892. "Lepiej jest zrobić coś, choćby niedoskonale, niż wymigać się z tego z podkulonym ogonem"

Już wczoraj miałam napisać tą notatkę, zmęczenie spowodowane przeziębieniem skutecznie mi to uniemożliwiło. Dla równowagi mogę powiedzieć, że na trening i rekolekcje wielkopostne też nie poszłam. Za to udało mi się wyrobić z komentowaniem przeczytanych już blogów. Co więcej, kolejny blog trafił na tą listę. Stara Kobieto, a właściwie Dorotko - to właśnie jesteś Ty. Na blogu witam też Anię inspiruje oraz bohomazing. Mam nadzieję, że zagościcie u mnie na dłużej.

Wczorajszy dzień był dla mnie ciężki nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Jak już wcześniej pisałam - miałam za zadanie przeprowadzenie jakiś zajęć dla grupy niepełnosprawnych dorosłych ze znacznym stopniem niepełnosprawności umysłowej. Byłam trochę tym przerażona, ale wzięłam to na swoją wątłą klatę. Wszak jeszcze kilkanaście lat temu lubiłam wymyślać zabawy dla dzieci przebywających na świetlicy szkolnej. No i czasami rzucę jakiś pomysł pracy na Oratorium. Z reguły moje pomysły idą w eter, staram się jednak tym nie zrażać. Minusem zaistniałej sytuacji jest brak doświadczenia i, nie ukrywajmy, odpowiedniego wykształcenia. Co prawda w piątek miałam indywidualne zajęcia z podopiecznymi ośrodka(wspomniane przeze mnie PUS-y), mogłam jednak wybrać sobie dowolnego gagatka(a nawet dwóch). 

Teraz miałam mieć zajęcia teoretycznie z całą dziewiątką. Dziewięć osób upośledzonych umysłowo, z rozwojem na poziomie kilkuletnich dzieci. Niektórzy z nich miewają niekontrolowane ataki agresji, autoagresji lub epilepsji. Każdy z nich ma inny poziom rozwoju intelektualnego i emocjonalnego. I w tym wszystkim ja - malutki, raczej drobny człowiek, któremu natura poskąpiła fizycznej tężyzny. A jednak postanowiłam postawić czoła wyzwaniu. Ktoś mi kiedyś powiedział, że lepiej jest zrobić coś, choćby niedoskonale, niż wymigać się z tego z podkulonym ogonem. Tak robią tchórze. A ja nie chcę uchodzić za tchórza. Poza tym dobrze jest się pokazać z pozytywnej strony. I nawet jeślibym przegrała, to z honorem.

W sobotę i w niedzielę kompletowałam materiały potrzebne mi do zajęć. Musiałam zdobyć przynajmniej dziewięć styropianowych jajek, klej, nasiona, materiały sypkie. Pędzelki miałam zaklepane z pracowni plastycznej. Pierwszy raz kupowałam jajka i przyznam szczerze, że trochę mi to przyprawiło kłopotów. Najłatwiej, i stosunkowo najtaniej, byłoby zamówić je przez internet. Ale na to nie było zbytnio czasu. W "Empiku" ceny zwalały z nóg. Na szczęście jest jeszcze osiedlowy kiosk. Wyobrażacie sobie, że za cenę jednego jajka 10-centymetrowego w "Empiku" kupiłam w kiosku 6 takich samych? Rozbój w biały dzień... Wszelkie sypkie materiały kupiłam na miejskim targu, a kleje w "Auchan", bo tam jest stosunkowo najtańszy.

Na zajęcia jechałam pełna obaw jak mi to wszystko wyjdzie. I czy w ogóle dam radę ujarzmić całe towarzystwo. Już na dzień dobry okazało się, że trójka uczestników jest chorych i nie przyjechała na zajęcia. Czyli została mi szóstka podopiecznych, z czego jeden był tak pobudzony, że terapeuci wzięli go na długi spacer, a druga dziewczyna dostała ataku epilepsji. W efekcie końcowym miałam pod sobą czterech w miarę spokojnych ludzi. Do końca nie było pewne, czy ich liczba nie skróci się do trzech, bo jedna dziewczyna była chora, ale kiedy dowiedziała się, kto prowadzi zajęcia, polepszyło jej się momentalnie. 

Pomału i spokojnie wytłumaczyłam wszystkim na czym polega ich zadanie. Musiałam to zrobić w sposób w miarę prosty, aby zrozumieli o co mi chodzi. A za razem niezbyt infantylnie, w myśl zasady, że każdemu należy się prawo do godności. A uwierzcie mi, ta granica w przypadku osób głęboko niepełnosprawnych umysłowo jest bardzo, bardzo cieniutka. 

Każdy otrzymał po jajku, kleju na kartce i pędzelku. Materiały sypkie były porozstawiane na stole w zasięgu dłoni każdego z uczestników. Był tam i ryż, i różne rodzaje kasz, i płatki owsiane, i mak, i sezam, i makaron, i siemię lniane, i słonecznik w łupinach. Do wyboru do koloru. I o to chodziło. Każdy mógł zdecydować jak chce ozdobić swoją pisankę, wszyscy z radością dotykali różnych materiałów dziwiąc się, że są takie drobne i przesypują się z dłoni do dłoni. Świetne doświadczanie bodźców sensorycznych i ćwiczenia z czucia głębokiego. 

Zabawa była przednia, chociaż potem było co sprzątać. Każdy ozdabiał jajko według swojego uznania i pomysłu.. Jedni obtaczali jajka w produktach, inni sypali je z góry na pokrytą klejem powierzchnie. Wychodziły całkiem ciekawe wzory. I nawet nie zużyli do końca wszystkich produktów. No, ale z drugiej strony były one przewidziane na 9 osób. No cóż, to co nie zostało wykorzystane zabrałam do domu. Szkoda marnować jedzenia, prawda?

Wydaje mi się, że mimo przeziębienia, które rozsadzało mi głowę, nos i płuca, wybrnęłam z zadania obronną ręką. Ale nie mnie to oceniać...