884. Jak pewna Liesel stała się moją "przyjaciółką"

Dawno nie utożsamiałam się z jakimś bohaterem książki tak bardzo, jak z pierwszoplanową postacią powieści "Złodziejka książek" - Liesel. Szczerze powiedziawszy już dawno chciałam przeczytać tą pozycję, jednak dopiero obejrzenie w samolocie lecącym do Panamy jej ekranizacji(dobre rozwiązanie, przynajmniej było czym zająć czas) sprawiło, że zdecydowałam się ją wypożyczyć i przeczytać. I muszę przyznać, że książkowy pierwowzór zachwycił mnie nie mniej, niż jego adaptacja.

Tytuł: "Złodziejka książek"

Autor: Markus Zusak

Wydawnictwo: Nasza księgarnia 

Warszawa 2008

Ilość stron: 496

Akcja "Złodziejki książek" rozpoczyna się w pewien zimowy dzień, niedługo przed wybuchem II wojny światowej, kiedy dziewięcioletnia Liesel trafia pod opiekę małżeństwa o nazwisku Hubermann. Początkowo miała dotrzeć do nich z swoim o trzy lata młodszym bratem, jednak Werner(bo tak miał na imię) zmarł w drodze do miejsca swojego przeznaczenia. Po prowizorycznym pogrzebie z kieszeni grabarza wypadła na ziemię niewielka książka. Nikt tego nie zauważył. Nikt, z wyjątkiem Liesel, która ją wzięła i schowała za pazuchę. To była jej pierwsza kradzież. Na razie jednak poznaje zwyczaje panujące w domu Hubermannów oraz zawiera nowe znajomości z innymi dziećmi mieszkających na ulicy Himmelstrasse. Jednym z jej pierwszych przyjaciół okazuje się Rudy(to jego imię), jej rówieśnik z włosami żółtymi jak cytryna, który chce być tak szybkim biegaczem jak Jesse Owens, zdobywca czterech złotych medali w konkurencjach biegowych podczas Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku. Nie podoba się to jego rodzicom, ponieważ Owens był murzynem, czyli... podczłowiekiem. Dzieci chodzą razem do szkoły, po lekcjach spędzają też wspólnie czas, po wybuchu wojny będą też razem kraść. Drugą znaczącą postacią w życiu dziewczynki jest przybrany ojciec. Hans, bo tak ma na imię mężczyzna, okazuje się nie tylko cudownym akordeonistą, ale też wyśmienitym pedagogiem(chociaż nie ma takiego wykształcenia). Kiedy okazuje się, że Liesel nie potrafi czytać, postanowił pomóc jej w nauce. Najpierw, po nocach, razem czytali pierwszą ukradzioną przez Liesel książkę - "Podręcznik grabarza". Potem czytali kolejne książki. Nie wszystkie były ukradzione. Niektóre zostały wymienione przez ojca za papierosy. W piwnicy na jednej ze ścian pisze wszystkie nieznane przez przybraną córkę słowa, aby w każdej chwili mogli to nich wrócić. To głównie dzięki niemu dziewczynka szybko nadrabia braki edukacyjne. Trzecią postacią, która wpłynęła na życie Liesel jest mieszkająca w luksusowym domu burmistrzowa. Poznajemy ją jako osobę, która zleca matce dziewczynki wykonanie prania i prasowania. Kiedy za drzwiami jej posesji staje Liesel, postanawia zaprosić ją do swojej imponującej biblioteki. Z czasem dziewczynka zaczyna podbierać kolejne znajdujące się w niej książki. Czwartą osobą, jaka miała znaczący, jeżeli nie największy, wpływ na dziewczynki jest syn zmarłego przyjaciela Hansa - Żyd o imieniu Max. Kiedy w Niemczech coraz silniej nasila się holokaust, rodzina Hubermannów przygarnęła go pod swój dach. Dla bezpieczeństwa trzymano go w ciemnej piwnicy, a jedynymi "oczami" mężczyzny były opowieści nastolatki o tym, co się dzieje na zewnątrz. Odkrywając w nastolatce talent do opisywania otaczającej jej rzeczywistości podarował jej prezent, który nie tylko przypadł jej do gustu, ale wręcz ocalił ją od śmierci...

Narracja książki prowadzona jest przez... śmierć. Tak, dobrze czytacie - to, co czeka każdego z nas u kresu życia, opowiedziało historię Liesel. Jednak jeżeli myślicie, że jest to smutna i przygnębiający sposób, to muszę Was rozczarować. W książce nawet sceny śmierci(mimo wszystko akcja w większości toczy się w czasie wojny) są opisane tak, że nie budzą strachu czy też zgrozy, ale nadzieję. Dobrze czytacie, nawet śmierć może budzić pozytywne odczucia. I szczerze powiedziawszy to chciałabym, aby śmierć przyszła po mnie w taki sposób, jaki zrobiła to w tej powieści. Dodatkowym atutem jest kilka stron zawierających "książkę w książce"(w pewnym momencie Max napisał książkę dla dziewczynki). To taki ciekawy przerywnik w całej akcji zawierający proste ilustracje, które wręcz mnie urzekły. Wszystko to sprawiło, że książkę, wcale nie taką cienką, czytało mi się bardzo dobrze, a co za tym idzie - szybko. A z drugiej strony tak mnie wciągnęła cała akcja, że po prostu chciałam wiedzieć, co się dzieje dalej.

Tak jak pisałam we wstępie, dawno się też nie zdarzyło, abym tak bardzo wczuwała się w sytuacje głównej bohaterki książki. Wspólnie z nią się śmiałam, przeżywałam to, czy burmistrzowa przyłapie ją na kolejnej kradzieży książki, ocierałam łzy, bałam się podczas opisów bombardowań miasta, drżałam czytając, jak w pochodzie Żydów do obozu w Dachau wypatrywała uwielbianego przez siebie Maxa. Ale z drugiej strony Liesel miała w sobie to coś, co sprawia, że nie sposób jej nie lubić. Wydaje mi się nawet, że gdybym spotkała ją na ulicy, to szybko zaprzyjaźniłybyśmy się. Mamy przecież tą samą pasję - czytanie książek. I podejrzewam, że gdybym była w jej sytuacji, to też zdecydowałabym się na ich kradzież.
A na koniec cytat z książki, który stał mi się szczególnie bliski.

"Ludzie zwykle odkładają najważniejsze słowa na później, a ich bliscy odnajdują je w pośmiertnych listach."