Wreszcie udało mi się zamknąć wszystkie sprawy związane z projektem Szlachetna Paczka, co wcale nie było takie proste. Najciekawsza, a może najdziwniejsza, dla mnie była postawa liderki. Z jednej strony poganiała wszystkich, aby jak najszybciej napisali tzw. Prezent dla Darczyńcy. Ale jak ja ją poprosiłam w poniedziałek o sprawdzenie mi liczby paczek w papierach dla jednej rodziny, tak otrzymałam ją dopiero wczoraj wieczorem z beztroskim "Zapomniało mi się...". Ciekawe, że jej się nie zapomniało ponaglić mnie w tej sprawie dwa razy na grupie na facebooku. Przy okazji zapytałam jej co mam zrobić z opisem drugiej rodziny, której jeszcze nie wręczyliśmy paczek. Nota bene to jest ta rodzina, z której darczyńcą liderka kontaktowała się za moimi plecami, co według mnie nie było fair według mnie. Bo w końcu termin do wprowadzenia arkusza mam za dwa dni i coś by wypadało z tym fantem zrobić. Pominęłam już fakt, że wczoraj byliśmy umówieni z rodziną, aby zawieźć jej pozostałe paczki - podobno nie było samochodu(na upadłego liderka sama mogła je wozić, bo samochód ma spory). Usłyszałam w odpowiedzi, że mam wpisać, że rodzina dostała oprócz remontu 40 paczek z jedzeniem i że się cieszyła.
Dzisiaj z samego rana dzwoni do mnie, że o 11 mam być u pani XYZ, bo jej brat(znaczy się pani XYZ, nie liderki) zgodził się zawieźć jej te paczki. Ona zaś sama nie może być, bo musi się wnukiem zająć. Ok., wyszykowałam się, udałam na wyznaczone miejsce. Weszłam do mieszkania i oniemiałam, bo mieszkanie wyremontowali wspaniale. Kątem oka spostrzegłam dryblasa, na oko w wieku 14-15 lat, niecierpliwie stojącego przy drzwiach. W pierwszym momencie myślałam, że to jakiś kolega najstarszego syna pani XYZ, który przyszedł pomóc w noszeniu paczek. Tymczasem okazało się, że jest to wnuczek liderki(co chwilę jęczał: "Babciu, chodźmy już..."). Dobra, ja też w tym wieku jeździłam do babci na wieś, ale najczęściej musiałam sobie sama zajmować czas, nie koniecznie spędzając go przed telewizorem i komputerem. Myślałam, że chociaż pomoże coś w przeładowywaniu. Nic z tych rzeczy. Zresztą sama liderka pojechała tylko do magazynu po wydanie paczek, bo miała masę rzeczy w domu do zrobienia przed świętami. Mam nadzieję, że wnuczek chociaż trochę pomoże babci w tychże porządkach... Bo na pierwszy rzut oka nie wyglądał na takiego, ale pozory mogą mylić, czyż nie?
W każdym razie poczekałam tą godzinę, aż przywiozą paczki do domu, delektując się efektem jego kapitalnego remontu. Jeszcze tylko trzeba okna powymieniać na nowe i będzie idealne do zamieszkania. Przy okazji zamieniłam kilka słów z córeczką pani XYZ, bardzo mądre i rezolutne dziecko. Wkrótce transport z paczkami przyjechał z powrotem i zaczęli wnosić je do mieszkania. Zgadnijcie ile ich było finalnie? 21! O 19 mniej niż mi kazała napisać liderka. Co się z nimi stało? Nie wiem, chyba wyparowały. Żałowałam, że nie przyjechała z nami, bo bym się jej otwarcie zapytała co z resztą, o której tak trąbiła na prawo i lewo na poniedziałkowym spotkaniu. Na szczęście darczyńca okazał się naprawdę w porządku i przygotował prezenty na bogato. Przynajmniej w tej kwestii nie musiałam kłamać.
Jestem zła na nią, a jednocześnie cieszę się, że nie uległam jej sugestii. Bo jak myślicie, kto by był pociągnięty do odpowiedzialności za różnicę w ilości paczek w liczbie prawie 20? Nie sądzę, aby liderka wzięła mnie w obronę, prędzej sama zrzuciłaby na mnie odpowiedzialność za powstałe manto. W myśl zasada, że mogłam sprawdzić, zanim napisałam. W każdym razie w opisie rodziny zawarłam, że to nie ja kontaktowałam się z darczyńcą, tylko ona oraz, że robiła to za moimi plecami, co nie powinno mieć miejsca. Zastanawiałam się też, czy nie wspomnieć o tych paczkach, ale już dałam sobie z tym spokój. Naprawdę, nie warto sobie psuć przedświątecznego humoru.
W każdym razie poczekałam tą godzinę, aż przywiozą paczki do domu, delektując się efektem jego kapitalnego remontu. Jeszcze tylko trzeba okna powymieniać na nowe i będzie idealne do zamieszkania. Przy okazji zamieniłam kilka słów z córeczką pani XYZ, bardzo mądre i rezolutne dziecko. Wkrótce transport z paczkami przyjechał z powrotem i zaczęli wnosić je do mieszkania. Zgadnijcie ile ich było finalnie? 21! O 19 mniej niż mi kazała napisać liderka. Co się z nimi stało? Nie wiem, chyba wyparowały. Żałowałam, że nie przyjechała z nami, bo bym się jej otwarcie zapytała co z resztą, o której tak trąbiła na prawo i lewo na poniedziałkowym spotkaniu. Na szczęście darczyńca okazał się naprawdę w porządku i przygotował prezenty na bogato. Przynajmniej w tej kwestii nie musiałam kłamać.
Jestem zła na nią, a jednocześnie cieszę się, że nie uległam jej sugestii. Bo jak myślicie, kto by był pociągnięty do odpowiedzialności za różnicę w ilości paczek w liczbie prawie 20? Nie sądzę, aby liderka wzięła mnie w obronę, prędzej sama zrzuciłaby na mnie odpowiedzialność za powstałe manto. W myśl zasada, że mogłam sprawdzić, zanim napisałam. W każdym razie w opisie rodziny zawarłam, że to nie ja kontaktowałam się z darczyńcą, tylko ona oraz, że robiła to za moimi plecami, co nie powinno mieć miejsca. Zastanawiałam się też, czy nie wspomnieć o tych paczkach, ale już dałam sobie z tym spokój. Naprawdę, nie warto sobie psuć przedświątecznego humoru.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz