W niedzielę świat obiegła wieść, że odwołano akcję ratunkową polskiego Himalaisty Tomasza Mackiewicza, który dzień wcześniej wraz z francuską Elisabeth Revor utknął podczas schodzenia z szczytu Nanga Parbat. Kobietę udało się uratować, Tomasz został w ukochanych górach już na zawsze. Jak się potem okazało, kiedy kobieta zostawiała towarzysza wspinaczki w bazie, cierpiał już na chorobę wysokościową, nie było też z nim kontaktu.
To już kolejny Polak, który został pokonany przez pasję, która była całym ich życiem. Dokładnie 15 lat wcześniej, też 28 stycznia, całą Polską wstrząsnęła wiadomość o ośmiu osobach, które zginęły pod lawiną w Rysach - 6 licealistach, jednym studencie i opiekunie całej grupy. Imię himalaisty Jerzego Kukuczki, który zginął rok przed moim urodzeniem zdobywając kolejny górski szczyt, nosi Akademia Wychowania Fizycznego w Katowicach, w której ukończyłam studia z zarządzania. Tomasz Kowalski, alpinista, który zginął wraz z Maciejem Berbeką w marcu 2013 roku, pochodził z tego samego miasta co ja. Ba, śmierć w górach dopadła nawet syna moich znajomych, który w 2015 roku wyruszył na kolejne podbicie ukochanych Alp. I chociaż o jego śmierci nie było tak głośno w mediach(tzn. były jakieś szczątkowe informacje, bez personaliów oraz miejsca zamieszkania), to całe miasto o niczym innym nie mówiło niż o tej tragedii. I teraz Mackiewicz. Ale jak to powiedział ksiądz na pogrzebie pana Przemka: "Chociaż w górach ludzie czują się bliżej Boga, to jednak nie można zapominać tego, że te góry mogą być także bramą przejścia z życia doczesnego do życia wiecznego". Niestety, te słowa są jak najbardziej aktualne i powinien o nich pamiętać każdy miłośnik gór.
W Oratorium praca wre - wczoraj przyszło 7 dzieci na warsztaty modelarskie. Czyli jest nieźle. Ciekawe ile będzie dzisiaj na kulinarnych...
Przyznaję szczerze, podziwiam pasję do gór, ale nie mogę zrozumieć co one takiego w sobie mają, że ludzie dla tej pasji giną? Ja przed górami czuję duży respekt, bardziej mnie przerażają niż zachwycają...
OdpowiedzUsuńMoże po prostu poprzez wspinaczkę na wysokie góry chcą pokazać, że nie ma rzeczy niemożliwych?
UsuńCzłowieka nie można do niczego zmusić, ani mu nic zabronić, sam decyduje o sobie bo jest istotą wolną. Jednak wielu ludzi podejmuje zbyt duże ryzyko...nie mnie oceniać, ale z moich podatków również finansuje się różnorodne akcje ratownicze, a ja bym wolała żeby te pieniądze przeznaczono np. na hospicja, szpitale, sierocińce...nikt mnie nigdy nie zapyta o zgodę.
OdpowiedzUsuńAle z tym finansowaniem akcji ratowniczych w górach z naszych podatków, to tylko u nas w Polsce tak jest. W innych krajach za akcję pechowcy płacą z własnych pieniędzy niemałe sumy. Pozdrawiam
UsuńI tak być powinno, dla dobra wszystkich.
UsuńTa kwestia jest co jakiś czas podnoszona. Były stosunkowo niedawno wypowiedzi na ten temat szefa TOPRu zdecydowanie przeciwko takiej możliwości. Wskazywał, że największe koszty generują wbrew pozorom nie konkretne wyprawy, a utrzymywanie pogotowia w gotowości. Mówił też, o ile pamiętam, z e istniałoby też wówczas o wiele większe niebezpieczeństwo większej ilości ofiar, ponieważ ludzie po prostu nie wzywaliby pogotowia albo nie kontaktowaliby sie w sytuacji zagrożenia z obaw przed kosztami. Zwłaszcza, że obecnie często można pomóc sprowadzając przez telefon na szlak dzięki aplikacji "Na ratunek". Natomiast na pewno warto by było obciążać kosztami osoby, które "bawią się" wzbudzając niepotrzebne alarmy.
UsuńGóry są piękne ale bardzo niebezpieczne . Kiedyś się zastanawiałam co ludzi tam pcha i po co skoro to takie niebezpieczne .Potem przeczytałam czyjąś książkę o wspinaczkach górskich i jakoś troszkę bardziej zrozumiałam ten pęd w góry .Jednak nadal nie wiem po co tyle dla tych gór ryzykują
OdpowiedzUsuńWiesz, ja też lubię góry, ale jednocześnie czuję przed nimi respekt. Ale rozumiem też himalaistów, w końcu to ich żywioł.
UsuńZ jednej strony potrafię zrozumieć taką pasję. Z drugiej - nie potrafię... Oczywiście, warto w życiu mieć coś tak cennego, by być gotowym oddać za to życie. Ale czy góry są tego warte?
OdpowiedzUsuńUściski.
O, widzę, że mamy podobne odczucia. Pozdrawiam
UsuńPasję rozumiem, sama nie wchodzę zbyt wysoko. Mackiewicz był w górach szczęśliwy, inna sprawa, że uważam, że zamienił uzależnienie od heroiny na uzależnienie od adrenaliny, a to jest tak samo niebezpieczne. Ale każdy robi to, co uważa i nie mnie oceniać jego decyzje, tym bardziej, że szanowali je jego najbliżsi a to jest najistotniejsze.
OdpowiedzUsuńTak, to prawda, że dzięki swojej pasji pokonał swój nałóg, z którym zmagał się od lat. Oczywiście, że nie nam oceniać jego decyzje, bo robił to, co kochał.
UsuńTo wszystko nie jest takie proste. Gdzie jest granica między pasją a głupotą (ci licealiści...)...
OdpowiedzUsuńA w sumie teraz to tylko pomodlić sie za dusze Tomka wypada... i za rodzinę...
Akurat w przypadku licealistów zawinił geograf, który niepotrzebnie uparł się tego dnia na wędrówkę. Co do reszty, to modlitwa będzie tutaj nadodpowiedniejsza. Pozdrawiam serdecznie
UsuńToż mówię o głupocie :)
UsuńJa kocham góry, choć raczej te niższe, Beskidy. Ale pasję himalaistów rozumiem dobrze i się im nie dziwię. Jak żyć, to na całego, jak umierać, to tam gdzie najpiękniej...
OdpowiedzUsuńTeż kocham góry, kocham się po nich spinać i podzielam tą ich pasję, chociaż na mniejszych wzniesieniach, ale zawsze zastanawiam się, gdzie jest ta granica
UsuńPasja, jak każda inna: żużel, kolarstwo, wyścigi samochodowe, nawet każdy inny sport może okazać się zgubny, a najmniej ludzi ginie w górach. Nie nam osądzać czyjeś pasje. Niech spoczywa w pokoju w swoich ukochanych górach.
OdpowiedzUsuńWiadomo, że każda pasja niesie za sobą ryzyko. A z drugiej strony zawsze po takich tragediach, bo inaczej tego nie można nazwać, pozostaje pytanie: "dlaczego?". Pozdrawiam
UsuńGdy ma sie tak niebezpieczne pasje igra sie z losem.I moze też w tym wszystkim trochę i o to chodzi - taka rosyjska ruletka...
OdpowiedzUsuńNie ma ryzyka - nie ma zabawy
UsuńCzytam obecnie książkę o Wandzie Rutkiewicz, która tez swoją pasje przypłaciła życiem zostając w górach...
OdpowiedzUsuńWanda Rutkiewicz to niezwykła kobieta. Szkoda, że skończyła tak jak skończyła
UsuńSzanuję i podziwiam himalaistów. Oni kochają życie tak samo jak my, nie idą w góry by się zabić.
OdpowiedzUsuńTomek niech spoczywa w swoich ukochanych górach.
Pozdrawiam:)
Niech odpoczywa w spokoju w miejscu, które sobie tak ukochał. Pozdrawiam
UsuńHimalaistów podziwiam za pasję, za upór w dążeniu do celu, nie oceniam, podziwiam, sama kocham góry i wiem ze czasem bardzo ciągnie. Nikt nie idzie tam by umrzeć, po prostu ryzyko wliczone w cel, Tomasz niech tam będzie szczęśliwy +++
OdpowiedzUsuńŚciskam