921. Odroczony wyrok

Czasami chciałabym, aby mózgowe porażenie dziecięce było jedynym moim problemem od strony schorzeniowej. Tymczasem życie, a może los, dodał mi jeszcze kilka kamieni do mojego życiowego bagażu. A ponieważ w żaden sposób nie mogę się ich pozbyć, to muszę cierpliwie z nimi iść przez życie.

Ostatnie dwa dni spędziłam na oddziale nefrologii. Niby nic szczególnego, ot, kontrolne badanie nerki. Wiecie, jak być wyjątkowym, to w każdym calu - mam tylko jedną działającą nerkę, która w dodatku działa w jakiś 70%. Zawsze to jest jakiś stres, bo może się okazać, że ta nerka przestaje działać, a to już groziłoby dializami. Wyobrażacie sobie mnie z moim życiowym ADHD podłączoną przez kilka godzin do maszyny? Chyba bym rozwaliła tam cały oddział.

Dobra, koniec tego biadolenia. Ogólnie wszystko wyszło dobrze(powiedzmy). Praca nerki ciut się pogorszyła(no, wiecie, starzeję się jak każdy), tragedii jednak nie ma. Jakiś specjalnych zaleceń co do życia też nie. Najbardziej bałam się tego, że zakażą mi wyczynowego sportu, a zawody tuż tuż, lekarz jednak tylko machnął na to ręką. Zapytałam się go jeszcze, jak widzi moje uczęszczanie na pływanie - kazał mi jak najwięcej cieszyć się z życie tak długo, jak tylko mogę. Bo następnym razem może się okazać, że nerka już nie daje rady... Chociaż tak naprawdę to pływanie muszę jeszcze skonsultować z urologiem i chirurgiem. A potem pokombinować, gdzie by tu się na nie załapać. Mam na oku Tychy, bo tam terminy nie kolidowałyby mi z lekką atletyką. Jedyna moja bolączka to dojazdy. Trudno, coś się wymyśli.

Nefrolog marudził też coś na temat mojej wagi. Problem jest jednak taki, że nie mogę jeść niektórych rzeczy ze względu na alergię pokarmową(ok. zbytnio solić też nie mogę ze względu na nerki, ale od soli raczej się zbytnio nie tyje), ani nie mogę się najeść ze względu na reflux żołądkowy, a poza tym tracę też sporo energii na treningach czy choćby chodząc, wydaje mi się jednak, że tragedii nie ma. Poza tym ostatnio mama Młodszej zaczęła mnie dożywiać w ramach zapłaty za korepetycje, więc jeszcze skończy się to tym, że będę miała nadwagę(ha, ha, ha - Lolek-Pudzian, to będzie ciekawy obrazek). Chociaż z drugiej strony nadwaga w moim przypadku nie jest dobra. Tak źle i tak niedobrze.

A żeby nie nudzić się na szpitalnej sali, to wzięłam sobie ponad 600-stronicowy podręcznik do socjologii Piotra Sztompki i "Dysk olimpijski" Parandowskiego. "Dysk" dokończyłam, socjologię podgoniłam. Czyli nawet dwa dni leżenia w szpitalu mogą wyjść na dobre. Chociaż nie do końca, bo znowu jestem do tyłu z czytaniem Waszych blogów.
Młoda nie rozniosła przez te dwa dni mieszkania w drobny mak. I Pusia też nie została zagłodzona. Na szczęście.