864. Panamski sen (cz. 3)

W niedzielny wieczór, podczas kolacji w Chili's zgodnie zdecydowaliśmy, że nazajutrz udamy się na zwiedzanie słynnego Kanału Panamskiego, którzy dzieli kontynent na część północną i południową. Dotychczas widzieliśmy go tylko z perspektywy busa, a teraz chcieliśmy zobaczyć go z bliska. 

W poniedziałkowy poranek szybko zjedliśmy śniadanie i udaliśmy się na stację metra, aby doładować naszą kartę miejską(fabryczne ustawienia pozwalały nam na darmowe podróżowanie do 27 stycznia), a następnie podjechaliśmy autobusem pod Kanał Panamski. Jest to sztuczny kanał wodny liczący 12 śluz(to długość ponad 80 km). Został wykopany w latach 1904-1914 na Przesmyku Panamskim. Łączy wody Oceanu Atlantyckiego z wodami Oceanu Spokojnego. Został otwarty w 1920 roku. Jest jedną z najważniejszych dróg wodnych świata, dzięki której wydatnie skróciła się trasa pokonywana wcześniej przez statki. Jego budowa pochłonęła życie ok. 25 tys. robotników. O budowie kanału żeglugowego prowadzącego przez Przesmyk Panamski myślano już w XVI wieku. Została ona zainicjowana trzy wieki później, w 1879 roku, przez Francuza Marie de Lesseps'a, budowniczego Kanału Sueskiego. Niestety, jego przedsiębiorstwo wkrótce zbankrutowało. Na początku XX wieku teren pod budowę kanału został wydzierżawiony przez Amerykanów, którzy ukończyli jego budowę. Przez ponad 75 lat Strefa Kanału Panamskiego znajdowała się pod władzą amerykańską, dopiero w 1999 roku został on przekazany Panamie. 3 września 2007 roku rozpoczęto budowę stulecia mającą na celu poszerzyć kanał. W latach 2014-2015 otrzymał on dodatkowy komplet śluz, został poszerzony i pogłębiony, zaś w jeziorze Gatun podniesiono o pół metra poziom wody. Dzięki temu przez kanał mogą przechodzić statki o szerokości do 49 m, długości całkowitej 366 m oraz zanurzeniu 15 m. Dzięki temu zostanie potrojona wydajność kanału oraz zysków dla Panamy(kraj zawdzięcza kanałowi do 45% swojego PKB, rocznie przynosi pół miliarda czystego zysku). Poszerzenie kanału ma też przyczynić się do wzrostu handlu między wschodnim wybrzeżem USA, a krajami azjatyckimi. W czerwcu 2016 roku, po dziewięciu latach rozbudowy, losowo wybrany chiński kontenerowiec Cosco Shipping Panama jako pierwszy wpłynął do nowego Kanału Panamskiego dokonując jego otwarcia dla większych jednostek. Do 2025 roku przepustowość szlaku ma wzrosnąć dwukrotnie(teraz wynosi ok. 14 tys. statków rocznie).

Zanim jednak poszliśmy pooglądać sam kanał przeszliśmy przez muzeum, poświęcone jego budowie i funkcjonowaniu. 

A potem udaliśmy się na taras widokowy popodziwiać sam kanał.

Pożegnaliśmy też nasz "Dar Młodzieży", który tego dnia wypływał w swój dalszy rejs dookoła świata.

Po zwiedzeniu Kanału Panamskiego poszliśmy coś zjeść, a następnie pojechaliśmy nad jedną z tutejszych plaż. Co prawda pogoda do pluskania się, a tym bardziej do opalania, była taka sobie, ale i tak bardzo mi się podobało.

Zresztą całe następne dwa dni mieliśmy spędzić na tutejszych plażach, więc nie było mi wcale przykro z powodu takiej pogody. Potem trochę w pośpiechu wracaliśmy na parafię, ponieważ na 20:00 mieliśmy zaplanowaną Mszę wraz z młodzieżą z Radomia. Tamtejszy ksiądz wygłosił bardzo ciekawe kazanie, które można zawrzeć w trzech punktach:

1. Wszyscy mamy historię swojego życia, którą na koniec podzielimy się z Najwyższym;
2. Każdy z nas jest idealny, ponieważ został stworzony na Boży obraz i podobieństwo;
3. Po powrocie do naszych domów mamy być jak latarnia, która oświetla innym drogę do Nieba;

We wtorkowy poranek trochę podpadliśmy księżom - otóż korzystając z tego, że zaspali, zostaliśmy z naszym śniadaniem przed supermarketem(bo tam były ławeczki). Tymczasem oni zdenerwowani dotarli na przystanek, na którym nikogo nie było. W dodatku podjechał nasz autobus. Kiedy w końcu dołączyliśmy do nich było małe spięcie, ale w sumie wszystko rozeszło się po kościach. Po chwili czekania nadjechał nasz autobus, którym dojechaliśmy pod centrum handlowe, za którym była Msza święta, gdzie przesiedliśmy się na kolejny autobus, który wywiózł nas grubo za miasto. Potem przesiedliśmy się jeszcze do jednego autobusu i byliśmy na miejscu. Chociaż tutaj też nie obyło się bez przygód, bo najpierw okazało się, że część grupy została oszukana przez tutejszą ludność podczas wsiadania do autobusu(mnie coś się nie podobało w tych kolesiach, którzy chcieli pobrać pieniądze za przejazd, dlatego zgrywałam głupka i nic im nie dałam, ale większość dała się nabrać - jak się potem okazało, nie mieli oni nic wspólnego z przewozem), a potem przewoźnik zażądał jakiejś astronomicznej kwoty za przejazd(kiedy został postraszony policją spuścił z ceny). W końcu dotarliśmy do przystani, z której dwie motorówki zabrały nas na jedną z tutejszych wysp. Ach Kochani, jakie po drodze mieliśmy widoki. Za bardzo szarpało i nie miałam jak porobić zdjęć, więc musicie mi uwierzyć na słowo. Po 20 minutach dotarliśmy na miejsce. Rozłożyliśmy się z ręcznikami na plaży i weszliśmy do wody. W życiu nie byłam w tak ciepłej, naturalnej wodzie. Aż żałowałam, że nie mogłam razem z resztą ludzi sobie popływać. Porobiłam za to parę zdjęć.

W pewnym momencie zaczął nawet padać deszcz, ale było tak ciepło, że prawie tego nie zauważyliśmy. Jedyne co nas trochę denerwowało to dwa kundle wałęsające się po plaży. Nie wiemy, czy do kogoś należały, czy też nie. Ale z drugiej strony mały strach był. Wyspę opuściliśmy po 16:00 i tutaj zaczął się wyścig z czasem, ponieważ na 20:00 mieliśmy zaplanowaną Mszę świętą. Niestety, jeden autobus nam uciekł, a drugi długo nie przyjeżdżał. Co prawda ks. Sz. kazał nam się nie przejmować, wszak nie było żadnego obowiązkowego wspomnienia, ale i tak awaryjnie przełożył nabożeństwo o godzinę, z ryzykiem, że i na 21:00 nie zdążymy. Na szczęście autobus wreszcie podjechał, a potem poszło już z górki. Widząc nasze zmęczenie księża już podarowali sobie kazanie tego dnia. Ostatkiem sił doszliśmy do Chili's, aby coś zjeść, a następnie na kwatery na zasłużony nocleg.

Środa była ostatnim dniem plażowania, tym razem spędzonym na wyspie Taboga. Musieliśmy skoro świt wstać z łóżek, ponieważ o 7:30 mieliśmy być w porcie, z którego godzinę później odpływał nasz statek wycieczkowy. Trochę odstaliśmy, aż w końcu każdy z nas mógł zająć miejsce na jego pokładzie. Rejs trwał trochę ponad godzinę, a towarzyszyły mu piękne widoki.

Taboga jest wyspą położoną w Zatoce Panamskiej na Oceanie Spokojnym, ok. 20 km. na południe od stolicy kraju. Jej powierzchnia wynosi 3,4 km². Słynie jako miejsce wypoczynku dla mieszkańców stolicy oraz atrakcja turystyczna. Jej inna nazwa to Wyspa Kwiatów. Tabogę ze skalistą wysepką El Morro łączy wąski przesmyk, który pełni funkcję plaży w trakcie odpływu. Panuje na niej typowy klimat tropikalny. Taboga została odkryta w 1515 roku, a już 9 lat później założono na niej osadę San Pedro. Wzniesiono wtedy Kościół p.w. św. Piotra, uchodzący dzisiaj za drugą najstarszą świątynię chrześcijańską na zachodniej półkuli. Podczas II wojny światowej na wyspie znajdowała się baza wojsk amerykańskich.
Sama wyspa zachwyca swoimi plażami i urokliwymi knajpkami, a także samymi widokami. Nic dziwnego, że spędziliśmy na niej sporą część dnia, delektując się tym, czego u nas w tej chwili nie ma - słoneczkiem i ciepełkiem. Niektórzy do teko stopnia, że potem potrzebowali pomocy "Pantenolu". Ale ja wiedziałam, że tak będzie widząc ich spalone plecy... Piasek przyjemnie grzał w stopy, a woda, chociaż nie tak ciepła jak poprzedniego dnia, również nadawała się do wejścia.

Aż żal było opuszczać tą malowniczą wyspę, ale na 20:00 była zaplanowana Msza święta z udziałem nas i rodzin nas goszczących. Na szczęście tym razem zdążyliśmy na czas. Wydaje mi się, że Panamczycy byli zadowoleni z tego, że nas gościli, bo oklaskom nie było końca. Co prawda nie wiem o czym było kazanie, bo było po hiszpańsku, ale wierzę, że nie było w nim nic złego na nasz temat. Po Mszy świętej tradycyjnie już poszliśmy na obiad do naszej ulubionej knajpki. A przy okazji "umierający" z powodu oparzeń słonecznych dostali zbawienny "Pantenol". 

Nastał czwartek, ostatni dzień w Panamie. Spędziliśmy go na zwiedzaniu samego miasta. Jeszcze raz poszliśmy pod katedrę, która od kilku dni była już otwarta. Przez chwilę podziwialiśmy jej wnętrze, a następnie poszliśmy do przylegającego do niej muzeum. Zachwyciła mnie tamtejsza makieta przedstawiająca całą historię związaną z dzieciństwem Jezusa. Doszło do tego, że zamarzyłam, aby kiedyś coś podobnego zrobić u nas w DG... No co, pomarzyć zawsze wolno.

Następnie udaliśmy się na taras widokowy, gdzie wykonaliśmy pamiątkowe zdjęcie, po czym kawosze poszli na kawę do kawiarni, a lodziarze na lody do lodziarni. Padł jeszcze pomysł pojechania do tutejszego Parku Narodowego, ale ciut za późno i po prostu nie wyrobilibyśmy się z czasem. A tak na spokojnie mogliśmy iść coś zjeść i pokupować pamiątki. A potem w wesołych humorach wróciliśmy na parafię.

Wieczorem mieliśmy jeszcze Mszę świętą, podczas której modliliśmy się o szczęśliwy powrót do domu. Wszak przed nami było 10 godzin temu. Dla mnie była to szczególna Msza święta - wszak 31 stycznia przypada wspomnienie św. Jana Bosko, który nota bene był wychowawcą młodzieży. Nic dziwnego, że był on jednym z patronów tegorocznych Światowych Dni Młodzieży. Jeszcze tylko czekała nas ostatnia kolacja w naszym ulubionym lokalu, dopakowanie swoich rzeczy, w niektórych przypadkach krótka drzemka. O 1 w nocy pożegnaliśmy się z naszymi gospodarzami i wyruszyliśmy na panamskie lotnisko. Dwie godziny czekania na odprawę minęło nam na wspominkach. Wreszcie przeszliśmy przez bramki(nie wiem jakim cudem przeszła przez prześwietlenie moja butelka z wodą, o której zupełnie zapomniałam). To już ostatnie chwile na panamskiej ziemi. Za oknami było jeszcze ciemno, a w mojej głowie pojawiła się świadomość, że ciemno będzie też wtedy, kiedy wylądujemy na lotnisku na warszawskim Okęciu. I w dodatku będzie zimno... Przed piątą zaczęli nas wpuszczać na pokład samolotu. Szybko odnalazłam swoje miejsce i zajęłam je, wrzucając wcześniej plecak do luku bagażowego(tzn. "Rabbit" mi wrzucił, bo ja nie dosięgam tak wysoko). W końcu wystartowaliśmy.

Kiedy po ponad 10 godzinach w powietrzu samolot dotknął kołami powierzchni ziemi, zrozumiałam, że to już koniec tej wyprawy. Z żalem żegnałam się z każdym z uczestników wyprawy, bo przecież przez te 18 dni w jakiś sposób zżyliśmy się ze sobą. Na pożegnanie zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie, na którym jesteśmy prawie w komplecie.

Tak, to był wspaniały wyjazd. W każdym calu. Spotkałam w grupie ciekawych ludzi, dla których nie byłam balastem czy też obciążeniem, ale kompanem do rozmowy i spędzania wolnego czasu. Wiele można się od nich nauczyć. Będę mieć w sercu każdego z nich, bo to wspaniali, empatyczni ludzie. Mam nadzieję, że będą szczęśliwi w swoim życiu...