680. Bez "wyścigu szczurów"

W scholi jest taka jedna dziewczyn(k)a, która chodzi do trzeciej klasy gimnazjalnej, w jednej z lepszych szkół w mieście. Co chwilę bierze udział w jakiejś olimpiadzie, bo pani od tego i tego przedmiotu ją o to prosi, niemal w każdą sobotę spędza w szkole, bo kółka przedmiotowe przygotowujące do olimpiady z tego przedmiotu, nawet w ferie musiała iść na nie do szkoły, niedziele też spędza na czytaniu encyklopedii czy też leksykonów, bo przecież nie może zawieść nauczycielki i musi wygrać ten czy tamten konkurs.

Patrzę na nią i zastanawiam się, jak bardzo czasy się zmieniły od chwili, kiedy opuściłam mury gimnazjum. Jak już kilkakrotnie wspomniałam, uczęszczałam do gimnazjum specjalnego, gdzie jednak realizowałam materiał szkoły masowej. A raczej próbowałam realizować. Mój zespół klasowy (albo 4 - 6 szkoły podstawowej, albo 1 - 3 gimnazjum) miał profil sportowy, a poza tym oprócz uczniów z normą intelektualną trafili do niego też uczniowie z lekkim upośledzeniem umysłowym. Inaczej mówiąc, w jednej klasie prowadzono na raz trzy różne tematy lekcyjne na dwóch różnych poziomach. Młyn na kółkach, zważając na częstotliwość naszego udziału w zawodach sportowych(a w biegach byliśmy swego czasu w czołówce kraju). 

A mimo wszystko od czasu do czasu brałam udział w konkursach przedmiotowych. Np. w szkole podstawowej nauczyciele potrafili wysłać mnie na konkurs przeznaczony dla gimnazjum. Żeby tylko ktoś reprezentował szkołę, żeby pokazać, że niepełnosprawni też mają potencjał. Oczywiście bez żadnych zobowiązań, zawsze bowiem słyszałam, że to nie ostateczny wynik jest ważny, ale sama próba rywalizacji z rówieśnikami, którzy jednak uczyli się normalnie. Zresztą w moim drugim etapie podstawówki(pierwszy zrealizowałam w masowej szkole) oraz gimnazjum niewiele było osób, które można by wysłać na olimpiadę przedmiotową, a za razem konkursów dla uczniów z lekkim upośledzeniem umysłowym było(i zresztą dalej jest) jak na lekarstwo. 

Druga strona medalu to całe zorganizowanie konkursu dla takiej osoby jak ja - czyli, jakby to powiedzieć, niepiśmiennej. To przecież cała masa podań do organizatorów takich olimpiad i rozmów z nimi, że Karolinka w zasadzie jest mądra, ale nie napisze nic sama. I liczenie na ich wyrozumiałość. Dlatego tak bardzo lubiłam konkursy literackie, które można było pisać na komputerze w domowym zaciszu. W pierwszej gimnazjalnej udało mi się zdobyć tytuł laureata w jednym z nich. Co ciekawe, startowałam nie jako uczennica Zespołu Szkół Specjalnych, ale Gimnazjum nr 17. Nikt więc nie wiedział w jakim stopniu i że w ogóle jestem niepełnosprawna. Taka mała niespodzianka dla szkoły. Potem jeszcze miałam kilka sukcesów w olimpiadach geograficznych i matematycznych, oraz lokalnych.

Co ciekawe, do większości olimpiad i konkursów przygotowywałam się sama. Jedyne na co chodziłam to na kółko matematyczne. Ale to bardziej dlatego, że nie miałam co robić pomiędzy końcem lekcji, a treningiem sportowych, a świetlica szkolna raczej odstraszała niż zachęcała do przebywania na niej. Do domu miałam zaś za daleko, aby biegać w te i nazad. A dzięki kółku byłam przynajmniej na bieżąco z materiałem z matmy. Poza tym chodziłam jeszcze na kółko dziennikarskie i teatralne(z tego samego powodu co na matematyczne). Nikt nie mówił o dodatkowych zajęciach w soboty czy ferie zimowe. Jeżeli nie mieliśmy wyjazdu na zawody, odrabiania zajęć lekcyjnych albo obozu sportowego, to mieliśmy je po prostu wolne. Ba, nawet chyba dwa dni przed olimpiadą można było spokojnie nie chodzić do szkoły. Czasami też odmawiałam udziału w danej olimpiadzie, bo po prostu nie czułam się mocna z tej dziedziny(np. chemia, WOS, fizyka, języki obce), albo po prostu byłam zmęczona już tą nauką.

Cieszę się, że miałam możliwość uczestniczenia tak jak moi zdrowi rówieśnicy w konkursach i olimpiadach przedmiotowych, a jednocześnie nikt nie robił tragedii z tego, jak mi się w nich nie powiodło(a w sumie powinni, bo wiecie "bo jak nie ja, to kto"). Dzięki temu nauczyłam się, że nie zawsze muszę być tą najlepszą, że życie składa się nie tylko z sukcesów, ale też porażek, że czasami trzeba z czegoś zrezygnować, czy to z przyjemności, czy też ze wzmożonej nauki, wszak młodość jest krótka i mija bezpowrotnie. A także to, że to nie zawsze najlepsza szkoła jest kluczem do sukcesu, ale własna, sumienna praca.