliła mi pierwszy raz przeczytać modlitwę wiernych po sześciu latach uczęszczania, ksiądz Jacek odkrył, że wcale nie jestem taka "beznadziejna" po zeszłorocznym ŚDMie(nawet się dało dać mi wychowawstwo podczas półkolonii). Jak będzie tym razem? Kiedy zrozumie, że niepełnosprawność nie musi przekreślać normalnego, pełnowartościowego życia?
I kiedy tak sobie myślałam nad tym wszystkim wyrósł przede mną ksiądz.
- Po warsztatach? - zapytał z troską. Skinęłam twierdząco głową. Po chwili usiadł obok mnie na murku. - Jak było? - dopytywał.
- Chyba dobrze - odszepnęłam odwracając głowę w jego kierunku. - Tylko jak było zadanie z napisaniem postanowienia na następny rok formacyjny, nic nie napisałam, bo jakiś taki trefny długopis dostałam. Widział ksiądz innych?
- Nic się nie przejmuj. Bóg wie co chciałaś napisać, nawet zanim ty o tym pomyślałaś. Zresztą znając ciebie  to wiem, że to będzie coś ekstra. Co do innych to Kinga i Wiktoria są w kościele. A reszta nie mam pojęcia gdzie jest - odparł z uśmiechem. - A ty jak się czujesz? Wszystko w porządku po wejściu na Ślężę?
- Tak, tak, w porządku - odparłam pomimo bolącego mnie jeszcze trochę brzucha. Nastała chwila ciszy. Kołaczące myśli nie dawały mi spokoju. Oczywiście mogłam się nimi podzielić z księdzem, ale to jeszcze nie to miejsce, i jeszcze nie ten czas. Po chwili dołączyła do nas reszta naszego składu i udaliśmy się po obiad.
Od wyjazdu mijają dwa tygodnie, a ja ciągle żyję tym, co usłyszałam podczas konferencji. Oraz niepewnością, co do swojego losu. No niestety najczęściej jest tak, że my, niepełnosprawni, musimy wiele razy coś komuś udowadniać. Ile ja bym dała, aby w ludziach nie było żadnych uprzedzeń, czy też stereotypów, aby najpierw działali, a potem mówili, że "się nie da"... Ale tak się chyba nie da... Z zajęciami dla dzieci wracamy prawdopodobnie od października więc niepewność jeszcze będzie mnie chyba męczyć...