885. Przedświt...

Przedświt

Jeszcze mroźne powietrze napełnia moje płuca,
jeszcze rano zgrzyta przymrozek na szybach.
A już w przyrodzie stało się coś niezwykłego.
Blade słonko na niebie rozdaje ciepłe szturchańce. 
Gdzie dotknie jakiejś gałązki, tam pojawia się pączek.
Ptaki wesoło ćwierkają, budząc zaspanych przechodniów.
Świeża trawka zieleni się gdzieś pod płotem.
Pierwiosnek nieśmiało wyciąga w górę
swoją bielutką główkę.
I wita, wita każdy dzień, zwiastując to, co nadejdzie.
Dla innych jest to przedwiośnie.
A dla mnie po prostu przedświt.

Dlaczego przedświt, a nie przedwiośnie? Ten, kto wstaje jeszcze przed wstaniem słońca ma okazję podziwiać niejednokrotnie przepiękną barwę nieba. Najpiękniejsze jak dla mnie barwy przybiera ono tuż przed pojawieniem się na nim kuli słonecznej. Jest i różowe, i fioletowe, i niekiedy pomarańczowe. Istna gra kolorów, której nie uchwyci żaden człowiek. Szczęśliwi nieliczni, którzy mają szansę to zobaczyć. Nieliczni, bo bardzo wiele osób wtedy po prostu jeszcze śpi. Podobnie jest z przedwiośniem. Oczekując wytęsknionej wiosny bardzo często nie zauważamy jego piękna. Jesteśmy jakby pogrążeni we śnie, oczywiście w przenośni. Dlatego bardzo lubię porównywać przedwiośnie do takiego przedświtu - jedno i drugie piękne, jedno i drugie nie zawsze przez nas zauważane.

Bardzo dobrym pomysłem było wziąć dzisiaj ze sobą aparat fotograficzny i dzięki niemu po podglądać budzącą się do życia przyrodę. A uwierzcie mi, na krakowskich plantach widać wszystko dosłownie jak na dłoni. Na co dzień pędzimy, bo ten pęd jest narzucany przez otaczający nas świat. W tym biegu niejednokrotnie umyka nam piękno otaczającego nas świata. Nie zawsze mamy czas zatrzymać się chociażby na chwilę, aby zobaczyć, co przygotowała dla każdego przyroda.

Przyjeżdżając wcześniej do Krakowa miałam doskonałą okazję do przejścia się plantami i zachwycenia się ich pięknem. Nie mam ogródka i nic nie wskazuje na to, abym w najbliższej przyszłości go miała, dlatego tak bardzo lubię podziwiać publiczne skwery zieleni. Dobrze się w nich czuję, chociaż czasami alergia daje o sobie znać.

Lubię podglądać przyrodę. Lubię też ją fotografować. Może moje fotografie nie są idealne, może czasami nie są ostre, są rozmazane... Nic nie szkodzi. Ja też nie jestem idealna. I jakoś nie chcę taka być. Wolę siebie z wadami, niż bez wad. Bo czy istnieje takiż człowiek? Bynajmniej ja się z takim nie spotkałam. Może niektóre moje wady, zwłaszcza te fizyczne, są bardziej widoczne, ale... Niestety, nic na nie nie poradzę. Dlatego postanowiłam się z nimi zaprzyjaźnić. Zaakceptować je. Bo przecież idealnie nigdy nie będzie... Może jeszcze nie do końca mi to wychodzi. A może po prostu to jest mój prywatny przedświt?

Kiedyś zastanawiałam się, dlaczego święta Wielkiej Nocy są na wiosnę. Czy Jezus naprawdę umarł na przełomie marca i kwietnia? Dzisiaj wiem, że jest to tylko pewna symbolika. Nawet gdyby zmartwychwstanie nastąpiło w innej porze, to jednak my obchodzimy je wiosną. Bo wiosna daje nadzieję na nowe życie. To taki przedświt naszego własnego zmartwychwstania.

Nawet kiedy wezmę głębszy oddech, czuję wiosnę w powietrzu. Czasami nie od razu czuję zapach tej charakterystycznej świeżości. Zwłaszcza, kiedy miesza się z zapachem spalin i smogu. Ale po chwili uwydatnia się, wychodzi ponad inne zapachy. Tylko czasami trzeba się wysilić. Zawsze wtedy zamykam oczy i marzę. Marzę o pięknie tego świata, marzę o dniu, w którym nie dotrą do mnie przygnębiające wiadomości, marzę o szczęśliwym świecie. A przecież marzenia są przedświtem naszego życia.

Kiedy dotarłam na miejsce, byłam trochę zziębnięta. A jednak zapomniałam, że to jeszcze nie wiosna, to dopiero jej przedświt. Na szczęście w budynku, który jednak liczy już trooochę lat, jest całkiem niezłe ogrzewanie. Z najwyższego piętra rozciąga się całkiem niezły widok, np. na kościół na Skałce. Lubię siedzieć na tamtejszym parapecie, patrzeć przed siebie, patrzeć w dół, na rząd samochodów stojących w równym rzędzie dookoła pomnika Najświętszej Maryi Panny. Lubię zachwycić się tym wszystkim. Tak po prostu, po ludzku. Jedyne czego mi brakuje to takich detali, jak np. pierwsze kwiaty, które przy odrobinie szczęścia można zobaczyć między zeszłoroczną trawą. Nie można mieć jednak w życiu wszystkiego.

A u mnie nawet czytelnicze pozycje nawiązują do nadchodzącej wiosny. Właśnie kończę "Drogę do Różan" Bogny Ziembickiej, a następną pozycją w kolejności jest "Wiosna w Różanach". Jak nadchodząca wiosna tak nadchodząca wiosna, prawda?