802. Przewaga starego nad nowym

Kiedy byłam w pierwszej klasie gimnazjum rodzice kupili mi dyktafon... Mogłabym powiedzieć, że była to nagroda za rewelacyjną średnią na koniec pierwszego półrocza, jednak nie należeli oni do tych, którzy celowo nagradzają swoje dzieci za oceny. Raczej było to przypadkowe działanie. Otóż czasami im marudziłam, że nie nadążam z notowaniem na zajęciach, przez co musiałam nadrabiać zaległości w domu(tym razem pisałam na komputerze, drukowałam i wklejałam do zeszytu). Poza tym zaczęłam swoją przygodę z dziennikarstwem(na razie jeszcze bez sukcesów - te nadeszły dopiero na koniec roku szkolnego), która tak zaangażowała się w swoją "pracę", że zbudowała sobie z klocków młodszej siostry dyktafon i aparat fotograficzny i robiła wywiady z najbliższymi. Często przebąkiwałam o tym, że w przyszłości pójdę na humana, a potem na dziennikarstwo, bo przecież tak bardzo lubiłam udzielać się w gazetce szkolnej pomimo całkowitego braku czasu(jak to w klasie o profilu sportowym).
Rodzice akurat poszli po coś do sklepu z produktami elektronicznymi, gdzie akurat trafili na dyktafony, które w dodatku były w promocji. Mając w pamięci mnie biegającą z dyktafonem zbudowanym z LEGO postanowili mi go zakupić. W ich zamyśle, nawet jeżeli po drodze mi się odmyśli zostanie zawodowym dziennikarzem(co też się stało), to i tak takie urządzenie może mi się przydać.
Tak też się stało. Najpierw próbowałam działać z nim w gimnazjum i w liceum, jednak w pierwszym przypadku było za głośno, a w drugim - zbyt chaotycznie. Jednak prawdziwa przygoda z dyktafonem zaczęła się dopiero na studiach, gdzie było tyle informacji do zanotowania, że nawet osoba bez problemów manualnych miała problem z zanotowaniem tego wszystkiego. A ja rach-ciach nagrałam sobie cały wykład, potem przepisałam go na komputer i wysłałam całej grupie - wszyscy byli mi niezwykle wdzięczni. Obsługa urządzenia była bardzo prosta - jedyne o czym trzeba było pamiętać to o zmianie kasetek na czas, bo to był jeszcze dyktafon analogiczny. Co myśmy z sobą przeżyli to nasze, ale tak naprawdę to bardzo mi pomógł w wielu zaliczeniach.
Niestety, z czasem kasetki uległy zużyciu, nie nagrywały już tak jak kiedyś, a o nowe było już trudno. Po prostu dyktafony cyfrowe wyparły już te analogowe. Z ciężkim sercem schowałam moje wymarzone urządzenie do szafki i zaczęłam rozglądać się za nowym. Bo jednak to wygoda podczas notowania notatek. Siłą rzeczy musiał to być cyfrowy, wszak analogowe już wycofano. Kupiłam jakiś, służył mi nawet, nawet.
Ostatnio Młoda zaczęła przebąkiwać, że musi sobie sprawić własny dyktafon, bo nie nadąża z notowaniem na laptopie na zajęciach. Co prawda teoretycznie ma notatki po mnie, jednak przez te kilka lat sporo mogło się zmienić. Znając ten ból postanowiłam użyczyć jej swój, wcześniej kasując z niego niepotrzebne rzeczy, zwalniając miejsce w pamięci. I podczas tego usuwania dyktafon najpierw zaczął dziwnie rzęził, a następnie zgasł. Baterie nie mogły paść, bo włożyłam do niego nowe. Ale zważając na to, że okres gwarancyjny już się skończył mogę przypuszczać, że działanie dyktafonu też.
No nic, przeszłam się dzisiaj do sklepu i razem z Młodą na spółę kupiłyśmy nowy. Tak nam wyszło taniej. Młodej się przyda na studiach, to jasne, a mnie może też do czegoś. W końcu ktoś coś przebąkiwał o reaktywacji gazetki parafialnej(kiedyś do niej też pisywałam to i owo)... Ja przy okazji kupiłam sobie bezprzewodową myszkę o której od dawna marzyłam. Akurat była w dużej promocji.
A jednocześnie założę się, że gdybym włożyła kasetkę i baterię do analogowego, to działałby bez zarzutu.