726. Wrzucanie do jednego worka, czyli mam dość szufladkowania osób

W Sejmie od ponad miesiąca trwa strajk mający na celu poprawę komfortu życia osób niepełnosprawnych. Na razie udało się uzyskać zrównanie renty socjalnej z rentą minimalną. Jednak osoby strajkują jeszcze w sprawie dodatku 500 złotych dla osób ze znacznym stopniej niepełnosprawności. W tej sprawie mam mieszane uczucia. Bo weźmy sobie takie 500+ na dziecko. W mediach owszem dużo się mówi na temat pozytywnego wykorzystania tych środków, ale dlaczego nie mówi się o ciemnej stronie tego dodatku? Ale o tym później. Myślę, że odpowiednie wprowadzenie aktualnej propozycji prezydenta(częstsze dofinansowania do sprzętu rehabilitacyjnego, szybsze dostawanie się do lekarzy specjalistów, itp) byłoby dużo lepszym rozwiązaniem.

Strajk w Sejmie ma też inną, mroczniejszą stronę medalu. Siedzi sobie taki przeciętny człowiek przed telewizorem, patrzy na rozgrywające się na ekranie sceny i nabiera przekonania, że niepełnosprawny to albo na wózku inwalidzkim, a jak już nie ma tego wózka, to na pewno jest niepełnosprawny umysłowo i ubezwłasnowolniony. Zauważyłam, że to drugi stereotyp umacnia się zupełnie wtedy, kiedy człowiek ma problemy z wyrazistą mową, a u słuchacza jest brak woli zrozumienia go. Aha, no i niepełnosprawny koniecznie wszędzie musi się pojawiać ze swoim opiekunem. Inaczej nie potrafi on wychować swojego dziecka.

Jak wiecie wszędzie mnie pełno. Tydzień temu wybrałam się na pewną imprezę w sąsiednim mieście. A ponieważ nie byłam nigdy w tamtej dzielnicy i nie wiedziałam gdzie wysiąść, wysiadłam nie na tym przystanku co trzeba. Zdarza się. Kiedy na początku studiów w Krakowie nie wiedziałam gdzie się znajduje jakaś ulica, po prostu pytałam przechodniów i nie zdarzyło się, aby ktoś mi nie pomógł. Dlatego także i teraz postanowiłam spytać kogoś o drogę. Weszłam do najbliższego sklepu, przed którym kilkoro ludzi delektowało się piwem(w sumie jedni o 7 rano piją kawę, a inni zaczynają dzień od piwa). Niestety, sprzedawczyni co rusz kogoś obsługiwała i nie miałam się jej jak zapytać o drogę nad jezioro. Wyszłam więc przed sklep i podeszłam do tych ludzi pijących piwo w nadziei, że mimo wszystko mi pomogą. W razie jakiś dziwnych sytuacji planowałam czmychnąć z powrotem do sklepu. Spokojnie zapytałam, jak dotrzeć w to i to miejsce. Jedna z kobiet powiedziała, żebym się nie martwiła, że jej partner(który też był po piwie) akurat jedzie autobusem w tamtym kierunku, to mi pokaże gdzie wysiąść. No spoko, gdyby powiedziała o samochodzie to nigdy bym się nie zgodziła, ale publiczny autobus jest już trochę pewniejszy. Przystanęłam przy nich, jednak w pewnej odległości, bo licho nie śpi. W pewnym momencie babka(która zdążyła już wypić z 2 butelki piwa) zaczęła mi się wypytywać skąd ja w ogóle jestem i co ja tutaj robię. Odpowiedziałam jej ogólnikowo, że przyjechałam z sąsiedniego miasta na rajd, który wyrusza spod "Balatonu"(to nazwa takiego domu rekreacyjnego nad jeziorem) i że pomyliłam przystanki, bo nigdy nie byłam w tej okolicy. Na to usłyszałam, że pewnie czmychnęłam z domu, i że zmyślam, bo gdyby była jakaś impreza to wisiałyby plakaty i skąd w ogóle wiem o Rajdzie. Ja, że z internetu. Babka zaczęła się śmiać, a że przyszła jakaś jej koleżanka, to powiedziała jej, żeby mnie pilnowała, bo ona musi iść po psa. Ta jej koleżanka, też była wstawiona, więc znowu weszłam do sklepu. Wkurzona byłam sama na siebie, że tak dałam się podejść. Po chwili przyszła tamta druga z psem, i zaczęła żądać ode mnie dowodu osobistego. Powiedziałam jej, że nie dam jej mojego dowodu, bo z jakiej racji? To tamta zatelefonowała na policję, że ma tutaj głupią dziewczynę, która nie potrafi powiedzieć jak się nazywa, ani gdzie mieszka, nie ma też przy niej opiekuna prawnego i twierdzi że się zgubiła, i że jest kaleką... O przepraszam, na jakiej podstawie tamta kobieta uznała, że jestem głupia i że potrzeba mi opiekuna? Tylko dlatego, że niewyraźnie mówię i chwiejnie chodzę? Na upartego niewiele się w tym różniłam od niej...

W między czasie do sklepu weszła jakaś starsza kobieta. Tamta wlazła za nią i do mnie, że skoro im nie chcę pokazać dokumentów, to zaraz gliny przyjadą i mnie odwiozą do pogotowia opiekuńczego. No ręce mi opadły. Ta pani, która weszła chwilę przed nią popatrzyła na mnie i zapytała, co się stało. Ale to był ten ton głosu, któremu można zaufać. Wyciągnęłam więc dokumenty i powiedziałam co i jak było. Kobieta przejrzała wszystko, pokręciła głową i kazała mi się nie przejmować. Tak samo sprzedawczyni zastanawiała się, co tamta kobieta może wiedzieć o wychowaniu kogokolwiek, skoro swoje najpierw oddała do domu dziecka, a po ogłoszeniu 500+ cudownie sobie o nich przypomniała. Teraz dzieciaki biegają same sobie, a ona bez przerwy przesiaduje pod sklepem z butelkami z piwem.

Wyszłam ze sklepu z kobietą, tamta od razu do nas doskoczyła z jakimś bełkotem. I muszę przyznać, że jak z reguły rozumiem niewyraźną mowę, tak teraz, czy to z nerwów, czy dlatego że naprawdę pod wpływem alkoholu niewyraźnie mówiła, nie rozumiałam nic, a nic. No, może poza zdaniem które brzmiało: "Ale kłócić się w Sejmie o dodatek 500 złotych i wyższą rentę dla swoich kalek to umieją...". Na to ta pani powiedziała, że może owszem, trochę niewyraźnie mówię, ale ze to bardziej logiczniej od niej. I żeby dali mi spokój. Potem razem ze mną poszła na przystanek, aby mi powiedzieć, który autobus tam jedzie. 

Szybciej jednak przyjechał radiowóz. Tamta babka od razu zaczęła się drzeć, że pewnie jestem z patologicznej rodziny, która nie umie mnie pilnować, ale w Sejmie strajkuje". Na szczęście wkrótce wyszła sprzedawczyni ze sklepu i zaprosiła mnie i policjanta do jego wnętrza, gdzie na spokojnie wszystko wyjaśniłam, a ona to potwierdziła. A ponieważ dokumenty miałam w porządku, policjanci postanowili podwieźć mnie na miejsce imprezy. Na szczęście zdążyłam na czas.

Takie wypadki nie zdarzają mi się często, ale się zdarzają. Wkurzyłam się sama na siebie, że źle spojrzałam na rozkład jazdy autobusów, że nie zaczekałam, aż sprzedawczyni obsłuży klientów. Wiem, że społeczeństwo przychylne jest niepełnosprawnym, że jeżeli widzi, że normalnie się zachowujemy, to nie robi nam kłopotu. Tak samo, jak nie mam kłopotów z tzw. załatwianiem spraw na mieście. Bo tak naprawdę każdy z nas, niepełnosprawnych, jest inny, nawet jeżeli mamy takie samo schorzenia. Dlatego nie można wciskać wszystkich do jednego worka, czy też układać według szufladek. Zaś do każdego z nas warto podejść indywidualnie. To powoli zaczyna się zmieniać, ale czy kiedyś zmieni się całkowicie?

A poza tym mam trochę pracowity weekend... Zaś zza okna dochodzą mnie dźwięki z koncertu z okazji dnia miasta...