684. Niech już będzie ciepło

Pamiętam czasy, sprzed powiedzmy 10 lat, kiedy co prawda zima była zimna i mroźna(przez własną głupotę, czyli bieganie na treningu w za lekkim ubraniu, skończyło się na tym, że w najbardziej gorącym okresie przed końcem semestru zostałam uziemiona przez zapalenie płuc w domu, a przez to nie pisałam większości testów semestralnych i średnią miałam dużo niższą niż ta, na jaką mnie było stać), ale za to już na początku marca powoli, powoli robiło się ciepło. W Niedzielę Palmową, która była chyba jeszcze przed 17 marca, praktycznie cała płeć żeńska scholi śpiewała w spódniczkach, na tzw. "małą maturę"*, która przypadała na początku kwietnia, można było też iść iście na galowo ubranym.

A teraz? Teraz kiedy o 6:00 rano patrzę na wystawiony za okno termometr, widzę temperaturę w granicach - 12 - - 9. Przez to zimno nie zdecydowałam się nawet na wczorajszy bieg Tropem Żołnierzy Wyklętych, chociaż odbywał się w parku tuż za drogą szybkiego ruchu. Gotowa byłam nawet poświęcić na to śpiew w scholi podczas Mszy świętej. Jednak temperatura w ostatnich dniach spowodowała, że zrezygnowałam z tego zamiaru. Zwłaszcza, że nieźle zmarzłam podczas wspomnianej Mszy. I nawet po powrocie do cieplutkiego domu i wypiciu hektolitrów ciepłej herbaty nie mogłam się rozgrzać. Już w grudniu i styczniu było dużo cieplej, chociaż to typowo zimowe miesiące, podczas których mróz powinien odmrażać nam policzki i uszy. Jednak z tego co widzę na zdjęciach, to dla sporej grupki osób niedzielna aura nie okazała się problemem, aby przebiec dystans 1963 metrów.

źródło zdjęcia

Planuję za to w sierpniu wystartować w "Boskim biegu", który rok rocznie organizuje Zespół Szkół Salezjańskich w Oświęcimiu. Muszę tylko zgrać termin z wyjazdem w ramach wychowawcy z dzieciakami na kolonie. No i jeszcze chcę wziąć udział w biegu z okazji 100 rocznicy odzyskania niepodległości przez nasz kraj.

Ostatnio odważyłam się zrobić dwie rzeczy(w tym zapisać na wyjazd do Panamy), teraz muszę jeszcze wrócić do jednej rzeczy, z której musiałam zrezygnować, a której bardzo, ale to baaardzo mi brakuje. Co prawda odstrasza mnie to zimno, ale przecież papież Franciszek życzył wolontariuszom w+ Tauron Arenie odwagi, prawda?

Kwestią nierozwiązaną pozostaje dla mnie praca, chociażby była dorywcza. No bo wiecie, niby środki na wyjazd do Panamy mam, ale przecież nie mogę iść na łatwiznę, bo nie na tym polega życie. Facet odpowiedzialny za rekrutację w tej, o której Wam pisałam ostatnio powiedział mi, że jeśli bym mogła, to żebym podjechała w tym tygodniu do ich siedziby w Rudzie Śląskiej. Problem polega jednak na tym, że nie znam miasta kompletnie, a siedziba jest w jakiejś dziwnej lokalizacji. Poza tym musiałabym jechać tam z 4 przesiadkami. No i mam dylemat, czy zadzwonić do niego i wytłumaczyć całą sytuację(i liczyć na to, że zgodzi się na spotkanie w Katowicach, do których łatwiej mi dojechać, czy po prostu rezygnować. Wysłałam też CV do dwóch innych firm, z tym, że w jednej wyraźnie zaznaczyli, że zatrudniają też osoby niepełnosprawne, więc jest jakiś cień szansy na dostanie jej.
Ostatnio rozrosła mi się sieć moich sieciowych znajomych, co nie ukrywam, bardzo mnie cieszy. Kiedyś zastanawiałam się, czy ktoś w ogóle będzie mnie czytał, wszak nie wyróżniam się niczym specjalnym, w życiu codziennym niezbyt potrafię się wybić ponad innych, a poza tym, czy życie osoby niepełnosprawnej może być naprawdę takie interesujące? A tutaj proszę, co rusz przybywa mi czytelników.
A poza tym to fryzjer mi się kłania bo ostatnio zarosłam jak, nie przymierzając, jakiś dzikus z buszu.

* w liceum do którego uczęszczałam, w połowie drugiej klasy pisało się coś na wzór matury, z tym, że z przerobionego dotąd materiału. Na początku roku szkolnego uczniowie musieli tylko zadeklarować jaki język obcy(bo polski był obowiązkowy, ja wybrałam niemiecki) oraz jakie przedmioty dodatkowe i na jakim poziomie(matematyka - rozszerzenie: i to nikogo nie dziwiło, geografia - podstawa: profesor potem namawiał mnie na rozszerzenie na maturze oraz WOS - podstawa: tutaj też było ale, że nie rozszerzenie, ale po prostu nie chciałam sobie brać zbyt dużo na głowę, zwłaszcza, że pisało się coś każdego dnia. I chociaż  jej wyniki nie były zobowiązujące, chociaż chyba wpływały na ocenę końcową, bo profesorka od niemca była zła o to, że zamiast 3, która mi wychodziła, musiała mi dać 4, bo dobrze napisałam arkusz maturalny, to pozwalała zorientować się nie tylko w poziomie swojej wiedzy, ale też w procedurach maturalnych już rok wcześniej(chociaż ja do pisanie małej matury na komputerze nie potrzebowałam podania, wszak to był "egzamin" wewnętrzny, a w szkole wszyscy wiedzieli dlaczego nie napiszę jej ręcznie)