865. Pretekst

Odważnymi bądźmy

Pytasz co to odwaga?

Z ochotą Ci na to odpowiem.

Odwaga to chwila,

kiedy zakochani przyrzekają sobie miłość do końca życia.

Odwaga to moment,

kiedy matka postanawia wychować chore dziecko.

Odwaga to postawa,

w której robimy rzeczy na co dzień niemożliwe.

Kiedy wskakujemy w ogień,

Kiedy przyznajemy się do kłamstwa,

Kiedy idziemy każdego dnia zdawać egzamin z naszego życia.

Bądźmy więc odważni każdego dnia,

a nie tylko od święta.

Nie wiem, czy powyższy tekst podlega pod poezję? Czy się komuś spodoba? Mam nadzieję, że tak.

Wielokrotnie pisałam o mojej odwadze, a raczej o jej braku. Przeważnie obawiam się niezrozumienia, także z powodu niewyraźnej wymowy, czasami wyśmiania, odrzucenia. Nie ukrywam, że niejednokrotnie moje pomysły związane z różnymi rzeczami były odrzucane, nie do końca wysłuchawszy o co mi tak właściwie chodzi. Wiem, że czasami mówię bez składni i chaotycznie, ale to nie znaczy, że wszystko co wymyślę jest złe, prawda?

O mojej ulubionej matematyczce wspominałam na blogu nie raz. To jedna z niewielu ludzi w realnym świecie, która nie dość, że wierzyła w moje możliwości, to jeszcze motywowała mnie w wielu rzeczach z całych sił. I to nie tylko w sferze matematyki, ale też np. sportu. Nawet nie wiecie jak bardzo przeżyłam fakt, że przechodzi do innej szkoły. Oczywiście nie spuszczałam poziomu z matematyki, bo tutaj nie chodziło o to, aby obrażać się na cały świat, ale po prostu mi jej brakowało. Co prawda jeszcze kilka razy widziałam ją na miejskim wyróżnieniu wyróżniających się osób, ale to przecież nie to samo. Ostatni raz widziałam ją 10 lat temu. I koniec.

Wydawałoby się, że z czasem powinnam zapomnieć. Po prawie dwudziestu latach dalej pamiętam jej ciepły ton głosu, jej ciemne oczy, które tak bardzo się śmiały, charakter jej pisma, kiedy uzupełniała mój zeszyt. Wspomnienia huczą w mojej głowie niczym wicher, obrazy pojawiają się w snach niczym kadry filmu. Czasami mam wrażenie, że wolałabym o tym wszystkim nie pamiętać.

Wiele razy kombinowałam, aby się jakoś spotkać z tą nauczycielką, aby jej powiedzieć to, czego nie zdążyłam te 19, na upadłego 10 lat temu, aby ją zapewnić, że się nie poddałam. Ale zawsze brakowało mi odwagi. Aż nagle w odległej Panamie zaświtała mi pewna myśl. Na pozór nierealna, a jednak - przecież zawsze mogę do niej napisać list, w którym wszystko jej opiszę. Nie znam co prawda jej adresu domowego, ale wiem, gdzie pracuje. Nie chciałam też odwlekać wszystko w nieskończoność, bo jak to powiedział papież Franciszek - nie jesteśmy przyszłością, tylko Bożym TERAZ. I to TERAZ miało w tym momencie najbardziej i najpełniej wybrzmieć.

To był chyba najtrudniejszy list w moim życiu. Bo po tych wszystkich latach człowiek by chciał wszystkim się podzielić - zarówno sukcesami, jak i porażkami. A jednocześnie był ograniczony swoim własnym ciałem i możliwościami. Opowiedziałam trochę o sobie, trochę o Panamie(coby nie zdziwiła się, że jej list z drugiego końca świata przyszedł). W sumie wyszły mi tego cztery kartki A4. To chyba mój piśmienniczy sukces, a z drugiej strony pisałam to wszystko kilka dni.

W sumie nawet nie wiem kiedy i czy w ogóle ten list trafi do adresata. Nie wiem też jakie będą jego konsekwencję, czy nauczycielka skojarzy mnie, czy sobie przypomni(wszak mało prawdopodobne, aby mnie pamiętała tak jak ja ją). A może ucieszy się trzymając w rękach napisany przeze mnie list, że ktoś o niej przez tyle lat nie zapomniał. Ja zaś jestem dużo spokojniejsza niż do tej pory. Kto wie, być może takiego psychicznego komfortu było mi trzeba... 

Ktoś by pomyślał, że ŚDM na drugim końcu świata będzie pretekstem do próby odnowienia starej znajomości? Bo ja nie...