681. "Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba" - A. Fredro, "Zemsta"

Najpierw długo nad tym myślałam. Bardzo, bardzo długo. Analizowałam wszelkie za i przeciw. No bo wiecie, kwota 8 tysięcy złotych jest niebagatelna. Niby z comiesięcznej renty socjalnej odkładałam sobie każdego miesiąca co nieco, tak żeby potem było łatwiej, nawet odważyłam się pojechać z dzieciakami z uboższych rodzin na wakacje, aby sobie coś dorobić oraz zrezygnowałam z corocznego wyjazdu zagranicznego dla osób niepełnosprawnych organizowanego przez tatę mojego kolegi(jeszcze wczoraj dzwonił do mnie z pytaniem, czy na pewno w tym roku rezygnuję z wyjazdu, ale tym sposobem jestem ponad 2000 zł do przodu). A jednak wątpliwości przyszły. Bo drogo, bo daleko, bo to, bo tamto. Aż wreszcie tydzień temu przed nabożeństwem Drogi Krzyżowej podeszła do mnie pani ze scholi i zapytała jak gdyby nigdy nic:

 - Lolku, zapisałaś się już na wyjazd do Panamy? Bo z tego co wiem, to w naszej diecezji termin jest do końca lutego. A przecież ŚDM to Twój żywioł.

Znowu trochę niepewnie na nią popatrzyłam. A potem zaczęłam całą litanię moich wątpliwości co do udziału w tym spotkaniu.

 - A słyszałaś kiedyś zdanie Paulo'a Coelho'a, że "Kiedy się czegoś pragnie, wtedy cały wszechświat sprzysięga się, byśmy mogli spełnić nasze marzenie"? Korzystaj, dopóki masz taką okazję...

Ech, słyszałam, słyszałam. I coś w tym jest, bo i za jedną rzecz zamiast początkowej kwoty 1400 złotych muszę zapłacić jedynie 300(ludzie, 1100 złotych jestem do przodu!), i od marca renta podnosi się o 18 złotych, 68 groszy miesięcznie(tak, niby nic, a jednak w ciągu całego roku wychodzi całe 224 złote 16 groszy więcej niż dotychczas), i więcej można też będzie dorobić, nawet dorywczo, do tej renty bez obawy o obniżenie jej, zawieszenie, czy wręcz utratę(a wiecie, prawo do renty łatwo jest utracić, lecz trudniej je na nowo uzyskać, zwłaszcza kiedy renta jest tak jak w moim przypadku czasowa, a nie stała). Ale dalej się zastanawiałam. A czas leciał. I coraz szybciej i szybciej zbliżał się termin ostatecznej decyzji. 

W końcu postawiłam wszystko na jedną kartę. Napisałam meila do koordynatora wylotu i nacisnęłam "wyślij". Choinka, z jednej strony pisało, że do dzisiaj zbierają chętnych(nawet na facebooku zamieścili informację, że do końca dnia), a z drugiej obawiam się, czy to nie za późno. Ale przynajmniej nie będę sobie w brodę pluć, że nic nie zrobiłam, aby tam być. 

To uczucie znałam z Światowych Dni Młodzieży z Rio de Janeiro w 2013 roku. Tak, tak i tak bym tam nie poleciała, cieszyłam się, że widziałam wszystko z perspektywy szklanego ekranu(który w cudowny sposób został uruchomiony na tych kilka dni). A jednak jakaś część serca rwała się do tej rzeszy młodych ludzi przebywających na plaży Copacabana. Teraz, kiedy już poznałam realia Światowych Dni Młodzieży wiem na czym to wszystko polega. Już na Brzegach powiedziałam sobie, że zrobię wszystko, aby być w Panamie.  

I tak dla równowagi, wysłałam też swoje zgłoszenie na wolontariat podczas imprezy. A może się uda, chociaż tutaj też nie liczę na wiele. Crazy is my life? A może kto nie ryzykuje ten nie wygrywa? W każdym razie jutro jadę do Katowic po odbiór zamówionych w bibliotece książek(udało mi się odblokować kartę, ale nie chciało mi się już bawić w logowania, zamawiania i czekania na realizację zamówień, więc całe 5 książek zamówiłam sobie z poziomu domowego), to wstąpię na pocztę i nadam. A potem, jak to mówił Rejent Milczek w "Zemście" - "Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba".

Jeszcze poskarżę się na Puśkę, bo wczorajszego wieczoru przeszła samą siebie. A to było tak: leżałam już sobie w łóżku, światła miałam pogaszone. Kotkę miałam w nogach. Nagle czuję - hyb! Puśka doskoczyła mi do głowy sama z siebie. No, chyba że unosząca się w rytm mojego oddechu kołdra podziałała na nią jak płachta na byka. Kolejną zaś rzeczą jaką zrobiła było przejechaniem pazurem po mojej twarzy. Nie wiem, czy chciała odchylić kołdrę i popatrzeć na mnie, czy co, w każdym razie zadarłam się na zwierzaka, a ono czmychnęło sobie gdzieś. Dzisiaj natomiast obudziłam się z krwawą pręgą przez pół twarzy. Mam nadzieję, że szybko w miarę mi ona zniknie, bo jak nie, to śmieję się, że na kilka minut wyrzucę kota za okno(czytaj na parapet), aby ochłonął trochę. Jest zimno, to i jest ku temu szansa...

680. Bez "wyścigu szczurów"

W scholi jest taka jedna dziewczyn(k)a, która chodzi do trzeciej klasy gimnazjalnej, w jednej z lepszych szkół w mieście. Co chwilę bierze udział w jakiejś olimpiadzie, bo pani od tego i tego przedmiotu ją o to prosi, niemal w każdą sobotę spędza w szkole, bo kółka przedmiotowe przygotowujące do olimpiady z tego przedmiotu, nawet w ferie musiała iść na nie do szkoły, niedziele też spędza na czytaniu encyklopedii czy też leksykonów, bo przecież nie może zawieść nauczycielki i musi wygrać ten czy tamten konkurs.

Patrzę na nią i zastanawiam się, jak bardzo czasy się zmieniły od chwili, kiedy opuściłam mury gimnazjum. Jak już kilkakrotnie wspomniałam, uczęszczałam do gimnazjum specjalnego, gdzie jednak realizowałam materiał szkoły masowej. A raczej próbowałam realizować. Mój zespół klasowy (albo 4 - 6 szkoły podstawowej, albo 1 - 3 gimnazjum) miał profil sportowy, a poza tym oprócz uczniów z normą intelektualną trafili do niego też uczniowie z lekkim upośledzeniem umysłowym. Inaczej mówiąc, w jednej klasie prowadzono na raz trzy różne tematy lekcyjne na dwóch różnych poziomach. Młyn na kółkach, zważając na częstotliwość naszego udziału w zawodach sportowych(a w biegach byliśmy swego czasu w czołówce kraju). 

A mimo wszystko od czasu do czasu brałam udział w konkursach przedmiotowych. Np. w szkole podstawowej nauczyciele potrafili wysłać mnie na konkurs przeznaczony dla gimnazjum. Żeby tylko ktoś reprezentował szkołę, żeby pokazać, że niepełnosprawni też mają potencjał. Oczywiście bez żadnych zobowiązań, zawsze bowiem słyszałam, że to nie ostateczny wynik jest ważny, ale sama próba rywalizacji z rówieśnikami, którzy jednak uczyli się normalnie. Zresztą w moim drugim etapie podstawówki(pierwszy zrealizowałam w masowej szkole) oraz gimnazjum niewiele było osób, które można by wysłać na olimpiadę przedmiotową, a za razem konkursów dla uczniów z lekkim upośledzeniem umysłowym było(i zresztą dalej jest) jak na lekarstwo. 

Druga strona medalu to całe zorganizowanie konkursu dla takiej osoby jak ja - czyli, jakby to powiedzieć, niepiśmiennej. To przecież cała masa podań do organizatorów takich olimpiad i rozmów z nimi, że Karolinka w zasadzie jest mądra, ale nie napisze nic sama. I liczenie na ich wyrozumiałość. Dlatego tak bardzo lubiłam konkursy literackie, które można było pisać na komputerze w domowym zaciszu. W pierwszej gimnazjalnej udało mi się zdobyć tytuł laureata w jednym z nich. Co ciekawe, startowałam nie jako uczennica Zespołu Szkół Specjalnych, ale Gimnazjum nr 17. Nikt więc nie wiedział w jakim stopniu i że w ogóle jestem niepełnosprawna. Taka mała niespodzianka dla szkoły. Potem jeszcze miałam kilka sukcesów w olimpiadach geograficznych i matematycznych, oraz lokalnych.

Co ciekawe, do większości olimpiad i konkursów przygotowywałam się sama. Jedyne na co chodziłam to na kółko matematyczne. Ale to bardziej dlatego, że nie miałam co robić pomiędzy końcem lekcji, a treningiem sportowych, a świetlica szkolna raczej odstraszała niż zachęcała do przebywania na niej. Do domu miałam zaś za daleko, aby biegać w te i nazad. A dzięki kółku byłam przynajmniej na bieżąco z materiałem z matmy. Poza tym chodziłam jeszcze na kółko dziennikarskie i teatralne(z tego samego powodu co na matematyczne). Nikt nie mówił o dodatkowych zajęciach w soboty czy ferie zimowe. Jeżeli nie mieliśmy wyjazdu na zawody, odrabiania zajęć lekcyjnych albo obozu sportowego, to mieliśmy je po prostu wolne. Ba, nawet chyba dwa dni przed olimpiadą można było spokojnie nie chodzić do szkoły. Czasami też odmawiałam udziału w danej olimpiadzie, bo po prostu nie czułam się mocna z tej dziedziny(np. chemia, WOS, fizyka, języki obce), albo po prostu byłam zmęczona już tą nauką.

Cieszę się, że miałam możliwość uczestniczenia tak jak moi zdrowi rówieśnicy w konkursach i olimpiadach przedmiotowych, a jednocześnie nikt nie robił tragedii z tego, jak mi się w nich nie powiodło(a w sumie powinni, bo wiecie "bo jak nie ja, to kto"). Dzięki temu nauczyłam się, że nie zawsze muszę być tą najlepszą, że życie składa się nie tylko z sukcesów, ale też porażek, że czasami trzeba z czegoś zrezygnować, czy to z przyjemności, czy też ze wzmożonej nauki, wszak młodość jest krótka i mija bezpowrotnie. A także to, że to nie zawsze najlepsza szkoła jest kluczem do sukcesu, ale własna, sumienna praca. 

679. Zrobiło mi się naprawdę żal...

Dwa dni temu przeglądałam tak jakoś stronę główną Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Dla niezorientowanych w 2012 roku uzyskałam tam tytuł licencjata z zarządzaniu w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych. I nagle zobaczyłam informację, która mnie dosłownie zmroziła - otóż w lipcu, po krótkiej, ale ciężkiej chorobie zmarł jeden z wykładowców, doktor Andrzej Hadzik(mam nadzieję, że nikt mnie nie posądzi o naruszenie prywatności, wszak każdy z Was może wejść na tą stronę i sprawdzić, kto umarł). 

Wiem, że my Polacy mamy taką tendencję mówienia o zmarłych wyłącznie dobrych rzeczy, ale ja naprawdę mam same dobre wspomnienia z jego osobą. Spotkaliśmy się tylko raz, w pierwszym semestrze pierwszego roku podczas wykładów z niezbyt ciekawego, aczkolwiek potrzebnego na zarządzaniu przedmiotu, zwiącego się mikroekonomia. Mieliśmy go całym rokiem(tzn wszystkie specjalizacje z zarządzania - a było ich 4) we wtorki o godzinie 8 rano w auli głównej uczelni(że też pamiętam takie szczegóły). Dla jednych była to pora na odsypianie, inni po cichu podśmiewali się z ubioru prowadzącego(zawsze "ten sam" zestaw - "te same" dżinsy + "ta sama" koszula + "ten sam" sweter), mało kto notował(no, w sumie gdyby uznać moje nagrywanie na dyktafon i późniejsze przepisywanie tego na laptopa, to można powiedzieć, że zaliczałam się do tej grupy). 

Piętnaście tygodni minęło nie wiadomo kiedy, przyszła sesja. Dla większości z nas pierwsza sesja w życiu. Pierwszy egzamin był właśnie z mikroekonomii. Jeszcze na jednym z pierwszych wykładów zgłosiłam profesorowi Hadzikowi mój problem, czyli że nie jestem w stanie napisać ręcznie dłuższej wypowiedzi. Kazał mi się tym nie przejmować, bo w sumie nie jestem pierwszą studentką z tym problemem i że jak chcę, to mogę mu to wszystko zdać na konsultacjach. Tak też zrobiliśmy, chociaż teraz bałam się, że stres zrobi swoje i moja niewyraźna mowa stanie się jeszcze bardziej niewyraźna. 

Przygotowywałam się sumiennie, ale jednak podczas odpytywania coś mi się zaczęło mieszać. W końcu to pierwszy egzamin w moim życiu. Gdzieś w kącie siedział jednak tłumacz osób niesłyszących, z którym mieliśmy też jakieś przedmioty, i który widział, że Karolinka wiele wie, tylko czasami ma problem z wypowiedzeniem tego. Powiedział to profesorowi, a ten jak gdyby nigdy nic zapytał mnie jeszcze o coś i wstawił do indeksu "5". 

Moje zaskoczenie nie miało granic. Kiedy wśród moich kolegów z roku był pogrom i większość z nich musiała iść na drugi termin, ja miałam już przedmiot z głowy. Mogłam skupić się na nauce do egzaminu z marketingu, mogłam w następny weekend(po którym był tydzień poprawkowy) skupić się na starcie w ogólnopolskich zawodach lekkoatletycznych osób niepełnosprawnych w słynnej Spale i zdobyć brąz w skoku w dal. Oczywiście, duża w tym moja zasługa, bo w końcu się uczyłam, ale gdyby profesor nie był taki wyrozumiały, to różnie mogłoby być...

Może dlatego zrobiło mi się go żal, kiedy przeczytałam, że nie żyje...? A pamiętna "5" z "autografem" prowadzącego do dzisiaj widnieje dumnie w leżącym w szufladzie biurka indeksie. I pomyśleć, że te małe, zielone książeczki są wycofywane z obiegu na rzecz, a jakżeby inaczej, komputeryzacji. Studenci tracą w ten sposób bezcenną pamiątkę tych cudownych lat...

678. Być sobą - mimo wszystko...

Zawiodłam się na osobach, którym ufałam i które w jakiś sposób były mi bliskie. Znowu. Pozwólcie, że nie będę ściślej pisała o tym, co się stało, bo to nie jest odpowiednie do tego miejsce. Muszę to sobie wszystko na spokojnie przemyśleć. W każdym razie mam już dosyć ciągłych intryg i układów knutych za moimi plecami, mam dosyć ciągłych złośliwych komentarzy na mój temat, mam dosyć bycia na co dzień tą gorszą, w końcu mam dosyć niejakiego ignorowania mnie. Mam dosyć ciągłego dopasowywania się w odpowiednie ramy danej społeczności i charakterystyczny dla niej tok myślenia. Wbrew mniemaniu pewnych osób mam cele i marzenia, które chciałabym zrealizować. A że nie potrafię iść do celu po trupach, tylko do wszystkiego dochodzę własną pracą, a przez to wolniej niż inni to już chyba moja sprawa. Zresztą z trudem zdobyta własnymi siłami trójka/dwójka(zależy od etapu nauki) jest czasami bardziej warta niż piątka otrzymana za ściąganie. 

A jednak w takich chwilach przypomina mi się jakże prawdziwy wiersz, którego autorstwo przypisuje się świętej Teresie z Kalkuty.

Ludzie są nierozumni, nielogiczni i samolubni

Kochaj ich, mimo wszystko

Jeśli czynisz dobro, to ludzie oskarżą cię o egoistyczne motywy

Czyń dobro, mimo wszystko

Jeśli odnosisz sukcesy, zyskujesz fałszywych

przyjaciół i prawdziwych wrogów

Odnoś sukcesy, mimo wszystko

Twoja dobroć zostanie zapomniana już jutro,

Czyń dobro, mimo wszystko

Szlachetność i szczerość czynią cię podatnym na zranienie

Bądź szlachetny i szczery mimo wszystko

To, co budujesz latami może runąć w ciągu jednej nocy

Buduj, mimo wszystko

Ludzie naprawdę potrzebują twojej pomocy,

mogą cię jednak zaatakować, gdy im pomagasz

Pomagaj, mimo wszystko

Dasz światu to, co masz najlepszego, a otrzymasz cios w zęby

Dawaj światu najlepsze, co masz

Mimo wszystko

To prawda, nie mogę nieustannie zamartwiać się i brać sobie do serca tych wszystkich dziwnych sytuacji, których byłam świadkiem w ostatnim czasie i robić swoje - mimo wszystko... 

677. To będzie wyjątkowy rok dla mojego miasta

Moja ojczyzna - mała ojczyzna
tak bardzo znana, tak bardzo bliska.
Wiosną skowronki, 
w lecie poziomki,
jesienią borowik,
a zimą mrozik.
Moja ojczyzna - mała ojczyzna,
pokocha ten kto ją dobrze pozna.
Coraz piękniejsza,
coraz ciekawsza,
pełna zabytków, 
i okazalsza.

Nie pytajcie mnie co autorka miała na myśli pisząc kilkanaście lat temu ten wiersz, bo ona naprawdę nie ma pojęcia. Przeglądając jednak zawartość nieopisanych płyt trafiła na folder z zarchiwizowanymi wierszami i stwierdziła, że ten będzie idealny do dzisiejszej notki. 

Ten rok jest niezwykły dla naszego kraju - 100 lat temu Polska po 123 latach powróciła na światowe mapy. Ale i moje miasto, w którym mieszkam, będzie miało co świętować. Dopiero co moje miasto obchodziło 100 lecie uzyskania praw miejskich(o czym pisałam >>TUTAJ<<), a już czekają nas w tym roku kolejne piękne rocznice.

Pierwsza z nich to 60-lecie istnienia Pałacu Kultury Zagłębia - jednej z wizytówek mojego miasta. Typowo komunistyczna budowla, która działa do dzisiaj i w dalszym ciągu oferuje mieszkańcom miasta i jego okolic całą gamę rozrywki.

Druga ważna rocznica przypadająca w tym roku to 50-lecie koronacji figury Matki Boskiej Anielskiej, nazywanej Królowej Zagłębia Dąbrowskiego, przez prymasa księdza Stefana Wyszyńskiego oraz metropolitę krakowskiego, księdza Karola Wojtyłę. Przez trzy lata wierni przygotowywali się do tej rocznicy poprzez uczestnictwo w specjalnych spotkaniach. Pamiętam jeszcze obchody stulecia konsekracji kościoła, do którego powstania użyto podstępu. W okresie zaborów osada Dąbrowa leżała w zaborze pruskim. Ponieważ był to okres wzmożonego napływu ludności wiejskiej z powodu rozwoju kopalnictwa i hutnictwa, zaczęto myśleć o budowie dla nich kościoła w jej centrum, czemu sprzeciwiała się jednak władza carska. Traf chciał, że akurat przeprowadzono nieudana próba zamachu na cara Aleksandra II. Wystosowano więc ponowną prośbę o budowę świątyni, która miałaby być wotum za ocalenie władcy i miałaby za patrona świętego Aleksandra. Car przystał na tą prośbę, zaś dzisiaj niewielka kaplica p.w. św. Aleksandra wchodzi w skład strzelistej bazyliki. W obchodach raczej będę brała udział, więc wtedy napiszę o figurce i samej bazylice coś więcej.

No i jest jeszcze trzecie, już mniejsza rocznica - to 35-lecie ustanowienia parafii, do której należę. Ciekawostką jest to, że gdyby nie ta parafia, albo gdyby podział parafialny przebiegał inaczej, to rejonowo należałabym pod bazylikę, w której znajduje się wspomniana wcześniej figurka. Ma być uroczysta Msza święta, mnie zaś się marzy, aby animatorzy z oratorium przybliżyli po trochu działalność księży salezjanów. Ale wiecie, mi się może marzyć, a przekonanie do tego innych to zupełnie odrębna sprawa...

676. Sama nie wiem, jak tego dokonałam, ale dokonałam

Powoli kończę czytać "Dziedzictwo templariuszy" Steve'a Berry'ego, ostatnią książkę jaką miałam wypożyczoną ze Śląskiej Biblioteki. Szczerze powiedziawszy o ile na początku całość mnie pochłaniała bez reszty, o tyle pod koniec całość zaczyna już mnie nużyć. Jakoś tak łatwo przewidzieć, co się zaraz stanie. Ale sam pomysł wprowadzenia średniowiecznego zakonu templariuszy w czasy obecne jest całkiem niezły.

"Dziedzictwo templariuszy" to pierwsza część cyklu powieści opowiadającej o przygodach detektywa Cottona Malona. Wątek tak mnie zaintrygował, że z miłą chęcią przeczytałabym kolejne części. Dlatego już dzisiaj chciałam sobie zamówić w bibliotece "Zagadkę aleksandryjską", a do tego trzecią część "Hrabiny de Charny" Dumasa, bo nie wiedzieć czemu w mojej domowej biblioteczce są tylko dwa pierwsze tomy. Ale z drugiej strony te tomy są odziedziczone po innej osobie, więc mogą być wybrakowane, prawda? Na szczęście w Bibliotece Śląskiej można wypożyczyć tomy osobno. I z tej opcji bardzo często korzystam. No i jeszcze coś bym sobie wypożyczyła...

Jak większość bibliotek, także i Śląska jest zdominowana przez nowoczesną technikę i wszystkie zamówienia odbywają się za pomocą internetu. Jak zwykle wpisałam w odpowiednie pola numer karty oraz hasło. Tzn. wydawało mi się, że znam hasło, bo po potwierdzeniu okazało się, że nie jest poprawne. Wbijam to hasło jeszcze dwa razy, bo przecież musi być to, a nie inne. I w dalszym ciągu widzę informację, że "hasło jest błędne". Aż w końcu udało mi się zablokować konto w systemie. Jednym słowem(a może dwoma) - Brawo ja!😁. 

I nagle mnie olśniło, że oto przed kilkoma dniami dostałam meila z informacją, aby zmienić hasło, bo coś tam. Oczywiście hasło zmieniłam, ale o tym kompletnie zapomniałam. Na szczęście jest pewne odwołanie od tego wyroku - wystarczy podjechać do biblioteki i zgłosić problem, a oni odblokują mi konto. No to w najbliższym czasie czeka mnie wycieczka regionoznawcza 😀

Wiecie co, zastanawiam się, czy to nie jest objaw nadchodzącej starości 👵.

675. W poszukiwaniu zaginionego kota

Ależ się dyskusja wywiązała pod poprzednim postem. W sumie to było do przewidzenia, bo temat epilepsji jest po trochę tematem tabu w naszym społeczeństwie, dlatego każda okazja jest dobra, by go poruszyć. Tym bardziej, że podobno na żadnym portalu internetowym typu onet, interia, czy wp nie napisano nic na ten temat(zresztą o Środzie Popielcowej też przemilczano) - i to jest dowód na to, że choroba i wiara nie są modnymi tematami w naszym kraju. Dziękuję Wam za każdy pozostawiony pod nim komentarz. Każdy z nich dał mi sporo do myślenia...

Dziś Światowy Dzień Kota, więc z tej okazji anegdotka z życia wzięta z ostatnich dni...

Wracam sobie któregoś dnia do domu. Zawsze pod drzwiami czeka moja Puśka. Ale tym razem jej nie było. Trochę mnie to zaniepokoiło, więc chodzę po domu, nawołuję, ciciam, zaglądam w każdy zakamarek. I nic, zero reakcji. Noszszsz... chyba mi kot uciekł z domu, kiedy z niego wychodziłam. Co prawda nigdy jeszcze do tego nie doszło, aczkolwiek nigdy nic nie wiadomo. Trochę podłamana siadam na wersalce, opieram się o oparcie i co słyszę?

 - Miauuu...

Bestia mała leżała sobie pod kapą przykrywającą łóżko.

Co jak co, ale dawno się tak nie zdenerwowałam.

A tak w ogóle to nie udało mi się dotrzeć na diecezjalne spotkanie w sprawie wylotu/wyjazdu na ŚDM do Panamy. Tzn. nie dość, że się spóźniłam(spotkanie w sprawie funkcjonowania Oratorium w tym półroczu się przedłużyło), to nie umiałam trafić do salki, w której ono było. No, ale z drugiej strony nigdy jeszcze nie zapuściłam się w tamte tereny S. Na szczęście na stronce diecezjalnej pisze, że można ewentualnie zapisywać się przez wiadomość e-meil. Naprawdę się nad tym zastanawiam. Bo wiecie, cena niemała, ale przecież żyje się tylko raz... No nic, mam czas do końca lutego.
Teraz pobuszuję sobie po Waszych blogach, a potem wracam do czytaniu "Dziedzictwa templariuszy" Steva Berry'ego. Opasłe tomisko, ale czyta się dosyć przyjemnie.

674. Święty Walenty to nie tylko patron zakochanych, ale też epileptyków...

Już jutro przypada wspomnienie świętego Walentego, które kojarzone jest głównie ze świętem ludzi zakochanych, które przywędrowało do nas z Zachodu. Mało kto jednak kojarzy jeszcze jeden patronat świętego Walentego - patronuje on bowiem tym, którzy są dotknięci epilepsją. 

Padaczka to jeden z najczęściej występujących zaburzeń neurologicznych. Zmaga się z nim ok. 65 milionów ludzi na świecie. Szacuje się, że zmaga się z nią 1% ludzi w wieku 20 lat oraz 3% ludzi w wieku 75 lat. Częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Warto więc wiedzieć, że epilepsja nie jest "chorobą niższej warstwy społecznej". Cierpieli na nią między innymi takie osobistości, jak Sokrates, Napoleon Bonaparte, Juliusz Cezar, Włodzimierz Lenin, czy też papież Pius IX. 

Wśród napadów padaczkowych wyróżniamy m.in. napady drgawkowe, które są najczęstszym typem ataków. Dwie trzecie z nich zaczynają się napadami ogniskowymi, które zwykle poprzedza aula(w tym zaburzenia zmysłowe, psychiczne, autonomiczne lub motoryczne). Drgawki mogą rozpocząć się w jednej grupie mięśni i rozprzestrzeniać na kolejne(napad typu Jacksona) lub wystąpić jako automatyczne wykonywanie czynności bez udziału świadomego myślenia(polegają na wykonywaniu prostych, powtarzalnych ruchów). Można wyróżnić sześć typów napadów padaczkowych:

1. napady toniczno - kloniczne: objawiają się skurczem kończyn, po którym może dojść do wygięcia grzbietu w łuk na 10-30 sekund. Czasami towarzyszy temu krzyk wywołany skurczem mięśni klatki piersiowej. Następnie kończyny wpadają w rytmiczne i systematyczne skurcze;
2. napady toniczne - ich cechą charakterystyczną jest nagłe zesztywnienie całego ciała bądź grup mięśni, chory sinieje z powodu zatrzymania oddechu;
3. napady kloniczne - tak nazywają się uogólnione drgawki całego ciała. Po ustaniu drgawek może minąć od 10 do 30 minut, zanim chory powróci do zwyczajnego stanu. W czasie napadu może dojść do utraty kontroli pęcherza oraz zwieraczy, a także chory może przygryźć sobie język;
4. napady miokloniczne - to nagłe, bardzo silne skurcze symetrycznych grup mięśni;
5. napady nieświadomości - mogą być łagodne i objawiać się jedynie przechyleniem głowy lub mruganiem, chory nie upada i powraca do normalnego stanu zaraz po napadzie;
6. napady atoniczne - powodują nagłą utratę napięcia mięśniowego na okres dłuższy niż sekunda. Zazwyczaj zanik napięcia następuje obustronnie;

Pozostała część napadów to napady bezdrgawkowe(np. napady nieświadomości przez około 10 sekund).

Tylko około 6% cierpiących na padaczkę ma napady w wyniku czynników zewnętrznych(odruchowy charakter). U takich chorych napad padaczkowy powodowany jest jedynie przez konkretny bodziec zewnętrzny, taki jak migotające światła czy też nagłe dźwięki.

A plan na Walentynki? Uwierzcie mi, że jest. I to bardzo prosty...

673. Sen mara - Bóg wiara?

Od pewnego czasu zdaje mi się, że pamiętam moje sny, zwłaszcza te z ostatniej fazy odpoczynku. Raz mi się śniło, że trafiłam do syberyjskiego łagru, a że nie miałam nic szczególnego do roboty (wszak ani do pracy w kopalni ani do wyrębu tajgi raczej się nie nadaję) to opiekowałam się przebywającymi w baraku dziećmi tak, że złapałam od nich malarię(chyba). Innym razem oglądałam jakiś serial w telewizji, w którym dwie kobiety jechały windą na jakiś wysoki wieżowiec i w pewnym momencie pod jedną z nich oderwał się kawałek podłogi i spadła w dół do szybu. Jeszcze kiedy indziej byłam w jakimś kurorcie z kolegą z dawnych lat i ktoś mu ukradł wózek inwalidzki, my zaś zbieraliśmy po kuracjuszach fundusze na nowy. A dzisiaj? Dzisiaj znowu bez wiedzy księdza pojechałam na jakieś spotkanie młodych, która nie wiedzieć czemu, było nad morzem(czyli to raczej nie Oratoriada). Kiedy Boski Oski w końcu zorientował się, że jestem(czyli kilka chwil po wyjściu z pociągu) oczywiście zaczęło się "przesłuchanie". Wtedy próbowałam mu wmówić, że przecież jeszcze tego samego dnia wracam do domu, a jutro przyjadę z powrotem, bo pociąg jedzie tylko 2,5 godziny(przez całą Polskę wzdłuż - toż to chyba nawet nie słynne Pendolino by było!). Księdzu zrzedła mina, zaczął mnie przekonywać, że może bym jednak została, bo to jednak daleka droga, że i tak śpią po prywatnych kwaterach, więc może da się mnie przenocować. Ja na to, że nie, że przecież mam w plecaku bochenek chleba(wsunięty w boczną kieszeń), który muszę zanieść rano rodzicom. Ksiądz coś tam pomruczał i prowadząc za ramię wziął mnie ze sobą. Na dole holu bloku do którego przyszliśmy stała pewna kobieta, z którą mnie zostawili. Tak od słowa do słowa powiedziałam jej, dlaczego jeżdżę na tego typu spotkania. Ona była zachwycona tym pomysłem. Nie wiedziałam jednak, że ostatnią część rozmowy usłyszał także ksiądz Oskar...

Fakt, wczoraj wieczorem rozmyślałam nad pewnymi sprawami, związanymi z moim życiem. 

Fakt, od pewnego czasu chodzi mi też po głowie pewien pomysł związany z Oratoriadami. Pomysł, który de facto został podrzucony mimochodem przez jednego z księży podczas jednej z nich.

Fakt, gdybym podzieliła się tym pomysłem chociażby z księdzem Oskarem, albo z księdzem, od którego on wyszedł to byłoby mi łatwiej.

Jest tylko jedno jedyne "ale..."

To "ale..." to wewnętrzny strach przed krótkim, ale zdecydowane "NIE!".

Bo ileż razy już je słyszałam. I to nie w momentach, kiedy coś faktycznie było poza zasięgiem moich możliwości(bo wbrew pozorom umiem ocenić, czy w danej dziedzinie to coś mi się uda), ale wtedy, kiedy coś było dla mnie do osiągnięcia(a to o czym myślę mogłabym zrobić)? 

Więc dlaczego teraz miałoby być inaczej? Dlaczego teraz ktoś miałby uwierzyć w kogoś takiego jak ja i w jego możliwości? Przecież wierzy się w Boga i "bogów". A mnie do tych drugich bardzo, ale to bardzo daleko.
A może ten sen to znak? Znak, że uda mi się, że może ktoś mi w tym pomoże. Tak bardzo chciałabym w to wierzyć...

P.S. Tylko proszę, nie pytajcie mnie o to, co planuję zrobić. To jeszcze nie ten czas...

672. Na 160 rocznicę objawień fatimskich w Lourdes, albo jak kto woli, Światowy Dzień Chorego

11 lutego 1858 roku w niewielkiej francuskiej wiosce Lourdes stało się coś niezwykłego. 14-letnia Bernadetta Soubirous, najstarsza z dzieci ubogiego młynarza, wraz z dwoma koleżankami wybrała się po opał nad rzekę Gavę. Kiedy przechodziła koło groty Massabielle dostrzegła uderzającą jasność, w której ukazała jej się tajemnicza świetlana postać ubrana w białą sukienkę przepasaną niebieskim pasem. W czasie objawienia Maryja odmawiała modlitwę różańcową, którą tak bardzo ukochała sobie Bernadetka. Bernadetta jeszcze wiele razy przychodziła w pobliże groty i praktycznie za każdym razem widziała w niej Najświętszą Panienkę. Tych spotkań, które trwały do 16 lipca tego samego roku, odbyło się w sumie osiemnaście. Z czasem gromadziły one coraz większą rzeszę zainteresowanymi nimi ludzi.

Zaskakujące jest zachowanie rodziców dziecka, wobec cudownego objawienia, jakiego doświadczyła. Reagowali oni bardzo roztropnie, biła z nich mądrość i spokój wobec tej niecodziennej sytuacji. Za wszelką cenę chronili córkę przed nachalnością osób szukających sensacji. Tym bardziej, że za autentycznością wydarzeń przemawiała prostota i szczerość wizjonerki. Trzeba wiedzieć, że dziewczynka nie miała wykształcenia, czytać i pisać zaczęła uczyć się na krótko przed objawieniami, w tym samym czasie rozpoczęła przygotowania do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej. A jednak o spotkaniach z Maryi opowiadała z swobodą zachowując naturalność wobec różnych komisji. Dodatkowo Bernadetta bardzo często wspominała, że Tajemnicza Postać przedstawiała jej się jako "Niepokalane Poczęcie". A przecież dziewczynka nie wiedział o tym, że zaledwie cztery lata wcześniej ogłoszono dogmat o Niepokalanym Poczęciu Matki Bożej.

Podczas jednego ze spotkań Maryja powiedziała jej, aby napiła się wody ze źródła znajdującego się w samej grocie. Dziewczynka myślała, że chodzi o wodę z rzeki Gave, lecz Matka Boska zaprzeczyła i wskazała jej mokre, błotniste miejsce. Bernadetta była chorowitym dzieckiem - w wieku 11 lat przeżyła epidemię cholery, której następstwem było zachorowanie dziewczynki na astmę oraz gruźlicę. A mimo to zaczęła odgarniać błoto rękami. W pewnym momencie wytrysnęła czysta woda. Maryja zapewniła nastolatkę, że wielu chorych doświadczy w tym miejscu uzdrowień, jeżeli będą pili i obmywali ciało tą właśnie wodą.

Głównym przesłaniem dla świata przekazanym Bernadetcie przez Maryję było wezwanie do nawrócenia, pokuty, modlitwy w intencji nawrócenia grzeszników oraz codzienne odmawianie Różańca Świętego. W XIX wieku, kiedy ludzie uwierzyli w postęp nauki i techniki, zachłystając się osiągnięciami rozumu, często odrzucali wiarę w Boga Żywego, a wielu intelektualistów ośmieszało Kościół. Taki był kontekst objawień maryjnych w Lourdes. Matka Boska zapewniła też Bernadettę, że chociaż na ziemi doświadczy wiele trudności i cierpień, to szczęśliwe życie pozna dopiero w niebie. Z czasem Bernadetta wstąpiła do klasztoru klauzurowego, gdzie co prawda znalazła schronienie przed ciekawskimi, ale zostawała poddawana różnym próbom i upokorzeniom. Wszystkie swoje cierpienia i modlitwy, zgodnie z prośbą Niepokalanej, ofiarowała w intencji nawrócenia grzeszników. Bernadetta zmarła w 1878 roku. 47 lat później została beatyfikowana przez papieża Piusa XI, zaś w 1933 roku ten sam papież włączył ją do grona świętych.

Maryja wyraziła także życzenie, żeby w miejscu objawień wybudowano kościół ku Jej czci. W niedługim czasie po tych niezwykłych wydarzeniach, po wydaniu opinii o wiarygodności objawień, zbudowano nad Grotą Objawień przepiękne sanktuarium, które z daleka wita przybywających pielgrzymów swoją strzelistą wieżą. Cudowna woda w dalszym ciągu wypływa ze źródełka w Grocie Objawień. Co roku Lourdes odwiedza ok. sześciu milionów pielgrzymów, w tym 60 tysięcy chorych, dla których zbudowano schroniska i szpitale.

W 1992 roku papież Jan Paweł II ustanowił dzień 11 lutego, w którym przypada wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, światowym dniem modlitw w intencji ludzi chorych i ich opiekunów. Warto pamiętać, że sanktuarium w Lourdes było miejscem jego ostatniej zagranicznej pielgrzymki w dniach 15-16 sierpnia 2004 roku.

Bardzo mi się podobało przemówienie papieża Franciszka, jakie skierował do pacjentów Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie - Prokocimiu. Zresztą sami posłuchajcie:

I na koniec fragment rozmowy z księdzem, który wczoraj wrócił z gór*, po dzisiejszej Mszy świętej:

 - Lolek, ty w końcu byłaś u tego nefrologa na kontroli?

 - Tak.

 - I?

 - Jeszcze trochę pożyję...

 - Jeżeli uważasz tą odpowiedź za zabawną to się mylisz.

Noszsz... Czyżby opuściło go całe poczucie humoru?

* został osobiście wysłany na urlop przez księdza proboszcza

671. "Jedna pasja"...

W oddalonej o 8 stref czasowych Korei oficjalnie otwarto XXIII Zimowe Igrzyska Olimpijskie, które podobnie jak ich "starszy brat" Letnie Igrzyska Olimpijskie, odbywają się co cztery lata. Na początku zarówno Letnie, jak i Zimowe Igrzyska odbywały się w tych samych latach, jednak po Igrzyskach w Albertville(Francja) w 1992 roku(dla przypomnienia w tym samym roku Letnie Igrzyska miały miejsce w Barcelonie) nastąpiła mała korekta i kolejne Zimowe IO odbyły się nie po czterech, ale po dwóch latach w norweskim Lillehammer'ze. Następne zaś odbyły się tradycyjnie po czterech latach(w 1998 roku) w Nagano w Japonii.

Pjongczang, bo tak nazywa się miejscowość w której rozgrywane są Igrzyska, został wybrany w 2011 roku podczas 123. Sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Durbanie już w pierwszej rundzie głosowania. Pokonał tym samym swoich konkurentów, takich jak Monachium oraz Annecyo. Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbędą się od 9 do 25 lutego. Weźmie w nich udział kilkaset sportowców z 92 krajów oraz Rosjanie rywalizujący pod oficjalną flagą olimpijską(po aferze z Rio de Janeiro tamtejsi sportowcy mają zawieszenie w startach olimpijskich pod własną flagą). Sportowcy będą rywalizować w 102 konkurencjach. Po raz pierwszy w programie Igrzysk znalazły się takie konkurencje jak Big Air, curling par mieszanych, bieg masowy w łyżwiarstwie szybkim oraz zawody drużynowe w narciarstwie alpejskim. 

Logo Igrzysk nawiązuje do alfabetu koreańskiego, Hangula. Dwa elementy umieszczone w jego górnej części mają przypominać pierwsze spółgłoski w każdej z sylab nazwy "Pjongczang" w języku koreańskim. Lewy symbol symbolizuje też miejsce spotkania, gdzie trzy elementy koreańskiego humanizmu, niebo, ziemia i człowiek, są w pełnej harmonii.

Sama ceremonia otwarcia XXIII Zimowych IO jak zwykle była bardzo widowiskowa, zastosowano bowiem technikę hologramową oraz mapping. Przez historię kraju przeprowadziło nas pięcioro koreańskich dzieci. To oni zapoczątkowali wspólne odliczanie zakończone widowiskowym pokazem sztucznych ogni oraz wyświetleniem się na niebie napisu "Welcome". Następnie dzieci "po swojemu" opowiedzieli o historii i kulturze kraju, który jest gospodarzem imprezy. Obok najmłodszych na scenie pojawiły się też takie zwierzęta jak tygrys, smok(pytanie czy smoka można definiować jako zwierzę?), ptak oraz żółw. 

źródło zdjęcia

W połowie występu nastąpiła defilada sportowców, którzy przybyli do Pjongczangu, które zapowiedział występ bębniarek. Na stadion wniesiono flagę koreańską oraz odśpiewano hymn narodowy. Defilada została tradycyjnie otwarta przez reprezentację Grecji, kolebki Igrzysk Olimpijskich, zamknęła zaś reprezentacja gospodarzy. Ale uwaga, Korea Północna połączyła się wraz z Koreą Południową, tworząc w ten sposób jedną drużynę. Nawet dwóch chorążych niosło wspólnie flagę państwową. Ciekawostką jest to, że pozostałe drużyny wychodziły na płytę stadionów wedle alfabetu koreańskiego, toteż Polska wyszła jako 83 w kolejności. Złoty panczenista z Soczi, Zbigniew Bródka, został chorążym naszej drużyny. Ciekawe, czy przełamie tzw. "klątwę chorążych" polegającą na tym, że chorąży odjeżdża z Igrzysk z pustymi rękoma. Z trybun do naszych machał sam prezydent Duda z małżonką. Piękny gest, chociaż trochę przykro, że na Paraolimpiadzie na próżno go będzie wypatrywać. 

źródło zdjęcia

Po przemarszu drużyn ponownie na scenie pojawiły się dzieci, które tym razem przeniosły nas w teraźniejsze czasy, czasy techniki i nowoczesności. Zwieńczeniem całego widowiska było odpalenie świec przez tysiące ludzi zgromadzonych na ceremonii otwarcia. Na podium pojawił się prezydent Korei, który życzył wszystkim jak najlepszych wyników w konkurencjach, które uprawiają, a przede wszystkim walki fair play. W niebo poszybowały drony, do których przymocowane były balonikowe gołąbki. W pewnej chwili ułożyły się one na kształt narciarza, łyżwiarza, a w końcu pięciu kół olimpijskich. Z ulokowanej w pobliżu skoczni zjechali wolontariusze - narciarze, z pochodnią, która przebyła przez wiele zakamarków Korei. W sztafecie był też i nasz polski akcent - w pewnym momencie pochodnia była niesiona przez aktorów Ewę Błaszczyk i Artura Żmijewskiego oraz prezeskę Polskiej Akcji Humanitarnej, Janinę Ochojską. Wcześniej jednak na maszt wciągnięto flagę olimpijską oraz flagę Korei. Uroczyste zapalenie znicza olimpijskiego przypadło w udziale zdobywczyni złotego medalu w Vancouver - łyżwiarce figurowej Kim Yu-Na. To już najpewniejszy znak, że sportową rywalizację czas zacząć!

źródło

Pierwsze starty naszych już jutro. Wiem, wiem, wielu z nas liczy na medale olimpijskie. Jasne, są one satysfakcjonujące, ale nie najważniejsze. Czasami dużo ważniejsze od "blaszki" na szyi jest sam występ na Igrzyskach, przełamanie własnych słabości, ustanowienie swojego nowego rekordu życiowego. Piszę o tym z perspektywy kogoś, kto przez 15 lat trenował lekką atletykę. Pamiętajmy o tym zwłaszcza wtedy, kiedy pomyślimy, że ktoś jest za stary na tego typu imprezy.

670. Nasze prywatne szczyty do zdobycia

Z powodu mojego schorzenia bardzo często obracam się wśród ludzi, którzy też są dotknięci niepełnosprawnością. I to nie tylko w życiu realnym, ale też wirtualnym, np. poprzez czytanie ich blogów. Czytam, obserwuję i nieraz sobie myślę: kurcze, fajnie że to i to im się udało, w tym i tym są dobrzy. Bo przecież to nie jest tak, że wszystko przychodzi nam z łatwością. Kiedy dla innych dzieci tak prozaiczne czynności jak siedzenie, chodzenie, czy też mówienie są naturalnym procesem rozwojowym, to dla wielu niepełnosprawnych są one okupione ciężkimi, żmudnymi ćwiczeniami. A przecież tak wielu z nas, prędzej czy później, kończy studia, idzie do pracy, zakłada rodzinę.

Zawsze jednak przebywałam też w środowisku osób pełnosprawnych, chyba nawet częściej, niż w tym pierwszym. I tutaj też często podziwiam poznane w nim osoby. Za talenty, za pasje, za godzenie bardzo wielu obowiązków, za osiągnięcia. Słabszych uczniów podziwiam za to, że są w stanie nauczyć się znienawidzonego przez siebie przedmiotu na "dostateczny", zdolniejszych za kolejny laur olimpijski. Za to, że nie siedzą w miejscu, że żyją pełną piersią.

Podziwiam, ale nie zazdroszczę. Bo czy któraś z wymienionych przeze mnie grup nie doszła do tego co osiągnęła swoją pracowitością? Czy osiągnięcia pierwszej grupy osób muszą być przyćmione przez osiągnięcia ludzi z drugiej grupy? Nie! Przecież każdy z nas ma swoje prywatne szczyty, które zdobywamy. Mi też wiele rzeczy przyszło z trudem, po latach. Może niektórzy z Was myślą, że "mam" szczęście i wszystko przychodzi mi ot tak, jakby podane na przysłowiowej tacy. Ale tak nie jest, do wszystkiego doszłam własną pracą i może trochę odwagą. I dlatego nigdy nie myślę, że ktoś jest lepszy czy gorszy, bo każdy z nas jest inny, każdy ma inne zdolności, talenty oraz możliwości. Nie mierzę też wszystkich własną miarą, co kiedyś mi zarzucono. Wszak nie każdy musi być docentem, bo nawet sprzątaczka z podstawowym wykształceniem jest wartościowym człowiekiem. Kto wie, czy nie wniosła ona więcej wysiłku w ukończenie podstawówki niż niejeden student w ukończenie studiów. Pamiętajcie o tym.

źródło

669. Pokora, który żył z pokorą

Dziwne jest to życie. Wczoraj jeszcze człowiek zaśmiewał się do łez oglądając człowieka w kultowej komedii Stanisława Barei "Poszukiwany, poszukiwana", a dzisiaj dowiadujesz się z mediów, że odtwórca głównej roli właśnie zmarł. Mowa tutaj o jednym z bardziej rozpoznawalnych aktorów "starszego" pokolenia, panu Wojciechu Pokorze. Dożył pięknego wieku - 83 lat. Wielu z nas znało go m.in. z filmów Stanisława Barei, ale zagrał też w takich produkcjach jak "C.K. Dezerterzy", "Złoto Dezerterów"(w obu filmach jako Oberleutnant Franz von Nogay), "Alternatywy 4"(jako docent Zenobiusz Furman), "Lalka"(jako subiekt Lisiecki), "Kariera Nikodema Dyzmy"(jako hrabia Żorż Ponimirski), "Czterdziestolatek. Dwadzieścia lat później"(jako poseł Mieczysław Gajny), "Miodowe lata"(jako ojciec Aliny Krawczyk), czy też "Na Wspólnej"(jako Stanisław Niemirowicz). Jednak, jak sam mówił, to role teatralne były całym jego życiem. Co ciekawe pan Wojciech wcale nie miał zostać aktorem - ukończył Technikum Budowy Silników Samolotowych we Wrocławiu, a następnie przez kilka lat pracował w warszawskiej Fabryce Samochodów Osobowych. Tam poznał pana Jerzego Turka, z którym uczęszczał na amatorskie kółko teatralne działającym przy zakładzie. W 1958 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, w której przez wiele kolejnych lat był wykładowcą.

A tak w ogóle to spadł u nas wreszcie śnieg. Akurat dzieciaki mają jeszcze tydzień ferii zimowych więc może pozjeżdżają sobie na sankach z górek w parku miejskim.

668. To było do przewidzenia

Ostatni dzień warsztatów za nami. Przyznam szczerze - nie do końca one wypaliły. Zresztą wracając wczoraj z księdzem Oskim z kina przez park(nie pytajcie o godzinę, bo była kosmiczna, i w sumie zastanawiam się, kto z naszej dwójki był bardziej narażony na niebezpieczeństwo: ja jako kobieta, czy on jako zakapturzony brodacz) trochę podyskutowaliśmy na ten temat. Proboszcz podobno podłamany, że jego pomysł nie chwycił, powiedział że za rok robimy normalne półkolonie. Ale prawdę powiedziawszy to było do przewidzenia. Na do widzenia usłyszałam, że naszego opiekuna czeka jeszcze napisanie kazania na dzisiejszą Mszę świętą o 9:00. Taa, wiedział że wieczorem idzie z nami do kina, ale i tak odłożył wszystko na ostatnią chwilę. Pożyczyłam mu więc powodzenia w pisaniu i poprosiłam go, aby znów nie siedział tak długo(chociaż było już ponad 23:30 na zegarku). On coś tam skwitował ze swoim miłym uśmiechem i ruszył dalej, a ja odbiłam w swoją stronę zastanawiając się jak mu tam idzie. Zresztą i tak miałam zamiar iść na tą poranną Mszę świętą, bo wieczorna kolidowała mi z warsztatami. No jakież było zdziwienie, kiedy zobaczyłam jak do przeczytania Ewangelii idzie ksiądz Tomek, a Boski Oski stoi sobie spokojnie na ołtarzu. Wymienili się, ewentualnie ksiądz Oskar przyszedł do domu i padł jak kawka po horrorze, który okazał się połączeniem komedii z filmem erotycznym(żeby było śmieszniej, sam go wybierał). Ciekawe, czy przeszedłby ten film u proboszcza... Wiecie co - nie wiem jak to się stało, ale rano doniosłam świecę z zapalonym płomieniem z kościoła do domu. Fakt, nie mam daleko - może jakieś 400 metrów z punktu A do punktu B, ale zważając na przeciągi między blokami to jest niemały wyczyn w moim wykonaniu. Już raz, jakieś 6 lat temu udało mi się tego dokonać. I teraz znowu. Tylko po drodze był mały problem - zaczęła mi się tlić folijka na świeczce jeszcze z I Komunii Świętej. Za rok zmieniam świecę.

Dzisiejsze warsztaty poszły tak sobie. Nie do końca udała się moja część, ale co takiego można gadać o Europie? Za bardzo rozwlekły temat. Poza tym dzieciaki miały jakiś problem z koncentracją, bo nawet ksiądz Oskar, który był w tym wszystkim przewodnikiem, nie dawał sobie z nimi rady. Zresztą jakoś nie wyobrażam sobie jego w roli ojca - dzieci od razu weszły by mu na głowę. W dodatku za taką mapę Europy chyba by mi moi geografiści anulowali te wszystkie oceny z ich przedmiotu... 

A jutro świętujemy z okazji wspomnienia świętego Oskara. W sumie pierwszy raz usłyszałam o tym świętym podczas święceń kapłańskich naszego Oskiego, a konkretniej w czasie litanii do Wszystkich Świętych. Oficjalnie ksiądz ma Mszę imieninową w niedzielę, ale my jako Oratorium składamy mu życzenia już jutro.

667. Historia jednego rysunku

Kiedy 15 lat temu, 1 lutego 2003 roku, wahadłowiec kosmiczny Columbia uległ zniszczeniu podczas powrotu na Ziemię, niewielu ludzi wiedziało o tym, jak niezwykła rzecz znajdowała się na niego pokładzie.

Najpierw jednak cofnijmy się w czasie do okresu II wojny światowej. Czternastoletni Petr Ginz trafia do obozu koncentracyjnego Theresienstadt. Jego ojcem był znawca języka esperanto - Otto Ginz, który poznał matkę chłopca, Marie, podczas jednego z kongresów poświęconych sztucznemu językowi. Petr od urodzenia wykazywał wiele zainteresowań, w tym literackich, historycznych, malarskich, socjologicznych, geograficznych czy też technicznych. Napisał 5 powieści w stylu książek Juliusza Verne'a, które zilustrował obrazkami własnego autorstwa. Posługiwał się też biegle językiem esperanto. Po wybuchu II wojny światowej wyszło rozporządzenie, że dzieci pochodzące z mieszanych rodzin(Otto Ginz był Żydem, natomiast matka nie) mają trafić do obozu w Theresienstadt. Petr pojawia się tam w październiku 1942 roku i zostaje umieszczony w tzw. Domie 1. Pomimo trudnej sytuacji, on w dalszym ciągu starał się poszerzać swoją wiedzę, n.p. poprzez wypożyczanie i czytanie książek ze znajdującej się na terenie obozu biblioteki. Wkrótce założył i wydawał czasopismo "Vedem", które ukazywało się na terenie obozu w każdy piątek przez dwa lata. Wraz z nim redagowało go kilku innych chłopców mieszkających w tym samym baraku. Często płacił im za wykonaną pracę żywnością, którą rodzina przysyłała mu w paczce. Wiadomo, że jego artykuły były podpisywane pseudonimem Academy. Był też autorem słownika esperanto - czeskiego oraz kilku opowieści, które niestety zaginęły. Petr wyjechał jednym z ostatnich transportów do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, gdzie został zgładzony prawdopodobnie 28 września 1944, w wieku 16 lat. Tuż przed wywózką przekazał większość swoich obrazków i pism siostrze, która pomimo tego, że znajdowała się w tym samym obozie, przeżyła wojnę. Dzięki temu zachował się niezwykły rysunek przedstawiający widok Ziemi z księżyca, który został wykonany na długo przed tym, jak człowiek poleciał na podbój kosmosu.

1 lutego 2003 roku prom Columbia wracał z kolejnej jego misji na Ziemię. Na jego pokładzie znajdował się pierwszy astronauta pochodzący z Izraela, Ilan Ramon. Jego matka i babcia ocalały z Auschwitz. Ramon zabrał ze sobą na pokład wahadłowca m.in. Torę, którą wyniesiono z obozu koncentracyjnego oraz replikę obrazka Petra Ginza przedstawiającą Ziemię z księżyca. W czasie wchodzeniu w ziemską atmosferę prom uległ zniszczeniu w wyniku uszkodzenia osłony termicznej na krawędzi natarcia lewego skrzydła, które powstało w czasie wznoszenia po starcie z powodu fragmentu pianki osłaniającej zbiornik zewnętrzny wahadłowca. Oderwał się on od zbiornika i uderzył w skrzydło orbitera, co spowodowało dziurę o średnicy 25 cm. To przez nią prawdopodobnie w trakcie przelotu przez termosferę, gorące gazy dostały się do jego środka. W czasie wejścia w atmosferę w ostatnich minutach lotu, uszkodzenie okazało się za poważne. 16 minut przed planowanym lądowaniem Columbia spłonęła doszczętnie - zginęła cała załoga(7 astronautów), a także zabytkowa Tora i replika rysunku Petra Ginza. Co ciekawe, katastrofa wydarzyła się w 75 rocznicę urodzin chłopca(Petr przyszedł na świat 1 lutego 1928 roku).

A poza tym wczorajsza kolacja u księży raczej się udała. W każdym razie chyba nikt się nie potruł. I nawet proboszcz przemówił "ludzkim głosem". Fajna nawet inicjatywa. Zwłaszcza, że i ksiądz Tomek i ksiądz Oskar wydobrzeli już na tyle, że usiedli z nami. Jeszcze w drodze kościół - Oratorium Boski Oski mi tłumaczył dlaczego z tym Drugim Czytaniem wyszło jak wyszło, ale największe rozczarowanie już mi przeszło.