770. Pusiu, gdzie jesteś?

Kiedy przychodzi ciemna noc, tylko to jedne pytanie kołacze mi się po głowie. Od dwóch dni jej nie ma - przepadła jak kamień w wodę. A ja chodzę po osiedlu z latarką, świecę po wszystkich zakamarkach, nawołuję. I nic, zero reakcji. Denerwuję się, bo to był typowo domowy kot, wychuchany, wypieszczony, z pełną miską. Wiecie, ja tam mogłam cały dzień o suchej bułce, ważne aby Pusia miała co jeść. Może na co dzień nie dostawała smakołyków, ale w niedzielę zajadała się karmą z tuńczykiem. Puszka przeznaczona na wczoraj stoi nietchnięta w lodówce... Jak sobie więc radzi z pożywieniem? Czy da radę złowić sobie przysłowiową myszkę? Czy nie jest jej zimno? Przecież w domu chowana była w cieplarnianych warunkach.

Po głowie kołacze mi się jeszcze myśl, że Pusię ktoś zabrał do siebie. Wiecie, to jest raczej ufny kot, łaszący się do ludzi. Zresztą dziwne mi się wydawało to, że tak szybko zniknęła. Zresztą zastanawia mnie, dlaczego tak szybko zniknęła, w ciągu zaledwie kilku minut. Przecież nie znała okolicy, nie wiedziała dokąd może pobiec... Może i jest to poczciwy dachowiec, ale urody mógłby jej pozazdrościć niejeden rasowiec z rodowodem. Jeżeli tak się stało, to mam nadzieję, że jest jej dobrze w nowym domu, że tak jak u mnie ma pełną miskę i pierzynkę, w której tak lubiła się wylegiwać...

No nic, czas wyjść i poszukać maleństwa. Może trafię na jej ślad...