909. Każdy widzi to co chce

Odniosę się dzisiaj jeszcze raz do strajku nauczycieli. Nie, nie będę go oceniać, zwłaszcza za każdym razem, kiedy wspomniałam o nim na blogu, starałam się tego nie robić. No, chyba że ktoś uznał za negatywne ocenianie mój stosunek do tego, że odbywa się on w najgorętszym dla uczniów okresie, czyli egzaminów. Z drugiej strony nie mogłam przejść obojętnie obok panikującej z tego powodu młodzieży, chociażby uczęszczającej do naszego Oratorium. Naprawdę, czasami żal człowieka ściskał, kiedy słyszał od ambitnego ósmoklasisty, że obawia się tego, że przez napisanie egzaminu w późniejszym terminie nie dostanie się do tego liceum, które sobie wymarzył. Tym bardziej, że w tym roku będzie naprawdę armagedon w tej sprawie, zważając, że do szkół średnich i branżowych idzie nie jeden, ale dwa roczniki. Także gra jest warta świeczki.

Również na facebooku nie powiedziałam ani tak ani nie na temat strajku. Jedyne co zrobiłam, to solidaryzowałam się z uczniami zdającymi egzamin gimnazjalny i ósmoklasisty. Tak jak napisałam, ocenianie nie jest tutaj w moim typie. I naprawdę, czasami boli mnie, jak czytam od kogoś zarzut czy też pretensje, że oceniam rzeczywistość. Zwłaszcza, że każdy z nas to robi. Tylko, że niektórzy nie nazywają tego ocenianiem, tylko "wyrażaniem własnego zdania". A że na jedno wychodzi...

To "wyrażanie własnego zdania" doskonale widać na wszelkiego rodzaju forach i komentarzach. Ach, jakie "kwiatuszki" czasami można tam wyczytać. Mam dziwne wrażenie, że najwięcej do powiedzenia w sprawie strajku mają ci, którzy z wychowaniem dzieci mieli do czynienia w przypadku swoich własnych, a nawet i nie. Zresztą co innego jest wychowywać swoje własne dziecko, któremu od biedy można strzelić klapsa w tyłek(czy jeszcze ktoś stosuje taką metodę wychowawczą), a co innego cudze dziecko(przypominam, że nauczyciel oprócz nauczania ma także wspomagać, a nie wyręczać w tym rodziców(!), wychowanie ucznia), na którego nie wolno krzyknąć, a co tu mówić np. o postawieniu do kąta. I żeby nie było, że się wymądrzam - stali czytelnicy bloga wiedzą, że w soboty(a teraz i w tygodniu) zajmuję się dziećmi w parafialnym Oratorium, więc znam to wszystko z autopsji. Najbardziej skrajną sytuacją, z jaką się spotkałam, była pretensja mamusi o to, że jej dziecko wróciło smutne do domu, bo dostało gorszą ocenę z zachowania(w soboty wprowadziliśmy 6-stopniową ocenę zachowania dzieci, co pomogło nam nieco nad nimi zapanować). Ale nie zapytała już dlaczego pociecha otrzymała taką ocenę. A tego dnia chłopak naprawdę przechodził sam siebie...

Jaki jest obraz nauczyciela w oczach przeciętnego Polaka? Pracuje 16 godzin na tydzień, ma dwa miesiące wakacji, ferie zimowe, przerwy świąteczne, od biedy może dorobić sobie korepetycjami. Po prostu żyć nie umierać... A oni jeszcze śmią sobie strajkować... Tylko, że nikt nie zauważa tego, że nauczyciele może i mają te 16 godzin tygodniowo, ale ile muszą poświęcić czasu na przygotowanie się do zajęć, sprawdzenie klasówek, a wcześniej opracowanie ich, do tego dochodzą wywiadówki i konsultacje z rodzicami. Poza tym cały czas zmienia się program nauczania, muszą więc brać udziały w szkoleniach, dzięki którym są z nim na bieżąco. To nie jest jednak tak, że są one w godzinach pracy, ale po nich. Wolne ferie i wakacje to też czysta fikcja. Nauczycielowi, jak każdemu, przysługuje 20/26 dni urlopu, z tym, że musi je wziąć w lipcu lub sierpniu. Poza tym często są wychowawcami na koloniach, czy też półkoloniach szkolnych, mają rady pedagogiczne, sprawdzają głupoty pisane przez uczniów na egzaminach zewnętrznych, zatwierdzają programy wychowawcze, przeprowadzają egzaminy poprawkowe i rekrutacje nowych uczniów... No, faktycznie, mają 2 miesiące wolnego. Korepetycje? Czasami studenci lepiej na nich zarabiają niż oni. A studentów nikt za to nie potępia...

Problemem wielu z nas jest nie tylko nasza niewiedza, ale też to, że nie potrafimy tego uargumentować. Wydaje mi się, że każda zarówno negatywna. jak i pozytywna ocena tego zjawiska była by do przyjęcia, gdyby podać mądre powody. A większość z nich jest śmieszna lub żałosna, na zasadzie tak bo tak. Nie podoba mi się też to, że przy okazji tak wielu niepełnosprawnych uczniów, w większości już absolwentów szkół, wywleka swoje gorzkie żale odnośnie nauczania indywidualnego w domu. Owszem, szkoda mi ich(sama miałam perspektywę takiej nauki od czwartej klasy, udało mi się jednak "uciec" do szkoły specjalnej, ale potem miałam kilka razy krótkotrwałe NI, przeważnie po operacjach), ale to trochę tak, jakby sobie "ocierali gębę" tą sytuacją. Nie rozumiem też porównania protestu nauczycieli do zeszłorocznego protestu niepełnosprawnych. A raczej stwierdzenie, że wtedy było więcej hejtu niż teraz. Po przeczytaniu wielu komentarzy na ten temat mam wrażenie, że hejt jest porównywalny w jednym i w drugim przypadku. Ale każdy widzi to, co chce zobaczyć... Oczywiście nie popieram wszystkich form protestu. Nie wiem dlaczego, ale oprócz jego terminu nie podobają mi się na przykład te wszelkie przeróbki różnych piosenek... Jak strajkować, to z klasą. Nie ukrywajmy, za nauczycielami często ciągnie się opinia, a takim postępowaniem raczej nie zyskali przychylności społeczeństwa. Nie rozumiem też tej zazdrości o 100 zł za każdą świnię i 500 zł za każdą krowę dla rolników. Przecież te pieniądze nie idą z budżetu państwa tylko z funduszy unijnych. Więc nic nie ubywa z kasy państwowej. A podejrzewam, że gdyby ich nie rozdysponowali w taki sposób, to mogliby zapłacić za to grzywnę. I wtedy pieniądze mogłyby być zabrane z budżetówki.

Dla mnie ten strajk ma wiele twarzy. To twarze dzieciaków, które przychodzą na alternatywne zajęcia do Oratorium(dzisiaj tematyka zajęć obejmowała marzenia). To twarze najpierw ósmoklasistów i gimnazjalistów, a teraz maturzystów, niepewnych swojego losu(chociaż po podpisaniu dzisiejszej ustawy zapaliło się przed tymi ostatnimi zielone światło). W końcu to twarz samotnej matki, która codziennie przyprowadza ze sobą dwójkę dzieci do pracy. Nie narzeka, bo wie, że na wiele się to nie zda. Ale widać, że nie pracuje już tak wydatnie jak wcześniej. Bo przy małych dzieciach się nie da. Jak jestem, to staram się jej pomóc, np. zanosząc papiery do drugiego budynku. Niestety, od czasu kiedy Oratorium działa w stanie gotowości, nie jestem tam tak często jakbym chciała. Pani D. każe mi się jednak tym nie przejmować. Ona to rozumie. Jak nikt inny...