891. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 4 - niebezpieczeństwo pokusy

Po skończonej wieczerzy Jezus zabrał swoich uczniów na Górę Oliwną. Kiedy dotarli na miejsce nakazał im się modlić. Nie kazał im jednak, aby modlili się za niego, by w tych najtragiczniejszych chwilach mógł odczuć ich modlitewną bliskość. Tak prosto mógł zmusić ich do bycia z nim. A jednak ta prośba o modlitwę za niego nie padła. To obrazuje, że Jezus do końca bardziej myślał o innych, niż o sobie. Do samego końca modlił się w szczerości serca prostą modlitwą. 

W Ogrodzie Oliwnym, u kresu swej drogi, Jezus nakazał swoim uczniom, aby modlili się za siebie. Więcej - bardzo jasno podpowiedział im temat tej modlitwy: "Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie". W tych słowach zawarte jest wielkie niebezpieczeństwo, jakie im zagrażało. Niebezpieczeństwo groźniejsze, niż srodzy arcykapłani, Piłat, niż przekupieni świadkowie, niż żołnierze, niż cierpienie, niż nawet śmierć. Jezus miał świadomość, że pokusy przyjdą na niego samego. Wiedział też, że jeśli będzie się modlić, to będzie za razem potrafił sobie z tymi pokusami poradzić. Wiedział także, że pokusy przyjdą na jego uczniów: pokusa strachu, pokusa zaparcia się, pokusa ucieczki, pokusa zwątpienia. Wiedział, że te pokusy przyjdą tutaj, na ziemię. Wiedział jednak, że te upadki będą dla nich różnymi intencjami. Że gdy z nich powstaną, to będą wygrani w największej walce z pokusami. 

Święty Łukasz tak o tym pisał: "Potem wyszedł i udał się, według zwyczaju, na Górę Oliwną: towarzyszyli Mu także uczniowie. Gdy przyszedł na miejsce, rzekł do nich: «Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie». A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się tymi słowami: «Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!» Wtedy ukazał Mu się anioł z nieba i umacniał Go. Pogrążony w udręce jeszcze usilniej się modlił, a Jego pot był jak gęste krople krwi, sączące się na ziemię. Gdy wstał od modlitwy i przyszedł do uczniów, zastał ich śpiących ze smutku. Rzekł do nich: «Czemu śpicie? Wstańcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie»."(za Biblią Tysiąclecia 22, 39-46). 

Jezus nauczył swych uczniów modlitwy. Wielokrotnie przypominał im o jej wartości. Wskazywał też funkcje i zadania, jakie ona pełni. W Ogrodzie Oliwnym dał tego najlepszy przykład. Przekazał on swoim uczniom, że modlitwa jest najlepszym wsparciem w chwilach duchowego zagrożenia, a zwłaszcza wtedy, gdy doświadczamy pokus. Pokusa sama w sobie nie jest czymś złym. To zadanie, które trzeba dobrze odrobić. Dlatego Jezus nie pouczał apostołów, aby modlili się o to, żeby nie doświadczyli pokus. Pokusy są bowiem ważnym elementem naszego życia. One nas "pilnują" czyniąc z nas "duchowych wojowników". Chodzi tylko o to, by nie ulegać tym pokusom. Do tego jednak potrzebna jest ogromna siła płynąca od Boga. I właśnie te fundamenty są istotnym przedmiotem modlitwy. 

Jezus modlił się nie wobec uczniów, ale samotnie w Ogrójcu. Ale też modlił się często i w wielu miejscach. Bo oto Syn Boży stał się człowiekiem, Jezusem z Nazaretu, a mimo tego z Jego ust płynęły słowa modlitwy. Jezus był do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu. Modlił się też w ostatniej nocy swojego życia, a jednym z tematem jego rozmów z Ojcem było to, aby nie ulec pokusie. Jeśli jednak potrzebna mu była taka modlitwa, to tym bardziej jest ona potrzebna każdemu z nas. 

Jedną z największych pokus, które Jezus doświadczył była tamta noc. Aby działa się zamierzona wola Ojca, musiała się pojawić pokusa ucieczki. Jezus miał tego świadomość, dlatego tak mocno starał się z tą pokusą walczyć. Nigdy wcześniej nie był tak mocno pogrążony w modlitwie. I nigdy wcześniej nie dopadła go tak wielka determinacja. Z jego potu tworzyły się gęste krople krwi.

Ojciec słyszał te modlitwy i widział wielkie cierpienie swojego syna. Aby mu pomóc posłał Anioła, który miał za zadanie wesprzeć go w tych trudnych chwilach. Jezus dzięki temu mógł fizycznie poczuć troskę swojego Ojca o niego samego. Nie o innych, ale o własnego syna. Żaden Anioł nie dostał nigdy tak trudnej misji do wykonania. Stworzenie miało zobaczyć troskę swego Stwórcy. Wszak to Anioł zeszedł do Syna Bożego, aby go pocieszyć. Miał świadomość, że ma doprowadzić Syna Bożego do takiego stanu, aby przestał odczuwać lęk. 

Nic nie wiemy o tym, jakiego wsparcia udzielił on Panu Jezusowi. Okryte to zostało tajemnicą. Ważne jest jednak to, że w czasie modlitwy Jezus otrzymał skuteczne wsparcie. Odeszła pokusa pełnienia własnej woli w miejsce woli Ojca. Pokrzepiony w ten sposób Jezus mógł teraz wstać i powrócić do swoich uczniów. Gdy Jezus pokonał swoją słabość i wrócił do swoich uczniów, znalazł ich śpiących. Oto Syn Boży przyjął wielkie męki, a oni spali. Niczego nie zrozumieli, niczym się nie przejmowali. Nie zrobiły na nich wrażenia też słowa wypowiedziane podczas ostatniej wieczerzy. Nie zrobiło na nich wrażenia ustanowienie Eucharystii. Nie zrobiło na nich wrażenia cierpienie Jezusa. Gdyby się tym wszystkim przejęli, sen szybko odszedłby z ich oczów. Oni jednak przegapili modlitwę Jezusa. Przegapili widok wypływającej z jego ciała w postaci kropel potu krwi. Przegapili wizytę Anioła. 

Można przegapić najważniejsze wydarzenia dziejące się obok nas. Śpiąc w niewłaściwym czasie można wiele stracić. To, co z pozoru nie ważne jest dla nas, może być ważne dla innych. Jezus w tak krótkim czasie zachęcał uczniów do modlitwy. Po raz pierwszy prosił ich o modlitwę o to, aby nie ulec pokusie. Nieprzypadkowo też sam wracał do tej modlitwy. Doskonale wiedział co mówi. Bo właśnie wrócił z najtrudniejszej bitwy swojego życia. Właśnie udało mu się zwyciężyć największą pokusę i z pokorą przyjął wolę Ojca. Reszta, czyli męka i śmierć, będą tylko konsekwencją tej decyzji. 

Uczniowie jednak nie dostrzegli tej walki. Woleli spać. Możemy tylko przypuszczać, że od tego momentu nie przespali wiele nocy. Wiele też nocy spędzili na modlitwie, uzbrajając się w zwycięstwo walki z pokusami.  

Ważna jest jezusowa misja, która uwrażliwia każdego z nas na pokusy. Scena w Ogrójcu pokazuje, że można być w ogromnym zagrożeniu, można ulec pokusom, można spać. Nie taka powinna być jednak postawa ucznia Jezusa. 

Czy i my nie ulegamy pokusie snu, niejednokrotnie przegapiając przez to ważne momenty? Czy nasza modlitwa jest szczera i autentyczna? Czy łatwo ulegamy czekającym na nas pokusom?

Pokusa...

Pozwól mi Panie nie ulegać pokusom.
Pozwól mi Panie dostrzegać rzeczy małe.
Pozwól mi proszę modlić się do Ciebie.
Wysłuchaj proszę błagania me nieśmiałe.
"I nie wódź nas na pokuszenie" - szepczę Ci codziennie.
Czy słyszysz mój cichy głos gdzieś tam na niebiosach?
Przyjm Panie mą prośbę i spełnij ją, proszę.
Abym potem mógł biegać po niebiańskich lasach!

890. Jak wybrnęłam z zadania, wycieczka i przypalony obiad z miłą niespodzianką w tle

Chroniczny brak czasu nie pozwala mi zamieszczać notatek z taką częstotliwością, jaką bym chciała. Trochę jest to denerwujące, a za razem pozwala mi na dozowanie moich poczynań na placu boju. Z odwiedzinami na Waszych blogach jest nie lepiej - liczę na Waszą wyrozumiałość.

W ostatniej notatce trochę marudziłam(jak nie ja - kto mnie zna osobiście, ten wie, że marudzenie jest ostatnią rzeczą, na którą mnie stać), że nie mam pomysłu na konspekt indywidualnych zajęć z podopiecznymi Ośrodka Adaptacyjnego. Trochę tutaj wprowadziłam Was w błąd - pomysł niejako miałam, musiałam go tylko odpowiednio zmodyfikować. Wykorzystałam tutaj dobrze znane mi z przedszkola "Pusy". 

Pedagodzy i psycholodzy na pewno znają tą metodę. Dla reszty postaram się pokrótce wyjaśnić o co w tym chodzi. Mamy zestaw składający się z pudełka i dwunastu kafelków. Po jednej stronie każdego kafelka jest cyfra, a po drugiej określony kształt. Na zdjęciach widzimy też planszę z ponumerowanymi polami od 1 do 12. Integralną częścią "Pusów" są książeczki z zadaniami. Zadaniem korzystającego z "Pusów" jest rozwiązanie zadania składającego się z 12 części. Każdej z części przypisany jest jeden kafelek z numerem. Odpowiedziom są zaś przypisane numery z planszy. Kiedy dziecko zdecyduje się na rozwiązanie, kładzie dany kafelek na odpowiednim miejscu. Po odłożeniu ostatniego kafelka odwraca się pudełko i otwiera. Jeżeli powstały wzór jest zgodny z tym podanym w książce - zadanie zostało wykonane prawidłowo. Może w teorii brzmi to trochę zawile, w praktyce jednak szybko łapie się o co chodzi.

Nie ukrywam, że "Pusy" są drogie. Mnie rok temu udało się wyłapać na allegro całkiem korzystną ofertę ich zakupu. A że już dawno marzyłam o nich do naszego Oratorium postanowiłam z niej skorzystać. Tak jak już wcześniej pisałam - do zabawy potrzebne są specjalne książeczki. Do zajęć w Oratorium drukuję karty z chomika, teraz jednak musiałam sama coś wymyślić. Paradoks polegał na tym, że w przedszkolu potrafiłam rozwiązać zadania przeznaczone dla szkoły. W drugą stronę poszło trochę gorzej. Znałam schemat ułożenia zadania, gorzej z wykonaniem. Aż w końcu postawiłam na utrwalenie nazw ubrań, zwierząt i owoców. A jako materiał bazowy posłużyły mi ilustracje z obrazkowego słownika polsko - niemieckiego. 

Jeszcze tylko musiałam sobie rozpisać wszystko na kartce(żeby się samej nie pogubić) i można było zaczynać zajęcia. Wybrałam sobie dwójkę uczestników(bo tyle miałam zestawów "Pusów") i zaczęliśmy zabawę. Nawet ładnie nam to wszystko wyszło - szczerze powiedziawszy, myślałam że będzie gorzej. "Góra" też mnie pozytywnie oceniła za pomysł i wykonanie, więc chyba było dobrze. Jeżeli ktoś trzymał kciuki za powodzenie całego przedsięwzięcia to w pewnym stopniu przyczynił się do mojego małego sukcesu...

Dzień wcześniej byliśmy na wycieczce w "Muzeum chleba" znajdującym się w Radzionkowie. Wspaniała sprawa, a za razem powrót do przeszłości. Byłam tam po raz trzeci, i za każdym razem bardzo mi się tam podoba. Wspaniała rzecz - człowiek-pasjonat w 2001 roku założył muzeum, w którym pokazuje innym dawne życie, a przede wszystkim wszystko to, co jest związane z chlebem. Punktem kulminacyjnym każdej lekcji muzealnej jest wypieczenie chleba. Z wypiekami na twarzy siedziałam w dawnej szkolnej ławce, próbowałam pisać rysikiem po tablicy, oglądałam stare sprzęty, pletłam chleb. Trochę mi tylko szkoda było jednego uczestnika wycieczki, który dostał ataku histerii i cały czas siedział z instruktorem w busie. Nie wiem jak to się stało, że nie naładowałam sobie baterii w aparacie fotograficznym i kiedy chciałam porobić zdjęcia eksponatom pokazało mi pusty jej poziom...

A skoro już mowa o zdjęciach... Trzy dni temu znalazłam w skrzynce awizo. Byłam święcie przekonana, że to ZUS zawiadamia mnie o waloryzacji emerytur. W czwartek zapomniałam go wziąć z domu, zrobiłam to wczoraj. W początkowym zamiarze miałam odebrać list jeszcze przed nabożeństwem Drogi Krzyżowej, jednak kiedy zobaczyłam ilość ludzi w kolejce, postanowiłam odwrócić kolejność wykonywania działań. Kiedy ponownie zawitałam na pocztę, kolejka wcale się nie zmniejszyła, a wręcz przeciwnie. Stanęłam sobie spokojnie na jej końcu i czekałam na swoją kolej. Przy okazji byłam świadkiem tego, jak starsza, z pozoru słaba kobieta, o mało nie pobiła młodego mężczyzny, bo według niej wszedł przed nią do kolejki(ona akurat siedziała na ławce). Tymczasem mężczyzna już dawno powinien zostać obsłużony, problem polegał tylko na tym, że on musiał zapłacić kartą, a tylko jedna kasa miała terminal. I on po prostu przepuszczał innych, a sam czekał na tą kasę. No ale dobra. Była jeszcze jedna kobieta, której nie obowiązywała kolejka, bo od razu podeszła do okienka. Wszystkim się spieszyło, ale wszyscy czekali. Kiedy zirytowana podeszłam do okienka miałam już wszystkiego dosyć. Nota bene też mogę powiedzieć, że jestem niepełnosprawna i nie chce mi się czekać. Ale czy o to chodzi? W dodatku dopadło mnie jakieś przeziębienie, więc byłam dodatkowo rozbita. Podałam kobitce awizo i dowód, a ona zniknęła na dłuższą chwilę. Już zaczynałam się na nowo denerwować(czyżby jeszcze zgubili list?), kiedy wróciła z dużą kopertą. Zdecydowanie za dużą jak na ZUS. I za gruba. Trochę niepewnie spojrzałam na kobietę(a swoją drogą jak nazwać kogoś pracującego na poczcie? Pocztowym? Pracownikiem poczty?), a następnie na paczkę. I nagle serce zaczęło mi szybciej bić. Jadzia? Ale... dlaczego? To pytanie zadawałam sobie przez całą drogę powrotnej do domu. W drżących dłoniach trzymałam paczkę. W domu rozebrałam się i zaczęłam odgrzewać obiad. Młoda ciekawie spoglądała na przesyłkę.

 - Co to jest? - dopytywała. Wzruszyłam ramionami i zaczęłam otwierać kopertę. Co jak co, ale ostatnią rzeczą, o którą podejrzewałabym Jadzię byłaby schowana w niej bomba. No chyba że chodzi tutaj o bombę emocjonalną. A ta wybuchła, kiedy zobaczyłam zawartość przesyłki. W środku był prześliczny album na zdjęcia. Wzruszona przeglądałam kolejne misternie wykonane kartki. Z tego wszystkiego przypaliłam ziemniaki i jajko sadzone. Co tam obiad. Zobaczcie jaki cudowny jest to album. Choć tak naprawdę żadne zdjęcie nie odda jego piękna. Jadziu, jeszcze raz bardzo, bardzo Ci dziękuję.

Mam nadzieję, że Was zbytnio nie zanudziłam. Trzymajcie się Kochani ciepło, a ja wracam do łóżka się kurować. Doszło do tego, że wczoraj aż się mnie pytali, czy dobrze się czuję, bo nie za dobrze wyglądam. A że za bardzo nie mam kiedy chorować, to wykorzystuję czas między różnymi sprawami. Mam nadzieję, że do poniedziałku mi się polepszy, bo w poniedziałek mam prowadzić zajęcia z grupą. Co prawda jakbym się zwolniła z powodu choroby to pewnie by przeszło, mam jednak tak niewiele godzin do wyrobienia. I w sumie już w tym tygodniu mogłabym oddać papiery pani D. To znaczy tak mi się wydaje, że pani D... Kurcze, muszę chyba napisać jej meila z zapytaniem.

889. Kreatywnym być

Siedzę sobie przy stole i myślę. Panujący za oknem mrok temu sprzyja. W tle zamiast nastrojowej muzyki słyszę mruczenie głaskanej przez Młodą Pusi. Przede mną stoi kubek z ciepłą herbatą. A  obok dzienniczek, który wypadałoby wypełnić. Bo w końcu pani D. straci do mnie cierpliwość i popadnę w jej niełaskę. A tego bym jednak nie chciała. Cud, że jeszcze mnie nie wyrzuca z sekretariatu, cud, że wytłumaczyła mi, jak załatwić jedną sprawę. Młoda twierdzi, że to nie cud, tylko wdzięczność, ewentualnie moja osobowość. Ale ja to wolę tłumaczyć na swój sposób.

Dzisiejszy trening był na stadionie, dlatego trochę zmarzłam. Dla równowagi Młoda zmarzła wracając z basenu. Podobno nawet tamtejszy trener się o mnie pytał. A wcześniej jeszcze wyszłam z grupą niepełnosprawnych osób na szkolne boisko, gdzie rzucaliśmy do siebie piłkami. Prawie zupełnie zapomniałam jak to jest obcować z ludźmi z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Przy okazji zaczęłam żałować, że nie mam dodatkowych rąk i mogłam prowadzić tylko dwójkę z nich za rękę. Bo chwilami miałam wrażenie, że cała ekipa chce, abym ich trzymała na rękę. Pominę już to, że jestem dużo mniejsza od większości z nich i trochę mam mniej siły. Trochę jest to męczące, ale da się wytrzymać.

Wczoraj zostałam wezwana do pedagog pracującej w dziennym ośrodku adaptacyjnym dla osób niepełnosprawnych. Akurat wyrabiam w nim 60 godzin. Nawet mi się tam podoba, chociaż łatwo nie jest. Po krótkiej rozmowie dowiedziałam się, że mam na ten piątek przygotować konspekt zajęć dla jednego z podopiecznych. I trochę mnie to przerosło. Tym bardziej, że nie mam ani odpowiedniego wykształcenia, ani doświadczenia. Jeżeli ktoś myśli, że wymyślenie kreatywnych zajęć dla dorosłej osoby o mentalności kilkulatka to takie hop-siup, to jest w dużym błędzie. Bo co z tego, że wymyślę sobie to czy tamto, skoro oni tego nie ogarną. Mój problem polega też na tym, że nie chcę nic robić na typowe "odwal się". To nie w moim stylu. Co prawda mam pewien pomysł, muszę go jednak skonsultować z przełożonymi. Mam nadzieję, że przejdzie. W dodatku na wtorek mam do przygotowania konspekt zajęć dla całej grupy. Tutaj mam podpatrzony pomysł. Muszę tylko znaleźć styropianowe jajka(nie chce mi się robić wydmuszek i takie jajka będą trwalsze) oraz różne przyprawy. 

888. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 3 - Pragnienie wyższości

Tuż po tym, jak Jezus ustanowił Eucharystię i zapowiedział swoją mękę, w wieczerniku rozpoczęła się kolejna kłótnia. Jego uczniowie zaczęli się sprzeczać już nie o to, kto będzie siedział najbliżej niego podczas kolacji czy też o to, kto go zdradzi, lecz o to, który z nich jest największy. Święty Łukasz tak opisał tą sytuację: "Powstał również spór między nimi o to, który z nich zdaje się być największy. Lecz On rzekł do nich: «Królowie narodów panują nad nimi, a ich władcy przyjmują nazwę dobroczyńców. Wy zaś nie tak [macie postępować]. Lecz największy między wami niech będzie jak najmłodszy, a przełożony jak sługa! Któż bowiem jest większy? Czy ten, kto siedzi za stołem, czy ten, kto służy? Czyż nie ten, kto siedzi za stołem? Otóż Ja jestem pośród was jak ten, kto służy. Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole oraz żebyście zasiadali na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela."(za Biblią Tysiąclecia, Łk 22, 24-30). 

Nie było bardziej odpowiedniego miejsca, ani czasu, na te słowa. Jezus przekazywał swoim uczniom swój duchowy testament. Sam przygotowywał się do zbliżającej się śmierci. A oni sprzeczali się, kto z nich jest największy, kto z nich jest najważniejszy. 

Możemy się domyślić, że Jezusowi nie było łatwo, kiedy słyszał te słowa. Miał pełną świadomość, że los całego kościoła, przekazuje w ręce ludzi, którzy w najważniejszym momencie myśleli tylko o własnej wielkości, ważności i historii. Ludzi, których nie interesowała troska i miłość Jezusa. A do tego sycili się próżnością.

Nie upłynęło wiele godzin, aby wszyscy doświadczyli swojej "siły" i swojej "wielkości". Jeden zdradził, drugi zaparł się. Reszta uciekła. Odkryli jak "idealnie" pasują na stanowiska w jezusowym kościele. Gdy uciekali z Ogrodu Oliwnego nie pytali: "Kto z nich jest największy". Gdy Piotr zapierał się Jezusa przed Kajfaszem nie myślał, kto z nich jest najważniejszy. Gdy spotkali zmartwychwstałego Pana nie domyślili się, że to on. Wstydzili się natomiast swoich czynów. A mieli się czego wstydzić: odbyli bowiem trudną lekcję rozumienia czym jest wyższość.

To ważna lekcja także dla nas, którzy mamy "manię wysokości", którzy powtarzamy pytanie pierwszych uczniów Jezusa: "Kto z nas jest największy?". Warto wtedy sięgnąć do doświadczenia Apostołów. Słysząc ten kompromitujący spór, Jezus nie zganił uczniów, nie czynił im też wyrzutów. Po raz kolejny Apostołom została przypomniana hierarchia wartości, którą ustanowił i którą się kieruje. 

W Królestwie Niebieskim nie ma równości. Tam są więksi i mniejsi. Są większe i mniejsze stopnie. Musimy o tym pamiętać, że niebieska hierarchia nijak ma się do tej, która została ustanowiona przez ludzi. Ludzie na świecie ustawiają się według tego, kto jest silny, bogaty, dobrze urodzony. Niebiosa rządzą się hierarchią miłości, która praktycznie realizuje się w służbie. Jezus zachęcał by doskonalić się w miłości. Być wielkim w niebie, to największy przywilej, jaki może sobie wyobrazić człowiek. 

W ludzkiej hierarchii liczą się pieniądze, siła i znajomości. W hierarchii miłości wszystko to wydaje się rzeczą śmieszną. Świat niestety jest tylko dla wielkich Panów. Trzeba jednak pamiętać, że to co ważne w naszych oczach szybko się kończy. Władza, pieniądze, a nawet młodość. Doskonale wiedzą to wszyscy władcy, wszyscy bogacze, o których mówi historia. 

Niełatwo jednak na świecie zdobyć niebiańską wielkość. Jezus pokazał, że jest to możliwe. Pokazał własnym przykładem. Trudny to przykład, bo Jezus w swojej prawdziwej wielkości nie powracał wtedy, kiedy przemieniał wodę w wino, kiedy uciszał burzę na morzu, gdy leczył trąd, gdy wyrzucał złe duchy, gdy rozmnażał chleb. Apostołowie widzieli te cuda i podziwiali je, bo widzieli w nich Jezusową wielkość. Jezus jednak pokazał swoją prawdziwą wielkość poprzez swoją pokorę, modlitwę, a w końcu - zmartwychwstanie. Wtedy, kiedy pocił się krwią w Ogrójcu, kiedy wziął krzyż na swoje ramiona i pozwolił, by ludzie go zabili. To właśnie nazywa się wielkością. 

Wielkość w Królestwie Jezusa zdobywa się powoli i stopniowo. Nie da się jednak jej zdobyć, kiedy świat odpowiada pychą i gwałtownością, pragnieniem bycia lepszym i ważniejszym od innych. Dla świata liczy się kto lepszy, kto silniejszy, kto bogatszy, kto ma lepsze znajomości. Świat jest dla tych, którzy odnoszą sukces, którzy dobrze potrafią się zaprezentować. A wtedy najważniejsze stają się statystyki, pochwały, uśmiechy. Wszystkie te doświadczenia pokazują nam, że jesteśmy wielcy tutaj na ziemi. Ale na pewno nie w Królestwie Niebieskim. Jezus bardzo wyraźnie o tym powiedział. Ważne jest życie prawdziwą miłością. Chociaż często jest ono wyśmiewane, w Boskich oczach jest perłą, za którą warto oddać wszystkie inne bogactwa.

Czy i my nie myślimy za często o swojej własnej wielkości? Czy nie chcemy być zbyt bardzo podziwiani? Czy nie przekładamy ziemskich wielkości ponad tą niebiańską?

887. Nieznajomość tematu szkodzi

Wiecie co, czasami słysząc konferencje prowadzone przez moich młodszych kolegów i koleżanki animatorów ręce opadają mi tak nisko, że niżej już nie można. Ja rozumiem, że nie da się być alfą i omegą we wszystkim, ale z drugiej strony, jak się podejmuję jakiegoś tematu to wypadałoby się w jakiś sposób do niego przygotować. A nie wmawiać dzieciom głupoty. Myślicie, że się czepiam? Być może. Ale coś mnie bierze, kiedy np. słyszę, że Droga Krzyżowa liczy 20 stacji... W sumie nawet na Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie jest rozszerzona wersja stacji, w Wielki Piątek rozważania są czytane tylko przy tradycyjnych 14. Od biedy mogłabym przystać na 15, bo wiem, że w niektórych kościołach jest jeszcze stacja zowiąca się zmartwychwstanie. Ale skąd się im wzięło 20? Już miałam się tej osoby zapytać o nazwy tych stacji, kiedy W. uprzedziła mnie pytaniem, które miałoby być jednocześnie potwierdzeniem tego, co ona powiedziała:

 - Prawda, Lolek.

Orzesz ty... przemknęło mi przez myśl. Niedoczekanie twoje. Rusz choć raz swój tyłek i przejdź się w piątek na nabożeństwo Drogi Krzyżowej, a zobaczysz, ile ich jest. Chcąc jednak sprawdzić jak bardzo jest pewna tego co mówi, powiedziałam ni z gruszki ni z pietruszki:

 - Stacji jest 25...

 - Ta...? No to skoro Lolek mówi, że jest 25 to nie może być inaczej.

Super, równie dobrze mogłam powiedzieć, że jest ich 100... A swoją drogą mam nadzieję, że żaden dzieciak nie powtórzy tego na religii, bo chyba nie pojawię się już w kościele. Wbrew pozorom jestem raczej znana w parafii...

A potem ksiądz się dziwi, że mam zastrzeżenia do nowych animatorów...

I jeszcze taka anegdotka:

Ta sama konferencja. Pada pytanie:

 - Ktoś wie co to są Gorzkie Żale?

Zgłasza się piątoklasistka:

 - Czy wtedy pije się gorzką czekoladę?

Kurtyna...

886. 21 marca to nie tylko pierwszy dzień wiosny, ale też Dzień Osób z Zespołem Downa

Ludzie z zespołem Downa... Dla jednych wybryk natury, obciążenie, którego najlepiej jest się pozbyć już w okresie embrionalnym. Dla innych obiekt kpin i wyśmiewania się. Dla jeszcze innych - kara Boża za grzechy rodziców. 

A dla mnie? Dla mnie ludzie, którym tak samo należy się prawo do życia i godności jak Tobie czy mnie. Chcielibyście zostać uśmierceni już na początku swojego istnienia? Chcielibyście nie oglądać piękna tego świata, nie cieszyć się życiem, kwitnącymi kwiatami, śpiewem ptaków za oknem? To dlaczego tak bardzo świat chce uśmiercać tego typu osoby? Przecież zespół Downa sam w sobie nie jest śmiertelną chorobą, chociaż znaczny odsetek osób z tym symptomem dotkniętych jest też wrodzoną wadą śmierci, co może doprowadzić do śmierci. Może nie są wybitnie zdolni i większość z nich nie będzie naukowcami, mają jednak coś czego osobiście im zazdroszczę - to czystość patrzenia na świat. Bo oni nie klasyfikują wobec tego, co sztywno narzuca nam otoczenie, ale według swojego serca.
A puentą i taką nadzieją na przyszłość niech będzie poniższy tekst, który znalazłam jakiś czas temu na internecie. Warto przeczytać i zastanawiać się, czy na pewno warto pozbywać się takich osób z naszego otoczenia.

Sarah Gordy. Pierwsza osoba z zespołem Downa i… honorowym tytułem naukowym

Jest także aktorką i tancerką!

Kilka dni temu Sarah uzyskała tytuł doktora prawa na Uniwersytecie of Nottingham. Dziękując, powiedziała wszystkim zebranym, że warto zawsze wierzyć w siebie i nigdy nie rezygnować ze swoich marzeń i obranego celu. Sama po raz kolejny potwierdziła swoją determinację do działania.

Sarah Gordy: „Nie mówię, działam”

Podczas przemówienia na uniwersytecie Gordy skierowała kilka słów do zebranych na uroczystości absolwentów: „Moje życie jest nieoczekiwaną podróżą. Kiedy byłam mała, ludzie martwili się, że być może nie będę mogła chodzić. Może nie będę w stanie rozmawiać. Wiele osób i to naprawdę miłych, myślało, że będę miała ograniczone życie. Teraz po prostu nie mówię, działam”.

Podkreśliła też, że gdyby wierzyła we wszystkie rzeczy, o których mówili jej ludzie, nie mogłaby zrobić nic z tego, czego do tej pory dokonała.

W twoim życiu mogą zdarzać się chwile, kiedy ludzie wątpią w ciebie. Może zdarzyć się, że wątpisz w siebie. Ale nie słuchaj wątpliwości, nie słuchaj tego, co wypada, a co nie. Uwierz w siebie. Nikt nie zna twojego potencjału. Nikt nie zna przyszłości.

Sarah musiała pokonać na drodze do kariery na scenie i ekranie wiele barier. Przeciwności jednak motywowały ją do dalszej pracy.

Nagrodzona tytułem MBA przez księcia Williama

W listopadzie 2018 r. Gordy przeszła do historii jako pierwsza kobieta z zespołem Downa, która otrzymała order Imperium Brytyjskiego za wkład w rozwój sztuki i dotychczasową działalność na rzecz osób niepełnosprawnych. Sarah jest ambasadorką organizacji charytatywnej Mencap. Wyróżnienie otrzymała z rąk księcia Williama.

MBE jest przyznawane za wybitne osiągnięcia i zasługi dla danej społeczności, dla osób pracujących w branży artystycznej lub tych, którzy angażują się społecznie. Po tym wyróżnieniu Sarah napisała na swojej stronie internetowej: „Wspaniale jest być uznanym artystą i być wśród tak wielu utalentowanych ludzi”.

Utalentowana aktorka i tancerka

Kobieta znana jest z seriali takich jak Call the Midwife i Upstairs Downstairs. Występowała także w wielu produkcjach filmowych i przedstawieniach teatralnych. Jej mama na wieść o otrzymaniu przez córkę honorowego tytułu naukowego bardzo się wzruszyła i nie mogła powstrzymać łez.

Jane Gordy powiedziała w jednym z wywiadów, że niepełnosprawność nigdy tak naprawdę nie ograniczała jej córki. A ona zawsze wspierała Sarah i pozwalała jej robić to, co sprawiało jej przyjemność. Rodzice są z niej niezwykle dumni.

W Wielkiej Brytanii kobieta została okrzyknięta „wzorem do naśladowania”. Jej działalność rzuca wyzwanie tym wszystkim, którzy są przeciwni osobom z trudnościami i ich obecności w życiu społecznym i kulturalnym. Sarah ma obecnie 40 lat. Urodziła się w Londynie i nadal tu mieszka.

Sarah została w 2010 roku wybrana do słynnej roli Lady Pameli Holland. Za produkcję odpowiedzialna była stacja BBC One. Grana przez Gordy bohaterka była siostrą głównego bohatera, Sir Hallama. Serial w wielu momentach nawiązywał do społecznych postaw w stosunku do osób niepełnosprawnych w latach 30. XX wieku.

Kobieta była nominowana do wielu nagród. Gordy jest również jedną z tancerek w Culture Device Dance Project, firmie, która zatrudnia profesjonalnych tancerzy z zespołem Downa. Występowała na scenach m.in. w Irlandii, Wielkiej Brytanii czy Niemczech. Na planie czuje się bardzo swobodnie, potrafi pokazać emocje i nie wstydzi się.

W wolnych chwilach ćwiczy na siłowni, jest także wolontariuszką w lokalnym sklepie charytatywnym.

źródło: https://pl.aleteia.org/2018/12/21/sarah-gordy-pierwsza-osoba-z-zespolem-downa-i-honorowym-tytulem-naukowym/?fbclid=IwAR37gLVvI0xrRAChOv8W_MrnjUOFfGR92SsaVK0HQK3YrQP_5-lv6EL1B90

885. Przedświt...

Przedświt

Jeszcze mroźne powietrze napełnia moje płuca,
jeszcze rano zgrzyta przymrozek na szybach.
A już w przyrodzie stało się coś niezwykłego.
Blade słonko na niebie rozdaje ciepłe szturchańce. 
Gdzie dotknie jakiejś gałązki, tam pojawia się pączek.
Ptaki wesoło ćwierkają, budząc zaspanych przechodniów.
Świeża trawka zieleni się gdzieś pod płotem.
Pierwiosnek nieśmiało wyciąga w górę
swoją bielutką główkę.
I wita, wita każdy dzień, zwiastując to, co nadejdzie.
Dla innych jest to przedwiośnie.
A dla mnie po prostu przedświt.

Dlaczego przedświt, a nie przedwiośnie? Ten, kto wstaje jeszcze przed wstaniem słońca ma okazję podziwiać niejednokrotnie przepiękną barwę nieba. Najpiękniejsze jak dla mnie barwy przybiera ono tuż przed pojawieniem się na nim kuli słonecznej. Jest i różowe, i fioletowe, i niekiedy pomarańczowe. Istna gra kolorów, której nie uchwyci żaden człowiek. Szczęśliwi nieliczni, którzy mają szansę to zobaczyć. Nieliczni, bo bardzo wiele osób wtedy po prostu jeszcze śpi. Podobnie jest z przedwiośniem. Oczekując wytęsknionej wiosny bardzo często nie zauważamy jego piękna. Jesteśmy jakby pogrążeni we śnie, oczywiście w przenośni. Dlatego bardzo lubię porównywać przedwiośnie do takiego przedświtu - jedno i drugie piękne, jedno i drugie nie zawsze przez nas zauważane.

Bardzo dobrym pomysłem było wziąć dzisiaj ze sobą aparat fotograficzny i dzięki niemu po podglądać budzącą się do życia przyrodę. A uwierzcie mi, na krakowskich plantach widać wszystko dosłownie jak na dłoni. Na co dzień pędzimy, bo ten pęd jest narzucany przez otaczający nas świat. W tym biegu niejednokrotnie umyka nam piękno otaczającego nas świata. Nie zawsze mamy czas zatrzymać się chociażby na chwilę, aby zobaczyć, co przygotowała dla każdego przyroda.

Przyjeżdżając wcześniej do Krakowa miałam doskonałą okazję do przejścia się plantami i zachwycenia się ich pięknem. Nie mam ogródka i nic nie wskazuje na to, abym w najbliższej przyszłości go miała, dlatego tak bardzo lubię podziwiać publiczne skwery zieleni. Dobrze się w nich czuję, chociaż czasami alergia daje o sobie znać.

Lubię podglądać przyrodę. Lubię też ją fotografować. Może moje fotografie nie są idealne, może czasami nie są ostre, są rozmazane... Nic nie szkodzi. Ja też nie jestem idealna. I jakoś nie chcę taka być. Wolę siebie z wadami, niż bez wad. Bo czy istnieje takiż człowiek? Bynajmniej ja się z takim nie spotkałam. Może niektóre moje wady, zwłaszcza te fizyczne, są bardziej widoczne, ale... Niestety, nic na nie nie poradzę. Dlatego postanowiłam się z nimi zaprzyjaźnić. Zaakceptować je. Bo przecież idealnie nigdy nie będzie... Może jeszcze nie do końca mi to wychodzi. A może po prostu to jest mój prywatny przedświt?

Kiedyś zastanawiałam się, dlaczego święta Wielkiej Nocy są na wiosnę. Czy Jezus naprawdę umarł na przełomie marca i kwietnia? Dzisiaj wiem, że jest to tylko pewna symbolika. Nawet gdyby zmartwychwstanie nastąpiło w innej porze, to jednak my obchodzimy je wiosną. Bo wiosna daje nadzieję na nowe życie. To taki przedświt naszego własnego zmartwychwstania.

Nawet kiedy wezmę głębszy oddech, czuję wiosnę w powietrzu. Czasami nie od razu czuję zapach tej charakterystycznej świeżości. Zwłaszcza, kiedy miesza się z zapachem spalin i smogu. Ale po chwili uwydatnia się, wychodzi ponad inne zapachy. Tylko czasami trzeba się wysilić. Zawsze wtedy zamykam oczy i marzę. Marzę o pięknie tego świata, marzę o dniu, w którym nie dotrą do mnie przygnębiające wiadomości, marzę o szczęśliwym świecie. A przecież marzenia są przedświtem naszego życia.

Kiedy dotarłam na miejsce, byłam trochę zziębnięta. A jednak zapomniałam, że to jeszcze nie wiosna, to dopiero jej przedświt. Na szczęście w budynku, który jednak liczy już trooochę lat, jest całkiem niezłe ogrzewanie. Z najwyższego piętra rozciąga się całkiem niezły widok, np. na kościół na Skałce. Lubię siedzieć na tamtejszym parapecie, patrzeć przed siebie, patrzeć w dół, na rząd samochodów stojących w równym rzędzie dookoła pomnika Najświętszej Maryi Panny. Lubię zachwycić się tym wszystkim. Tak po prostu, po ludzku. Jedyne czego mi brakuje to takich detali, jak np. pierwsze kwiaty, które przy odrobinie szczęścia można zobaczyć między zeszłoroczną trawą. Nie można mieć jednak w życiu wszystkiego.

A u mnie nawet czytelnicze pozycje nawiązują do nadchodzącej wiosny. Właśnie kończę "Drogę do Różan" Bogny Ziembickiej, a następną pozycją w kolejności jest "Wiosna w Różanach". Jak nadchodząca wiosna tak nadchodząca wiosna, prawda?

884. Jak pewna Liesel stała się moją "przyjaciółką"

Dawno nie utożsamiałam się z jakimś bohaterem książki tak bardzo, jak z pierwszoplanową postacią powieści "Złodziejka książek" - Liesel. Szczerze powiedziawszy już dawno chciałam przeczytać tą pozycję, jednak dopiero obejrzenie w samolocie lecącym do Panamy jej ekranizacji(dobre rozwiązanie, przynajmniej było czym zająć czas) sprawiło, że zdecydowałam się ją wypożyczyć i przeczytać. I muszę przyznać, że książkowy pierwowzór zachwycił mnie nie mniej, niż jego adaptacja.

Tytuł: "Złodziejka książek"

Autor: Markus Zusak

Wydawnictwo: Nasza księgarnia 

Warszawa 2008

Ilość stron: 496

Akcja "Złodziejki książek" rozpoczyna się w pewien zimowy dzień, niedługo przed wybuchem II wojny światowej, kiedy dziewięcioletnia Liesel trafia pod opiekę małżeństwa o nazwisku Hubermann. Początkowo miała dotrzeć do nich z swoim o trzy lata młodszym bratem, jednak Werner(bo tak miał na imię) zmarł w drodze do miejsca swojego przeznaczenia. Po prowizorycznym pogrzebie z kieszeni grabarza wypadła na ziemię niewielka książka. Nikt tego nie zauważył. Nikt, z wyjątkiem Liesel, która ją wzięła i schowała za pazuchę. To była jej pierwsza kradzież. Na razie jednak poznaje zwyczaje panujące w domu Hubermannów oraz zawiera nowe znajomości z innymi dziećmi mieszkających na ulicy Himmelstrasse. Jednym z jej pierwszych przyjaciół okazuje się Rudy(to jego imię), jej rówieśnik z włosami żółtymi jak cytryna, który chce być tak szybkim biegaczem jak Jesse Owens, zdobywca czterech złotych medali w konkurencjach biegowych podczas Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku. Nie podoba się to jego rodzicom, ponieważ Owens był murzynem, czyli... podczłowiekiem. Dzieci chodzą razem do szkoły, po lekcjach spędzają też wspólnie czas, po wybuchu wojny będą też razem kraść. Drugą znaczącą postacią w życiu dziewczynki jest przybrany ojciec. Hans, bo tak ma na imię mężczyzna, okazuje się nie tylko cudownym akordeonistą, ale też wyśmienitym pedagogiem(chociaż nie ma takiego wykształcenia). Kiedy okazuje się, że Liesel nie potrafi czytać, postanowił pomóc jej w nauce. Najpierw, po nocach, razem czytali pierwszą ukradzioną przez Liesel książkę - "Podręcznik grabarza". Potem czytali kolejne książki. Nie wszystkie były ukradzione. Niektóre zostały wymienione przez ojca za papierosy. W piwnicy na jednej ze ścian pisze wszystkie nieznane przez przybraną córkę słowa, aby w każdej chwili mogli to nich wrócić. To głównie dzięki niemu dziewczynka szybko nadrabia braki edukacyjne. Trzecią postacią, która wpłynęła na życie Liesel jest mieszkająca w luksusowym domu burmistrzowa. Poznajemy ją jako osobę, która zleca matce dziewczynki wykonanie prania i prasowania. Kiedy za drzwiami jej posesji staje Liesel, postanawia zaprosić ją do swojej imponującej biblioteki. Z czasem dziewczynka zaczyna podbierać kolejne znajdujące się w niej książki. Czwartą osobą, jaka miała znaczący, jeżeli nie największy, wpływ na dziewczynki jest syn zmarłego przyjaciela Hansa - Żyd o imieniu Max. Kiedy w Niemczech coraz silniej nasila się holokaust, rodzina Hubermannów przygarnęła go pod swój dach. Dla bezpieczeństwa trzymano go w ciemnej piwnicy, a jedynymi "oczami" mężczyzny były opowieści nastolatki o tym, co się dzieje na zewnątrz. Odkrywając w nastolatce talent do opisywania otaczającej jej rzeczywistości podarował jej prezent, który nie tylko przypadł jej do gustu, ale wręcz ocalił ją od śmierci...

Narracja książki prowadzona jest przez... śmierć. Tak, dobrze czytacie - to, co czeka każdego z nas u kresu życia, opowiedziało historię Liesel. Jednak jeżeli myślicie, że jest to smutna i przygnębiający sposób, to muszę Was rozczarować. W książce nawet sceny śmierci(mimo wszystko akcja w większości toczy się w czasie wojny) są opisane tak, że nie budzą strachu czy też zgrozy, ale nadzieję. Dobrze czytacie, nawet śmierć może budzić pozytywne odczucia. I szczerze powiedziawszy to chciałabym, aby śmierć przyszła po mnie w taki sposób, jaki zrobiła to w tej powieści. Dodatkowym atutem jest kilka stron zawierających "książkę w książce"(w pewnym momencie Max napisał książkę dla dziewczynki). To taki ciekawy przerywnik w całej akcji zawierający proste ilustracje, które wręcz mnie urzekły. Wszystko to sprawiło, że książkę, wcale nie taką cienką, czytało mi się bardzo dobrze, a co za tym idzie - szybko. A z drugiej strony tak mnie wciągnęła cała akcja, że po prostu chciałam wiedzieć, co się dzieje dalej.

Tak jak pisałam we wstępie, dawno się też nie zdarzyło, abym tak bardzo wczuwała się w sytuacje głównej bohaterki książki. Wspólnie z nią się śmiałam, przeżywałam to, czy burmistrzowa przyłapie ją na kolejnej kradzieży książki, ocierałam łzy, bałam się podczas opisów bombardowań miasta, drżałam czytając, jak w pochodzie Żydów do obozu w Dachau wypatrywała uwielbianego przez siebie Maxa. Ale z drugiej strony Liesel miała w sobie to coś, co sprawia, że nie sposób jej nie lubić. Wydaje mi się nawet, że gdybym spotkała ją na ulicy, to szybko zaprzyjaźniłybyśmy się. Mamy przecież tą samą pasję - czytanie książek. I podejrzewam, że gdybym była w jej sytuacji, to też zdecydowałabym się na ich kradzież.
A na koniec cytat z książki, który stał mi się szczególnie bliski.

"Ludzie zwykle odkładają najważniejsze słowa na później, a ich bliscy odnajdują je w pośmiertnych listach."

883. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 2 - nieznajomość siebie

Ostatnie godziny życia Jezusa stanowią swoisty testament, jaki pozostawił dla swoich uczniów. Nie bał się o siebie, ale o nich. Wiedział przecież co go czeka - najpierw wydanie przez jednego z tych, których uważał za przyjaciół, potem osąd, biczowanie, pełna męki droga krzyżowa, aż w końcu haniebna śmierć na krzyżu. A potem? Potem padnięcie swojemu Ojcu w ramiona i otworzenie Nieba dla wszystkich dusz. Człowiekowi dużo łatwiej znieść to, na co jest przygotowany, kiedy wie, co go czeka. Apostołowie jednak nie mogli znać swojej przyszłości. Mogli co prawda podejrzewać, że będą prześladowani w imię swojego Mistrza, ba, nawet sam Jezus im to przepowiedział, ale nie mogli przewidzieć, że praktycznie wszyscy z nich(nie licząc Judasza, który się powiesił oraz Jana, który w sędziwym wieku zmarł zesłany na wyspę) odda męczeńską śmierć za wiarę. 

Jak zanotował święty Łukasz w swojej Ewangelii, Jezus podczas ostatniej wieczerzy miał powiedzieć: "Lecz oto ręka mego zdrajcy jest ze Mną na stole. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi według tego, jak jest postanowione, lecz biada temu człowiekowi, przez którego będzie wydany"(za "Biblią Tysiąclecia", Łk. 22, 21-22). Zaskoczenie uczniów musiało być ogromne. Bo oto tutaj jedli wspaniałą ucztę wystawioną na pamiątkę wyjścia przodków z niewoli egipskiej, a tu nagle słyszą takie słowa. Nie wiedzieli jednak kto zdradzi(poza Judaszem oczywiście), nie znali siebie nawzajem, nie byli też pewni siebie, dlatego pytali jeden drugich - czy to będziesz ty, czy też to będę ja? 

Wśród Apostołów najbardziej wyróżnił się Piotr, który gorąco zapewniał swojego Mistrza, że nie dość, że go nie zdradzi, to jeszcze będzie go bronił. Nie znał siebie wystarczająco, nie wiedział, że są to zapewnienia, które nie znajdą odzwierciedlenia w najbliższej przyszłości. Kiedy kilka godzin później ktoś na dziedzińcu pałacu Poncjusza Piłata zapytał go, czy jest uczniem Jezusa, zaprzeczył. Raz, drugi, trzeci. Świtało, w oddali rozległ się odgłos koguta. I wtedy przypomniał sobie słowa Syna Bożego: "Powiadam ci, Piotrze, nie zapieje dziś kogut, a ty trzy razy wyprzesz się tego, że mnie znasz"(za "Biblią Tysiąclecia", Łk. 22, 34). Ta zdrada miała palić go do końca życia, każde pianie koguta bezlitośnie o nim przypominać. I oto po kilku latach Piotr miał odkupić swoją winę. W ciemnej celu rzymskiego więzienia ktoś podchodzi do starca i pyta, czy zna Jezusa Chrystusa. On podnosi swoją siwą głowę i bez wahania odpowiada: "Tak, znam". Wina zostaje odkupiona, chociaż zapłacona została za to najwyższa cena - cena życia.

Na drugim końcu stołu siedział Judasz. Chyba tylko niego nie zdziwiło zdanie wypowiedziane przez Nauczyciela. Jedyne co mogło go zastanawiać to to, skąd Jezus wiedział, że zostanie wydany. Kto z arcykapłanów, bądź ich otoczenia, nie zachował dyskrecji... Tylko Judasz spośród ich wszystkich wiedział, jak "smakuje" zdrada, wytargowanie odpowiedniej ceny od kapłanów, dobicie satysfakcjonującego targu. Tak jak ostatnio pisałam, Judasz był kimś w rodzaju skarbnika grupy, znał więc cenę pieniądza. Teraz siedział przy wytrawnej wieczerzy, w jednej dłoni trzymając chleb, a w drugiej cenę, za jaką miał wydać Nauczyciela. Jego nieznajomość siebie polegała na tym, że zbyt bardzo dbał o rzeczy doczesne, a zbyt mało o swoją duszę. I to go zgubiło. Myślał, że wzbogacając się w tak niegodziwy sposób będzie szczęśliwy. Tak się jednak nie stało. Sumienie nie dawało mu spokoju. Aż w końcu nieznajomość siebie doprowadziła go do czynu ostatecznego...

Są jeszcze pozostali uczniowie, którzy w godzinie największej próby niewytrzymali i uciekli w ciemność. Ciemność, ponieważ życie bez Boga pozbawione jest blasku. Żaden z nich nie przeszkodził żołnierzom, gdy ci pojmali ich nauczyciela w ogrodzie Oliwnym. Ich nieznajomość siebie polegała na tchórzostwie, na niewierności. Kiedy Jezus stał na balkonie pałacu Poncjusza Piłata, nie widział znajomych twarzy, które tyle razy z nim przebywały, tylko rozwścieczony Sanhedryn. Nie widział też swoich Przyjaciół podczas drogi krzyżowej, ani wtedy, kiedy wisiał na krzyżu. A jednak tuż po zmartwychwstaniu przyszedł do nich pomimo zamkniętych drzwi i spożył z nimi posiłek, który tak bardzo przynosił im na myśl tą ostatnią wieczerzę. A za razem przyniósł nadzieję na dalszy czas...

Jak to jest u nas z naszą znajomością lub nieznajomością siebie? Czy potrafimy przewidzieć naszą reakcję na daną sytuację? Czy potrafimy bronić naszych wartości, nawet niekoniecznie związanych z wiarą, naszego zdania? Czy może przytakujemy komuś, bo tak wypada?

Nieznajomość siebie szkodzi...
Naucz mnie Panie znajomości siebie,
abym potrafiła zajrzeć w swoje wnętrze,
i odpowiedziała sobie na proste pytanie:
Quo vadis człowiecze? Quo vadis?
Ja sama nie znajdę na nie odpowiedzi.
Dopóki nie poznam samej siebie.

882. "Stoi na stacji lokomotywa..."

Któż z nas nie zna wierszyka napisanego przez Juliana Tuwima opowiadającego o napędzanej na parę z kotła na węgiel lokomotywy? Pomimo upływu czasu i rozwoju technologii wiersz dalej jest czytany najmłodszych i dalej zachwyca.

Jestem jeszcze z tego pokolenia, dla którego podróże koleją było prawdziwą przygodą. Nigdy chyba nie zapomnę jak jako dziesięcioletnie dziecko przejechałam sama pociągiem z Wadowic do Mysłowic, ponieważ ani nikt mnie nie miał odebrać od babci, ani zawieść do domu, a szkoła była na dniach. Od razu tłumaczę, że w Mysłowicach czekali na mnie rodzice. Chociaż nie była to moja pierwsza podróż pociągiem, to jednak najbardziej zapadła mi w pamięć. No bo jednak pierwsza samodzielna.

Korzystając z tego, że dzisiaj i jutro w sąsiednim mieście odbywa się wystawa kolejnictwa, postanowiłyśmy się na nią wybrać z Młodą i Młodszą, a przy okazji zwerbowałam kolegę z czasów podstawówki i gimnazjum z bratem. Pomysł pojawił się całkiem spontanicznie, kiedy tłumaczyłam Młodszej zagadnienia z fizyki. Najlepsze jest w tym wszystkim to, że temat nie miał nic wspólnego z kolejarstwem. Z drugiej strony czytałam o tej wystawie i w sumie pomyślałam, że byłoby to ciekawe urozmaicenie sobotniego maratonu(schola, Oratorium, korepetycje). Początkowo chciałam jechać na nią z dzieciakami z Oratorium, ale nie wypaliło. Nie to nie, nie przeszkadzało mi to w samodzielnej wyprawie. Zadzwoniłam tylko do Młodej, coby rzuciła na chwilę wykłady(i pomyśleć, że w jej wieku też o niczym innym nie myślałam niż o nauce) oraz do P., żeby wziął ze sobą swojego młodszego brata i pojechałyśmy. Gdyby Słowiczek nie był chory, to wzięłabym go z nami. Ale dziesięciolatek został uziemiony w domu przez jakiegoś wirusa. Szkoda, bo na pewno by mu się spodobało.

Wystawa odbywała się w szkole, a ściśle mówiąc - na sali gimnastycznej. W sumie była to jedna wielka makieta, po której pędziły pociągi, a po bokach poustawiane były mniejsze makietki, jak i same modele pociągów. Zresztą sami zobaczcie:

I to by było na tyle, chociaż zdjęć mam o wiele, wiele więcej. Wystawa sama w sobie bardzo mi się podobało, chociaż kolej nie jest moim konikiem. Zachwyciły mnie makiety, a zwłaszcza ich detale. I tylko trochę wkurzałam się, że nie wzięłam pokrowca na aparat, bo w jego kieszonce miałam zapasową kartę pamięci do aparatu. No, ale mądry Polak po szkodzie.
I jeszcze na koniec pozwolę sobie wrzucić materiał filmowy na temat wystawy, który pojawił się w lokalnej telewizji.

881. Nieoczekiwane zastępstwo

 - Karo, D. cię woła do siebie! - głos wchodzącej do sali A. wyrwał mnie z zamyślenia. Właśnie pracowałyśmy z Godzillą nad konspektem projektu socjalnego. Podniosłam wzrok znad komputera.
 - Nie wiesz czego chce? - próbowałam się dowiedzieć. Wyjątkowo nie chciało mi się schodzić na dół.
 - Nie mam pojęcia - usłyszałam w odpowiedzi. Spojrzałam na Godzillę, która tylko wzruszyła ramionami i zrobiła "młynek" oczami.
 - Idź - powiedziała krótko. Szybko wyszłam z pomieszczenia i zbiegłam majestatycznymi schodami w dół. Czasami ponosi mnie fantazja i wyobrażam sobie, że przemieszczam się po przepięknej klatce schodowej rodem z "Titanica". Ale do tego to jej jeszcze sporo brakuje. Przez chwilę zastanawiałam się, dlaczego na korytarzach jest praktycznie pusto, ale bardzo szybko ta myśl uniosła się w górę, z setkami jej podobnych.
Automatycznie podeszłam do drzwi prowadzących do sekretariatu. Tradycyjnie trzy razy zastukałam do drzwi, a po krótkim "proszę" otworzyłam je. Pani D. jak zwykle siedziała za biurkiem.
 - Dzień dobry - przywitałam się.
 - Dzień dobry, dobrze że panią widzę.
Wolno podeszłam do biurka i usiadłam naprzeciwko niej.
 - Wszystko w porządku? Coś nieciekawie pani wygląda... - stwierdziła po chwili.
 - Tak, to tylko alergia - odpowiedziałam jej domyślając się, że ma na myśli moje łzawiące oczy, cieknący nos i zachrypnięte gardło. Coś pyli, ale do końca nie wiem co.
 - Mam do pani taką małą prośbę, mogłaby pani zastąpić mnie tutaj jutro przez jakieś cztery godziny?
Ze zdumieniem podniosłam wyżej głowę. Co ona znowu wymyśliła?
 - Mam jutro badania kontrolne. Musiałabym na ten czas zamknąć sekretariat, a już pani raz udowodniła, że wie, jak to wszystko tutaj funkcjonuje.
 - Ale wtedy była ze mną pani D... - próbowałam negocjować. Jakoś nie widziałam siebie po drugiej stronie biurka, nawet przez cztery godziny. - No i jeszcze była sytuacja kryzysowa...
 - Pani Karolinko... - pani D. aż wstała z fotela i podeszła do mnie. - Cztery godziny. O nic więcej nie proszę.
 - Ale ja mam z Godzillą(nie no, spokojnie, tutaj wymieniłam prawdziwe imię tej osoby) do opracowania projekt socjalny.
 - Do pani Smoczycy?(to też jest ksywka, o której pani D. nie wie, ale wiecie - RODO rządzi!)
 - Dokładnie. A wcześniej angielski.
 - Spokojnie, ja to wszystko załatwię - jej ręka mimowolnie spoczęła na moim ramieniu. W normalnej sytuacji drażniłby mnie taki gest, ale teraz... Teraz zwyczajnie mnie uspokoił. - To jak, mogę na panią liczyć?
Spuściłam wzrok i niepewnie pokiwałam głową. Ciemno to widziałam, ale z drugiej strony łudziłam się, że jak coś nawalę, to więcej mnie o to nie poprosi. Oczywiście nie założyłam od razu, że coś mi się nie uda, wszak mam ukończonego technika administracji, a i przełom roku okazał się dla mnie niezwykle pracowity w tej kwestii. Wolno odwróciłam się i życząc kobiecie miłego dnia, wyszłam z pokoju.
To było wczoraj. A dzisiaj z samego rana wstawiłam się w sekretariacie.
 - O, witam. Ładna koszula - przywitała mnie pani D.
 - Dziękuję - odrzekłam niepewnie. Jeszcze przed wejściem do gabinetu poprawiałam sobie kołnierzyk, żeby prezentował się jak należy. Z pokoju obok wyszły dwie osoby.
 - Kogo ja widzę? - powiedziała pierwsza z nich. - Pani Karolina.
 - Wcisnę ją dzisiaj za mnie na zastępstwo, może znajdą jakieś ekstra fundusze na zapłacenie jej za te cztery godziny. A jak nie, to ja jej coś dam ze swojej wypłaty - powiedziała pani D. biorąc z krzesła swoją torebkę - Tomograf mam dopiero o 11:00, ale wolę być wcześniej. Niech pani siada - powiedziała tym razem do mnie. - Tu ma pani skrzynkę pocztową, a tutaj zaświadczenia o praktykach. Jak ktoś będzie któreś z nich chciał, to je mu pani wyda. Tutaj są papiery do podpisu, do każdego jest przylepiona informacja z tym, kto ma to podpisać. Około południa może ktoś przyjść z papierami z Kanoniczej, ale to po prostu proszę odebrać... Co się stało?
Nagle uświadomiłam sobie jedną rzecz, a łzy mimowolnie napłynęły mi do oczów, chociaż nie bardzo tego chciałam. I te łzy niestety zostały przyuważone przez panią D. Wszystko wróciło, dosłownie wszystko - jak bumerang. Wszyscy się cieszyli, że wylot do Panamy pomógł mi zapomnieć o wszystkim. Nie pomógł, co najwyżej przytłumił.
 - Hej, co się dzieje? - pani D. nie dawała spokoju.
 - Ale wszystko będzie dobrze? - wyszeptałam mimo woli.
 - Tak... Boże... Przepraszam... Niech pani o tym nie myśli... - powiedziała wychodząc z gabinetu. Zostałam sama przy za dużym biurku, z pocztą otwartą na nieswoim adresie. Nad drzwiami majestatycznie górował typowy krucyfiks. Tyle było walki o to, czy ma być, czy ma go nie być w miejscach publicznych. Ciekawe, ile osób go zauważa... Na razie nic nie robiłam, więc na niższy blat biurka wyciągnęłam sobie "Złodziejkę książek" i czytałam po cichu. Przynajmniej nie myślałam "o tym". Kilka razy ktoś zadzwonił z wyższego szczebla, a koło dwunastej, zgodnie z instrukcją pani D., przyniesiona została bieżąca dokumentacja. Kilka studentów zgłosiło się po papierki o praktykach. No i oczywiście znajomi wpadli zobaczyć, jak wyglądam jako sekretarz. Trochę rozbawiła ich moja postura w kontraście z masywnymi meblami, ale przecież śmiech to zdrowie. Z drugiej strony usłyszałam, że w sumie z papierami mi do twarzy. I nawet mój zaczerwieniony nos nie jest taki straszny. Przy okazji uraczyli mnie wiadomością, że powierzono nam przeprowadzenie warsztatów z młodzieżą. Wszystkim, mnie też. I że mamy wymyślić coś WOW. Już widzę po projekcie socjalnym to nasze WOW. Nie no, może coś uda nam się zdziałać.
Nawet za bardzo nie wiem kiedy minęła godzina trzynasta. Gdyby pani D. nie wróciła, pewnie tkwiłabym zawieszona w jakiejś czasoprzestrzeni.
 - I jak pani Karolino, wszystko w porządku? - zapytała od progu.
 - Chyba tak - rzekłam niepewnie. - A u pani?
 - Tak, proszę się nie martwić - odpowiedziała pochylając się nad zestawieniem na ekranie komputera. - Nie, super to pani wyszło.
 - Starałam się...
 - Jest pani głodna? Mam bułki słodkie.
 - Nie, dziękuję, mam kanapki.(a przy okazji zastanawiam się, czy ona nie przyjęła sobie za punkt honoru nieco mnie podtuczyć...)
 - Pani od rana przecież nic nie jadła...
 - Wielki Post przecież jest. Ale na pewno wszystko na badaniach wyszło dobrze?
 - Na pewno. Badania mam całkiem niezłe.
Uśmiech zdawał się potwierdzać jej słowa. Wolno wstałam z jej fotela.
 - Tutaj ma pani papiery z Kanoniczej, tutaj papiery podpisane, a tutaj resztę umów o praktyki - tym razem role się odwróciły i to ja pokazywałam pani D. co gdzie jest. - A tutaj - dodałam przełączając na ekranie komputera edytor tekstu - jest napisane wszystko to, z czym dzwonili z Kanoniczej. Przepraszam, ale nie miałam jak tego ręcznie zapisać, a bałam się, że zapomnę. Mogę już iść? Muszę do toalety, a potem może uda mi się zdążyć na projekt socjalny. A wie pani, że ci z Kanoniczej wiedzieli co do nich mówię?
 - Wiem, wiem, dziękuję...
Znowu niepewnie podniosłam na nią oczy.
 - Dziękuję, gdyby nie pani... Byłabym dzień do tyłu.
Tak jak ja - przeszło mi przez myśl. Ale zaraz została ona odgoniona.
 - Ale ja nic takiego nie zrobiłam. - pokręciłam głową chwytając klamkę. - Do widzenia i miłego dnia życzę.
 - Do widzenia. Wzajemnie.
Miałam ochotę nawiać z tego całego projektu socjalnego, ale nie... Nikt mnie nie nauczył wagarować. I tak mi zostało do dzisiaj, pod każdym względem. W sumie nawet niezły był ten dzisiejszy dzień. I mam nadzieję, że naprawdę pomogłam pani D., a nie przysporzyłam jej tylko dodatkowej pracy.

880. Jesteśmy w NATO 20 lat!

Nie pamiętam dnia 12 marca 1999 roku. Miałam wtedy niecałe 9 lat i nie miałam zielonego pojęcia, że Polska właśnie wchodzi do jakiegoś NATO. To jeszcze były inne czasy - komputer służył do nauki, odrabiania pisemnych lekcji, telewizor - oglądania bajek i teleturniejów. Rodzice pewnie oglądali programy informacyjne, ale ja żyłam innymi wartościami. Pewnie gdyby wtedy technika była na dzisiejszym poziomie, to wystarczyłoby włączyć internet i kliknąć w pierwszy lepszy link. 

Mimo wszystko wejście Polski do NATO nie przeszło obok mnie bez echa - po latach, na lekcjach wiedzy o społeczeństwie, kojarzyłam co nieco na ten temat. Oczywiście nie potrafiłam nawet powiedzieć, kto podpisał pakt(dzisiaj wiem, że był to Bronisław Geremek), na szczęście moja matura (gdzie jednym ze zdawanych przeze mnie przedmiotów był WOS, wypadła w roku 10-lecia obecności Polski w NATO, więc coś zostało w mojej głowie. I nawet jedno z pytań w arkuszu dotyczyło NATO...

Pamiętam też wczorajszy dzień i jazdę przez zaśnieżone wioski. A spiker w radiu bez przerwy mówił o rocznicy wstąpieniu Polski do NATO, plusy i minusy naszej sytuacji, przypominał też postać Bronisława Geremka, który przecież nie żyje od 12 lat. I w sumie więcej zyskaliśmy niż straciliśmy na tej decyzji.

Czym w ogóle jest pakt Północnoatlantycki? To układ wojskowy zawarty 24 sierpnia 1949 roku na mocy podpisanego 4 kwietnia 1949 roku Traktatu Północnoatlantyckiego. Jego głównym celem była obrona militarna przed atakiem ZSRR i jego państw satelickich, które od 1955 roku zorganizowane były w strukturę Układu Warszawskiego. Po rozpadzie ZSRR i rozwiązaniu Układu Warszawskiego w 1991 roku ma za zadanie pełnić role stabilizacyjną, podejmując działania zapobiegające rozprzestrzenianiu się konfliktów regionalnych. Do paktu należy 29 państw, więc można powiedzieć, że jesteśmy w światowej elicie.

Do najważniejszych korzyści wynikających z członkostwa w NATO można wymienić:

1. Wzrost bezpieczeństwa i znaczenia Polski - członkostwo Polski w tym najpotężniejszym sojuszu wojskowym na świecie dało nam nie tylko gwarancje bezpieczeństwa, ale też doprowadziło do wzrostu pozycji i znaczenia naszego kraju na arenie międzynarodowej. Konieczność dostosowania się do standardów NATO, udział polskich żołnierzy w misjach oraz ćwiczenia i szkolenia z żołnierzami z innych państw Sojuszu spowodowały, że nasze Siły Zbrojne osiągnęły wysoki poziom zdolności do współdziałania z innymi wojskami sojuszniczymi. Nasz wkład i zaangażowanie w prowadzanie działań NATO sprawiły, że staliśmy się wiarogodnym partnerem, zarówno dla sojuszników, jak i państw trzecich.
2. Transformacja Sił Zbrojnych RP - przystąpienie Polski do NATO spowodowało konieczność dostosowania naszych Sił Zbrojnych do standardów Paktu Północnoatlantyckiego. Dzięki temu proces ich transformacji(wprowadzenie cywilnej kontroli nad armią, zapoczątkowanie struktury organizacyjnej i modernizacji technicznej, profesjonalizacja) został znacząco przyspieszony.
3. Inwestycje infrastrukturalne - członkostwo Polski w Sojuszu związany jest z opłacaniem składki do budżetów NATO: wojskowego, cywilnego oraz sojuszniczego programu NSIP(Program Inwestycji NATO w Dziedzinie Bezpieczeństwa). Polska jest beneficjentem tego ostatniego. Z jego budżetu realizowana była m.in. modernizacja lotnisk, składów paliwowych i baz morskich, budowa stanowiska dowodzenia systemem obrony powietrznej, budowa systemu rozpoznania radiolokacyjnego dalekiego zasięgu, przygotowanie systemu łączności dla Marynarki Wojennej.

A dzisiaj... Dzisiaj przypada 96 rocznica urodzin polskiego aktora, Emila Karewicza, a jednocześnie 23 rocznica śmierci wybitnego polskiego reżysera - Krzysztofa Kieślowskiego. 13 marca to także 6 rocznica wyboru papieża Franciszka. A od dzisiaj dzień śmierci polskiej aktorki Zofii Czerwińskiej. Samo życie - narodziny, czy to naturalne (jak w przypadku Emila Karewicza), czy też nie (jak w przypadku papieża Franciszka) przeplatają się ze śmiercią... Tak było, tak jest i tak będzie...

879. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 1 - chciwość

Czas Wielkiego Postu jest idealnym momentem na zwolnienie pędu naszego życia i nad zastanowieniem się nad pewnymi jego aspektami. I to tak jak w jednym z komentarzy pod poprzednimi postami napisała Iwona Kmita - nie musi on koniecznie dotyczyć osób wierzących, ale również wielu niewierzących zmienia się na te 40 dni. Myślę, że nie bez powodu ma on miejsce na początku wiosny - tak jak przyroda budzi się do życia, tak samo my "budzimy się" do tego, abyśmy byli choć trochę lepsi. Każdy ma na to swój własny sposób, nie mnie oceniać tego, jak każdy z nas przygotowuje się do świąt Wielkiej Nocy. Wiadomo, że katolicy przygotowują się do nich w sposób duchowy, ale czy to oznacza, że inni nie? 

Od pewnego czasu chodził za mną pewien cykl rozważań. Myślę, że aktualnie jest idealny czas, aby zacząć je publikować. Od razu podkreślam, że będzie on dotyczył kwestii, powiedzmy moralnych, opartych na Piśmie Świętym. Za razem będę się starała pisać tak, aby każdy, podkreślam - każdy, czy jest wierzący, czy też nie, coś z tego wyciągnął. Czy mi się to uda - nie mam zielonego(ani żadnego innego) pojęcia. Próbować jednak zawsze mogę, prawda?

Na sam początek weźmy temat chciwości. Jakby się tak dobrze zastanowić, to gdyby nie chciwość, nikt by nie skazał Jezusa Chrystusa na śmierć. Arcykapłani, ludzie znający się na Prawie, chcieli śmierci Zbawiciela. Nie widzieli w nim bowiem zapowiadanego przez proroków Syna Człowieczego, a problem, którego należy się pozbyć. Chrystus był dla nich problemem, zagrożeniem dla ich wysokiego stanowiska. Dlaczego nie uznawali go za zapowiadanego Mesjasza? Być może ich umysłem zawładnął Szatan. To, czego nie udało mu się dokonać kilka lat wcześniej(podczas kuszenia Jezusa Chrystusa na pustyni), miało się dopełnić teraz poprzez arcykapłanów. Ci jednak, chociaż poddali się diabelskim namową, nie byli tacy naiwni. Wiedzieli, że skazanie przez nich Nauczyciela na śmierć będzie się wiązać z buntem przebywających w Jerozolimie Żydów. A było ich wtedy niemało, ponieważ zbliżała się Pascha. Musieli więc tak zmanipulować sytuację, aby całą winę za osądzenie Jezusa z Nazaretu jak najbardziej odwrócić od siebie. Postanowili więc zmanipulować kogoś, kto wykonałby za nich całą robotę. Wiedzieli też, że będą potrzebować do tego pieniędzy, których de facto nie posiadali. Wzięli je więc z kasy świątynnej, czyli po prostu ukradli je. Zabrali pieniądze z miejsca, w którym Maria z Józefem znaleźli 12-letniego Jezusa jak rozmawiał z kapłanami i uczonymi w Piśmie(kto wie, czy wśród nich nie było też kogoś z nich) i w którym zapewne nie raz zabierał głos w sprawie Prawa. Jak na ironię losu, zaledwie 40 lat później ta wspaniała Świątynia została zniszczona i do dzisiaj nie zdołano jej odbudować. Najwyższy "odebrał zapłatę" za śmierć swojego Syna. Chciwość arcykapłanów, objawiająca się chęcią pozbycia się Nauczyciela, po latach zebrała swoje żniwo...

Arcykapłani mieli już plan jak się pozbyć Jezusa Chrystusa, potrzebowali tylko kogoś, dzięki komu będą mogli go spełnić. I znowu ludzka chciwość wzięła górę. Na ich drodze pojawił się jeden z uczniów Mesjasza - Judasz Iskariota. Judasz, który był skarbnikiem, niejednokrotnie wykradał pieniądze ze wspólnych środków. Wiedzieli o tym inni Apostołowie(św. Łukasz w swojej Ewangelii wprost nazywa go złodziejem), musiał o tym wiedzieć również Pan Jezus. A jednak do końca nazywał go swoim Przyjacielem. Arcykapłani musieli skądś wiedzieć o pazerności Judasza na pieniądze, nie bez powodu wybrali go na wykonawcę swojego planu. Kiedy opowiedzieli mu o nim, po raz kolejny w serce Iskarioty weszła chciwość, a szatan, który chciał zgładzić Syna Bożego, szeptał mu do ucha: "Weź te pieniądze, wykonaj ten rozkaz". Chciwość nie pozwoliła mu przejść obojętnie obok takiej gratki. Po chwili potrząsał woreczkiem, w którym wesoło brzęczały skradzione ze Świątyni monety. Oczami wyobraźni widział, jak je wydaje... I oto, kiedy jego Nauczyciel udał się do Ogrodu Oliwnego na modlitwę, on poszedł za nim. A za Judaszem podążał orszak Arcykapłanów, gotowych na pojmanie tego, który im przeszkadzał. Iskariota pocałunkiem wskazał im Jezusa, chociaż oni dobrze wiedzieli, kogo mają pojmać. Ten pocałunek był gorzki, bo czy przyjaciel w ten sposób zdradza przyjaciela? I chyba wtedy przed chciwość wyszło sumienie Judasza, które uświadomiło mu, co tak naprawdę zrobił. Gryzło go ono całą noc, chociaż powinien być szczęśliwy, bo przecież w tak łatwy sposób zarobił pieniądze. Chciał jeszcze coś zmienić, ale było za późno. Jedyne na co się odważył, to na rzucenie monetami w kapłanów i powieszenie się z bezradności na gałęzi. Jednak i z tym nie do końca mu wyszło, bowiem gałąź w pewnym momencie pękła, a jego ciało wpadło do Szeolu, gdzie się roztrzaskało. Chciwość pieniędzy okazała się dla niego zgubna...

Czy i my w naszym życiu zbytnio nie kierujemy się chciwością? Czy nie chcemy mieć coraz to większej ilości pieniędzy, ubrań, znajomych na facebooku, komentarzy na blogu, zatracając się w tym wszystkim. Szatan działa na nas tak samo, jak na Arcykapłanów i Judasza ponad 2000 lat temu, a zbytnia chciwość może nas po prostu zniszczyć. Ileż to razy widziałam rozpacz młodej osoby bo miała za mało like pod zdjęciem na facebooku, ileż to razy czytałam, że ktoś chce skasować bloga, bo za mało osób go komentuje bądź ma za mało obserwatorów. W dzisiejszych czasach chciwość jest bardzo krótką drogą do depresji, a depresja - wiadomo, "zjada" człowieka od środka. Oczywiście nie potępiam osób, które poszerzają krąg swoich internetowych znajomych, czy zarabiają dużo pieniędzy. Ale może czasem warto skomentować też bloga drugiej osoby, dać laika, ot, choćby po to, aby było jej miło, zwłaszcza kiedy niezbyt nas interesuje to, co ona pisze, kupić bułkę za kilka groszy stojącej przed nami osobie, porozmawiać z kimś. Nie ma bowiem nic złego w samej chęci posiadania czegoś. Jednak jeżeli chcemy to zachować tylko dla siebie, lub z korzyścią tylko dla siebie - w ten sposób rodzi się już chciwość. Chciwość zaś bardzo często wiąże się z pychą, czyli przeświadczeniem, że jesteśmy lepsi od innych. Niestety, bardziej wolimy coś dostawać, niż coś od siebie dawać. Taka już nasza ludzka natura. Ja sama ciągle się tego uczę, więc też nie jestem idealna. Wiem też, że w wielu rzeczach jestem dobra, ale wolę się z tym zbytnio nie unosić. No wiecie, żeby jak najmniej osób czuło się gorszych ode mnie. To tak niewiele, a jednak sprawia, że nasza chciwość zmniejsza się, ustępując miejsca bardziej pozytywnym cechom.

878. Te niedoceniane pszczoły...

W ciągu ostatnich dni czytałam niezwykle wciągającą książkę "Historia pszczół" norweskiej pisarki Mai Lunde. Szczerze powiedziawszy już dawno miałam na nią chrapkę, jednak obłożenie w bibliotece jest tak wielkie, że pewnie w dalszym ciągu bym czekała w długiej kolejce. A tymczasem brat młodej dwa lata skończył z wyróżnieniem technikum pszczelarskie prawie 200 kilometrów od ich biednej wsi(jedyne w Europie, taki zdolniacha) i w nagrodę oprócz uli dostał tą właśnie książkę. Młoda przywiozła ją ze sobą do przeczytania, a przy okazji i mnie udało się ją przeczytać. I wiecie co - oczarowała mnie.

Tytuł: "Historia pszczół. Powieść"
Autor: Maja Lunde
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Kraków 2015
Ilość stron: 518

Akcja powieści rozpoczyna się w nie tak odległej przyszłości, bo w 2098 roku. Na świecie nie ma już pszczół, a niejaka Tao, kobieta chińskiego pochodzenia, pracuje na plantacji, gdzie wraz z innymi pracownikami ręcznie zapyla drzewa owocowe. Jest to żmudna, a za razem niebezpieczna robota. Tao ma męża Kuana oraz trzyletniego synka, Wei-Wena. Kobieta wie, że za pięć lat Wei-Wen podzieli jej los, dlatego marzy, aby wysłać go do jakiejś dobrej szkoły. Niestety, są one zarezerwowane tylko dla wybitnie zdolnych jednostek. Na razie jednak, korzystając z wolnego dnia, rodzina wybiera się na wycieczkę za miasto. W pewnym momencie trzylatek znika, a kiedy w końcu zostaje odnaleziony, dzieją się z nim dziwne rzeczy. Zostaje zabrany do szpitala, z którego wkrótce znika. Zdesperowana kobieta rusza do Pekinu w poszukiwaniu ukochanego dziecka.
91 lat wcześniej Amerykanin o imieniu George, podobnie jak jego przodkowie, prowadzi dobrze prosperującą hodowlę pszczół. Po cichu marzy o tym, że jego jedyny syn Tom za kilka lat przejmie cały interes. Tymczasem 25 latek ma zupełnie inny plan na swoje życie. W dodatku w całym kraju padają pszczoły. George jest tym wszystkim załamany i popada w coraz większą apatię...
Jest rok 1852. Mieszkający w Anglii William ma swój sklep, kochającą żonę i gromadkę dzieci. W przeszłości chciał zajmować się pszczołami, jednak pod wpływem kpin znajomego popadł w depresję i miesiącami nie wychodził z łóżka. Jednak dzięki rozmowie z jedną ze swoich córek, Charlotte, wpada na genialny pomysł unowocześnienia konstrukcji dotychczasowych uli w taki sposób, aby produkcja miodu była jak najbardziej ekonomiczna. Nie wie jednak, że podobną konstrukcję wymyślono już w innej części świata. Zmartwień dostarcza mu też dorastający syn, który sprawia coraz więcej problemów wychowawczych.
Wszystkie trzy historie, chociaż toczą się w różnych ramach czasowych, sprowadzają się do jednego mianownika - pszczół. Ale nie tylko. Uważny czytelnik po wnikliwej analizie tekstu dostrzeże, że jedna historia, poprzez niesamowity zbieg okoliczności, łączy się z drugą, niczym elementy sieci pokarmowej. Równoległym tematem obok pszczół są relacje rodziców z dziećmi na przestrzeni wieków. Doskonale widać w książce tą zależność, że rodzice zawsze chcą jak najlepszego życia dla swoich dzieci, choćby nie wiadomo jak bardzo byli biedni. Niestety, nie zawsze im się to udaje, a skutki nieposłuszeństwa dzieci wobec nich mogą być opłakane i nieprzewidywalne.
Chociaż książka liczy ponad 500 stron, czyta się ją bardzo szybko. Jednak niejednokrotnie podczas czytania zastanawiałam się, jak naprawdę wyglądałby świat, gdyby wyginęły wszystkie pszczoły. Bo chociaż są one nie do końca doceniane, to jednak tworzą ważną część ekosystemu naszej planety.

A co tak naprawdę oznaczałoby zniknięcie wszystkich pszczół z naszej planety? Sami przeczytajcie:

Winogrona, awokado, ogórki - lista owoców i warzyw, których nie będziemy mogli jeść, jeśli wymrą pszczoły, jest długa. Znajdzie się na niej nawet kilka produktów mlecznych. Pszczoły bowiem(oprócz miodnych mowa też o pszczołach samotnicach i trzmielach) zapylają też wiele roślin pastewnych dla krów. Jeżeli zabraknie tej swoistej maszynerii zapylającej, biorącej udział w rozmnażaniu 70% roślin użytkowych, nasze talerze zaświecą pustkami. Już Albert Einstein powiedział: - Kiedy wyginą pszczoły, człowiekowi pozostaną cztery lata istnienia. I ten scenariusz wcale nie jest taki nieprawdopodobny: w Polsce liczebność pszczół miodnych spadła 1/3! Odpowiedzialne za to są głównie roztocza i wirusy, ale o zdziesiątkowanie pszczelej społeczności podejrzewa się także pestycydy, niszczenie siedlisk owadów, zanieczyszczenie środowiska oraz zmiany klimatyczne. Na szczęście los nie wszystkich warzyw i owoców zależy od pszczół - "bezpieczne" są rośliny wiatropylne oraz te zapylane przez inne owady. Dla pozostałych naukowcy i rolnicy gorączkowo szukają nowych metod zapylania. Ale rolnictwo to tylko jedna strona medalu - zagrożona jest też dzika flora. Większość dzikich roślin jest zapylana przez owady. Część tego zadania przypada na pszczoły. Ich brak może więc wstrząsnąć całym ekosystemami, a to odbije się na stworzonej przez człowieka cywilizacji. A jak zmieni się nasze menu w świecie bez pszczół?:

1. Mniej mięsa - ponieważ krowy są karmione głównie roślinami, które muszą być zapylone przez pszczoły, spadnie produkcja mięsa i mleka;
2. Czas na lemoniadę! - Owoce cytrusowe są samopylne. Pszczoły właściwie nie mają wpływu na wyniki zbiorów cytryn, pomarańczy i grejpfrutów;
3. Koniec z arbuzami - żadne inne owoce nie są tak uzależnione od pszczół jak arbuzy i melony - musiałyby być zapylane ręcznie, co znacznie podniosłoby ich cenę;
4. Bez cukinii i ogórków - wszystkie rośliny dyniowate trzeba by było zapylać ręcznie;
5. Sałatki owocowe - zabraknie w nich kiwi, jagód, jabłek i winogron;
6. Ubogie ciasto - trzeba się będzie obejść bez masła. A jeśli idzie o nadzienie? Truskawki mogą być wiatropylne, ale ich krzaczki są wtedy bardziej podatne na choroby, a owoce - małe i bez smaku;
7. Mnóstwo chleba - pszenica jest wiatropylna - chleb będziemy więc mieli również bez pszczół;
8. Niedobory bawełny - zapylane przez pszczoły krzewy bawełny są bardziej wydajne i odporniejsze na choroby. Bez pszczół bawełna będzie wprawdzie dalej dostępna, ale gorszej jakości - i znacznie droższa;
9. Koniec z guacamole - bez pszczół nie ma awokado - ale za to całe góry nachos, ponieważ kukurydza nie potrzebuje zapylających jej owadów;
10. Sos pomidorowy - na stół trafiłyby wyłącznie pomidory sztucznie zapylane;
11. Makaron z warzywami - niestety bez brokułów, papryki i cebuli