710. Mądry Polak po szkodzie

Ostatnio miałam taką ciekawą sytuację. Siedziałam właśnie nad kartami pracy z języka angielskiego. Jakoś tak wyszło, że wypełniałam je piórem. Ogólnie dosyć późno nauczyłam się go obsługiwać. Kiedy wszyscy moi koledzy i koleżanki z 1 klasy uczyli się kaligrafować piórami ze stalówką, ja tak jak w przedszkolu bazgrałam w dalszym ciągu ołówkami, które z powodu mojego nacisku ręki namiętnie łamałam. Na długopis przeszłam gdzieś w czwartej klasie. Twardy dzióbek z równomiernym rozkładem znajdującego się we wkładzie atramentu(?) bardzo mi odpowiadał, chociaż zużywałam go szybciej niż moi rówieśnicy. Ale uwaga, miałam w posiadaniu dwa pióra firmy parker: jeden dostałam za wygrany konkurs matematyczny w moim mieście, drugi na zakończenie liceum za świadectwo z wyróżnieniem podczas gali dla najlepszych absolwentów(czyli tych, którzy otrzymali czerwony pasek na świadectwie) szkół średnich w auli Urzędu Miejskiego.

Piórem nauczyłam się pisać kilka lat temu, bardziej z ciekawości niż konieczności. Dwa wspomniane pióra traktowałam jako pamiątki i szkoda mi ich było zniszczyć. Miałam jednak jeszcze jeden, na naboje, schowany gdzieś w głębi szuflady. Co on tam robił? Nie mam pojęcia.

Pewnego dnia kupiłam 4 naboje i założyłam jeden z nich do pióra. Nieśmiało przyłożyłam stalówkę do papieru i zaczęłam pisać. I wiecie, że się udało? Spod stalówki wychodziły w miarę zgrabne literki. Mistrzem kaligrafii to ja nigdy nie będę bez względu na to, czym będę pisać, ale da się odczytać to co piszę. Wiadomo też, że nie wypełnię piórem np. indeksu na studia, bo rozmazany atrament(tusz ?) nie wygląda zbyt estetycznie, jednak do wypełniania skserowanych stron do nauki języka obcego na swój użytek jest on idealny.

Wypełniałam sobie kolejną kartę pracy, ale musiałam na chwilę odłożyć pióro na blat stoły. Traf chciał, że pióro, z powodu swojego walcowatego(powiedzmy, bo do walca to mu bardzo daleko) kształtu skulało się w dół na dywan. A że nie było zabezpieczone zatyczką to kilka kropel atramentu skapło się na jasny dywan. Granatowe kropki na białym tle nie wyglądały zbyt estetycznie i rzucały się w oczy. Nie miałam czasu na szukaniu na internecie rozwiązania, zresztą komputer i tak był wyłączony, a uruchomienie go i wyszukanie informacji mówiących o tym, jak usunąć tusz z dywanu to strata kolejnych cennych minut. Na zakup nowego dywanu funduszy chwilowo brak. 

Postanowiłam więc działać intuicyjnie. Wzięłam kilka listków papierowego ręczniku, zmoczyłam wodą i kilka razy przejechałam po niezaschniętych jeszcze plamkach. Ku mojemu zadowoleniu granatowe kropeczki prawie znikły. Prawie, bo został ledwie dostrzegalny błękitny ślad. Ale umówmy się: wolę to, niż granatowe kropki. A pióro muszę zatykać, nawet kiedy będę odkładała je na chwilę. Wiadomo - strzeżonego Pan Bóg strzeże. A za razem mądry Polak po szkodzie. A że potrzeba matką wynalazków, to teraz wiem, że spokojnie można potraktować taką świeżą plamę z atramentu wodą. I z czystym sumieniem mogę to polecić innym.