774. Cudowne uzdrowienia czas zacząć

Rozmawiałam ostatnio z mamą J. na temat mojego zaginionego kota oraz czy w razie czego nie podrzuciliby mi oni jakiegoś innego. Z czasem nasza rozmowa przeszła na bardziej prywatny grunt. I po tym co od niej przeczytałam po prostu opadły mi ręce tak nisko, że prawie dotknęłam nimi podłogi.
J. jest dwa lata starszy ode mnie, jest upośledzony umysłowo. Poznaliśmy się jeszcze w przedszkolu, kiedy trafiliśmy do jednej grupy. Potem nasze drogi się rozeszły na trzy lata - ja poszłam do rejonowej szkoły, on miał najpierw indywidualne nauczanie w ośrodku(to było o tyle fajne, że oprócz dziesięciu godzin NI, miał jeszcze zajęcia grupowe, bo w ośrodku istniały grupy terapeutyczne), a kiedy oficjalnie została otwarta w nim szkoła, zszedł na normalny system klasowy. Ponownie spotkaliśmy się w 2000 roku, kiedy ja przeszłam do ich szkoły. Przyjaźń między nami odżyła, chociaż do jednego zespołu klasowego trafiliśmy dopiero w gimnazjum. Potem ja poszłam do liceum, a J., z powodu swojego upośledzenia, chodził do gimnazjum do ukończenia 20 roku życia. Następnie złożył papiery do zawodówki mieszczącej się w szkole dla niewidomych(nota bene swego czasu proponowano mi tamtejsze liceum), którą udało mu się skończyć, chociaż nie wiem, czy podchodził do egzaminu końcowego. Prawdopodobnie nie.
W każdym razie z chwilą skończenia zawodówki stał się osobą typowo bezrobotną. Myślicie, że pracodawcy rzucają się na niepełnosprawnego ogrodnika? Gdzie tam. O przekwalifikowaniu nie ma co liczyć, zresztą ostatnio coś pogorszył się jego stan fizyczny. W jego sytuacji renta mu się powinna należeć jak za przeproszeniem psu buda. Ale komisja lekarska była innego zdania i zabrała J. prawo do renty uznając, że jest on zdolny do pracy. Ok., tylko szkoda, że przy okazji nie wskazała pracodawcy, który przyjąłby chłopaka, który nie zawsze wszystko rozumie. J. został pozostawiony sam sobie. Ok. jest na utrzymaniu rodziców, ale przecież wszystko kosztuje. To, że nie ma znacznego stopnia niepełnosprawności nie oznacza, że nie ma swoich potrzeb.
J. jest załamany, w sumie się mu nie dziwię. Został z 153 złotymi zasiłku pielęgnacyjnego, bez konkretnego zajęcia. Tam, gdzie obecnie mieszkają nie ma żadnych WTZ, jedynie czasami idzie pomóc w ogrodzie na plebani. Ale tam nie ma znów nie wiadomo ile pracy. Rodzice chłopaka też są wściekli, chyba najbardziej brakiem znajomości realiów na rynku pracy. Pani E. zapowiedziała walkę w sądzie(a ona nie odpuszcza) - albo o przyznanie J. renty, albo o wskazanie konkretnego pracodawcy, u którego jej syn mógłby godnie pracować. Bo wiecie, najłatwiej oszukać "głupiego"(chociaż osobiście uważam, że J. nie jest głupi).
Wiecie co - ja coś czułam, że tak będzie, że po tej podwyżce w związku z protestem opiekunów osób niepełnosprawnych zacznie się fala cudownych uzdrowień i cofania decyzji o tym, że dana osoba jest całkowicie niezdolna do pracy i przysługuje jej renta socjalna. Coś za coś. Ale o ile nie zdziwi mnie specjalnie to, jak za rok mi cofną to świadczenie(no i co z tego, że od roku bezskutecznie szukam pracy, mieszkam sama i sama muszę się utrzymać?), o tyle w przypadku takich jak J. jest to dla mnie niezrozumiałe. Żeby jeszcze wskazywali nam ewentualnego pracodawcę. Ale nie - ty musisz sam sobie radzić. Coś mi się wydaje, że wkrótce sale sądowe zaroją się od tego typu rozpraw, czyli rozstrzygających czy danej osobie faktycznie należy się prawo do renty, a jeśli nie, to gdzie ma iść pracować. Równie dobrze można zupełnie zlikwidować ZUS, skoro sądy będą o wszystkim decydować, prawda?