603. Czasami lepiej być honorowym dziadem

W piątek jako Oratorium obstawiamy oprawę muzyczną młodzieżowej Mszy Świętej. Kurczątka, będzie jak za starych, dobrych czasów. No prawie, bo jednak skład z wyjątkiem mnie się zmienił. No i tu jest pies pogrzebany - jako stara ekipa Oratorium potrafiliśmy sobie poradzić sami w takiej sytuacji - kto umiał, ten grał na instrumentach, w ostateczności przeczesywaliśmy internet w poszukiwaniu podkładu. Chociaż wiedzieliśmy, że schola ma większość potrzebnych nam podkładów, to nigdy, przenigdy nie poprosiliśmy ich o żaden z nich - mieliśmy swój honor, którego broniliśmy jak lwy. A jaka była satysfakcja, kiedy udało nam się coś ciekawego znaleźć. Wiedzieliśmy, że nikt nam nie zarzuci niezaradności(chociaż mojej własnej mamy bym o to nie podejrzewała, ale innych ze scholi już tak). Tak samo było, kiedy przygotowywałam jasełka w mojej byłej szkole - chociaż wiedziałam, że schola ma podkłady do rewelacyjnych pastorałek, wolałam przeczesać całą sieć internetową w celu ich znalezienia. I wiecie, że mi się to udało? Mojego szczęścia nie było końca. Jedyne o co poprosiłam scholę to o podkłady naszych kolęd na oratoryjny quiz "Jaka to kolęda" - coby było dzieciakom łatwiej zgadnąć. Ale ile mnie to kosztowało przezwyciężenia mojego oporu... No nie lubię prosić się i tyle...

Jak już pisałam w poprzednim poście - w piątek mieliśmy próbę śpiewu. Chociaż bardziej pasuje tutaj to, że próbowaliśmy ją mieć, bo jakoś nam nie szła. W każdym razie mieliśmy dobre intencje. A że W. znowu odbijało i bardziej rozwalała wszystko - to się pominie. Razem z K. zaczęłyśmy się zastanawiać nad repertuarem. Jakieś tam miałam i jej podrzuciłam, ale... I wtedy odezwała się P. P. śpiewała kiedyś w scholi. Ale już nie śpiewa. Bo nie odpowiada jej sposób prowadzenia. Ok, niech jej będzie, jednak czasami zastanawiam się, jak to jest, że ludzie odchodzą po kilku miesiącach śpiewania, bo kilka razy nie miały nic do przeczytania czy też nie dostały na Mszy mikrofonu. Paradoksalnie śpiewam w scholi od dekady, przed pierwszym śpiewaniem na Mszy chodziłam kilka miesięcy na próby(a teraz każdy jest od razu przyjmowany ze wszystkimi przywilejami), na pierwszy występ czekałam rok, na pierwsze wystąpienie podczas akademii przygotowanej przez scholę- dwa lata, na pierwszą Modlitwę Wiernych - 5 lat, na pierwsze przeczytanie komentarza wstępnego - 10. Uwierzcie mi, że chyba nikt inny nie musiał tyle czekać. Ale może gdyby tak było, to nabrałby większej pokory do swojej funkcji... W każdym razie ta dziewczyna wyszła z propozycją poproszenia scholi o podkłady. Myśl może i dobra, ale ja dość sceptycznie do niej podchodzę. Rozumiem, że wiele razy prosiła panią B. o podkład do tej i tej pieśni, no ale... Może czas stać się samodzielnym? Tym bardziej, że obczaiłam, gdzie można załatwić płytę z podkładami z dawnego repertuaru scholi (ciekawe czy jeszcze go pamiętają), trochę mam na płytach(wszak sama je zgrywałam i zanosiłam scholi, żeby było). 

Kurcze, życie mnie nauczyło, że czasem trzeba samemu sobie z pewnymi rzeczami poradzić, niż liczyć na czyjąś pomoc. Wiem, że od pani B. dostalibyśmy te podkłady, ale może warto samemu je poszukać. A może nawet znajdzie się jakąś ciekawszą wersję. Moja mama często mi powtarzała, że w życiu lepiej być honorowym dziadem, niż człowiekiem idącym na łatwiznę. I chyba po trochu miała rację. A mnie udało się znaleźć potrzebny podkład na internecie, więc przy odrobinie dobrych chęci do wszystkiego można samemu dojść...

P.S. Żeby nie było - nie jestem perfekcjonistką i osobiście uważam, że daleko mi do takiej osoby. Ale jeśli jest szansa samodzielnego znalezienia czegoś, to szkoda iść na łatwiznę, prawda?