876. A potem był "Półmaraton wiosenny i biegi towarzyszące"

Tak jak pisałam poprzednim razem, 3 marca brałam udział w dwóch biegach. Właściwie można powiedzieć, że "Bieg Żołnierzy Wyklętych" był tylko rozgrzewką przed mającym start dwie godziny później "Półmaratonem wiosennym i biegami towarzyszącymi". Spokojnie, nie biegłam na 21 kilometry, bo to ponad moje siły, ale na 5 kilometrów mogłam spokojnie wystartować. Pokonanie tego dystansu w godzinę jest w zasięgu moich możliwości.

Zanim jednak dotarłam na miejsce drugiego biegu ogarnęła mnie nerwówka, czy w ogóle na niego zdążę. Gdybym tylko wiedziała, że cały depozyt z "Żołnierzy Wyklętych" zostanie dostarczony na metę... Ale nie wiedziałam i ok. trzydzieści cennych minut poszło w eter. A potem jeszcze trzeba było dotrzeć na odpowiedni przystanek tramwajowy i cierpliwie czekać na pojazd, który przyjechał o 12:43(a o 13:00 był start biegu). Na przystanek końcowy dojechałam za pięć 13. Nota bene miałam 5 minut na dobiegnięcie do hali sportowej, oddanie rzeczy do depozytu, a następnie dotarcie na start biegu znajdującego się za niemałym parkingu. Na szczęście czip do pomiaru czasu i numer startowy zamocowałam sobie jeszcze w tramwaju(walcząc przy tym z mikroskopijnymi agrafkami), toteż miałam to już z głowy. I dzięki temu mogłam w przelocie podać mój plecak komuś z obsługi, a sama bezpośrednio pobiec na start biegu. Uff... zdążyłam. I miałam jeszcze czas na wyrównanie oddechu, co wbrew pozorom jest bardzo ważne.

Chwilę później ruszyliśmy z miejsca. Trasa biegu była identyczna jak jesienią, więc wiedziałam czego mam się spodziewać. Czyli że w dwóch miejscach będą większe podbiegi i zbiegi, na które trzeba zachować siły. Wiem, że zachowanie sił na zbieg z górki brzmi trochę dziwnie, ale uwierzcie mi - gdybym tego nie zrobiła, to prawdopodobnie bym się z niej sturlała. Poza tym wcześniej nie padało, więc nie było ryzyka, że będzie niewygodnie ślisko. 

Tradycyjnie biegłam swoim tempem, oddychając równym rytmem(co też nie jest takie łatwe przy zapadniętych płucach), bez spiny, bo jak już wiele razy pisałam - tutaj nie o miejsce chodzi, ale o wynik, o pokonanie samego siebie, swoich ograniczeń, które niejednokrotnie siedzą tylko w naszych głowach. Kiedy wszyscy byli daleko przede mną, ja dopiero nadbiegałam. Myślicie, że się tym przejęłam? Gdzie tam.

Pierwsze dwa kilometry przebiegłam na zupełnym luzie, dopiero na następnych kilometrach wysiłek włożony w dotarcie na miejsce biegu dał o sobie znać. Mięśnie powoli zaczęły odmawiać posłuszeństwa, nogi same z siebie zaczęły się plątać. A jednak nie poddałam się, tylko biegłam dalej przed siebie. W końcu każdy metr coraz bardziej przybliżał mnie do mety. I nagle ni z gruszki, ni z pietruszki słyszę:

 - Lolek dajesz! Lolek, do końca!

Trenerka?(no dobra, była trenerka) W sumie widziałam na facebooku, że ma zamiar wziąć udział w imprezie, ale nie było jej na liście startowej. Przynajmniej ja się nie doczytałam. Tylko jak ona mnie wypatrzyła w tym roju biegaczy. No dobra, biegam specyficznie, ale... Nie było czasu na rozmyślania. W biegu poklepała mnie po plecach i pognała dalej. A za nią biegł jej małżonek, który też mi pomachał. Dopiero potem się dowiedziałam, że biegli w półmaratonie. 

Niecałe pół kilometra dalej była meta biegu na 5 km., na którą wbiegłam 51 minut po starcie. Mistrzostwo to nie jest(np. ten sam dystans w Oświęcimiu pokonałam w 49 minut, a w Katowicach - 44 minuty), dobiegłam co prawda ostatnia z grupy, ale zmieściłam się w czasie 60 minut.

źródło zdjęcia

Czy się cieszę? Oczywiście, że tak! Kolejny medal na koncie, który jest potwierdzeniem tego, jak wiele rzeczy da się osiągnąć mimo wszystko. Przez chwilę jeszcze oglądałam się za panią A., tudzież panem R.(trenerka i jej mąż), ale nie miałam wtedy pojęcia na jaki czas biegną. Teoretycznie było to napisane na numerze startowym, w praktyce nie było szans, aby w ułamku sekundy to zweryfikować. A że trochę było mi zimno, to udałam się do hali sportowej, aby się przebrać. 

Na miejscu byłam świadkiem dosyć dziwnej sytuacji - pewien starszy pan(brał udział w marszu nording walking) robił awanturę organizatorom biegu, że z racji tego, że jest osobą z orzeczoną niepełnosprawną powinien mieć specjalną nagrodę. Poczułam lekki niesmak. Kurcze, też jestem niepełnosprawna, też wkładam wysiłek w bieganie, ale nie oczekuję za to jakiś specjalnych wyróżnień. Jasne, miło jest jak ktoś to doceni, jak w Oświęcimiu, ale mi naprawdę wystarcza sam medal za udział w biegu. Zresztą biegam tak naprawdę dla siebie, aby podtrzymać sprawność, poprawić wydolność płuc, a nie dla trofeów.

Minęłam spokojnie scenę, odebrałam rzeczy z depozytu i poszłam się przebrać do szatni. A potem udałam się na stołówkę, bo każdy pakiet startowy zawierał talon na jedzenie. Od czasu do czasu rozglądałam się za trenerką, ale ani widu, ani słychu. W końcu zmęczona(miałam ponad 7 kilometrów biegu w nogach) postanowiłam wracać do domu. Gdybym znalazła trenerkę pojechałabym jej autem, a tak... 

Do centrum S-ca udało mi się jeszcze jakoś tramwajem dotrzeć(chociaż znowu musiałam dochodzić z jednego przystanku na drugi), ale dalej - tragedia. Aglomeracyjny autobus miał być za niecałą godzinę, a i prywatna linia jakoś nie jechała. W końcu podjechał bus do Krakowa, który zatrzymuje się też u mnie na centrum. Kierowca z rozpędu nabił mi bilet do Krakowa(no tak - z S-ca do DG jeszcze nie jechałam), dopiero jak się upomniałam, skasował mnie na krótszą wersję trasy. Droga z punktu A do punktu B trwała... może 10 minut. Aglomeracyjny(a może bardziej politycznie brzmiałoby metropolitarny?) autobus jechałby z półgodziny. Jednak kiedy dotarłam na miejsce przywitała mnie dzicz ludzi, chcących się dostać do stolicy małopolski. Kurcze, rozumiem, że każdy chce jak najszybciej wejść do niewielkiego busa, aby zająć miejsce, ale z drugiej strony widzieli, że ktoś wychodzi, mogliby mnie spokojnie przepuścić(nota bene zwalniałam komuś z nich miejsce), a nie pchać się jak bydło na pastwisko. Aż kierowca musiał interweniować, bo prędzej bym wypadła niż wyszła z tego busa. Coś okropnego...

Nie miałam już siły iść na nogach do domu, podjechałam więc sobie miejskim autobusem. Na szczęście te jeżdżą prawie co chwilę. Potem już tylko pozostało dotrzeć do mieszkania i odpowiedzieć na pytanie Młodej: jak było? No, w sumie nie najgorzej. A że nie miałam ochoty na nic innego niż na gorącą kąpiel(ciepło działa dobrze na zmęczone mięśnie), to już standard. Zamknęłam się na godzinę w łazience. A potem padłam na łóżko. Dobrze, że Młoda ma 20 lat i umie sama sobie zrobić kanapkę. A przy okazji mnie herbatę...