931. Odważyłam się i załatwiłam

Moim takim ukrytym marzeniem jest udział w rajdzie rowerowym organizowanym przez moją diecezję z okazji 20 rocznicy wizyty papieża Jana Pawła II w Sosnowcu. Jak pamięta większość z Was, rok temu brałam udział w Sztafecie Niepodległości. I chociaż nie obyło się bez małego wypadku, udało mi się w końcu dobiec do mety.

Tak bardzo chciałam w tym roku pojechać wraz z innymi rowerami z DG pod sosnowiecki Auchan, gdzie 14 czerwca 1999 roku wylądował helikopter z papieżem, a następnie pojechać na Plac nazwany jego imieniem, gdzie spotkał się z wiernymi nie tylko z terenów Zagłębia Dąbrowskiego, ale też całego Śląska i okolic. Wśród rzeszy wiernych byłam też ja, zaledwie dziewięcioletnie dziecko, które kilka tygodni wcześniej przyjęło po raz pierwszy Jezusa do swego serca. Zbyt młode, aby zrozumieć przesłanie papieża, a jednocześnie wystarczająco dojrzałe, aby dostrzec powagę i historyczność tej chwili. Od jakiegoś czasu staram się brać udział w kolejnych rocznicach tego wydarzenia, o ile oczywiście nie mam w tym czasie jakiegoś wyjazdu.

W tym roku nie mogło być inaczej. A z drugiej strony chciałam wraz z innymi uczcić w wyjątkowy sposób tą rocznicę. Problem jest jednak jeden i to jak dla mnie bardzo istotny. Tak jak wspominałam, z powodu mojej niepełnosprawności nie jestem w stanie utrzymać równowagi na dwukołowcu. Co nie oznacza, że wcale takiegoż pojazdu nie posiadam. Bez sensu? A pamiętacie może taką scenę z filmu "Kogiel-Mogiel 2", kiedy babcia Wolańska pyta się mamy Kasi, czy w ich domu jest łazienka, a ona prowadzi ją do pomieszczenia, które jest co prawda łazienką, ale nie ma w niej podłączonej wody, tłumacząc przy tym, że łazienka jest po to, aby ludzie nie gadali, że nie ma? To w moim przypadku swoimi czasy było podobnie - wszyscy moi rówieśnicy mieli rowery i dumnie paradowali z nimi po podwórzu. Ja też miałam rower, przez co nie czułam się gorsza. Co ciekawe, nawet nie przejmowałam się tym, że nie mogłam na nim jeździć. Liczyło się to, że go mam. Oczywiście marzyłam o tym, aby pewnego razu wsiąść na niego i pojechać w świat za innymi, rzeczywistość mi jednak na to nie pozwalała. Czy było mi przykro? Może troszeńkę... Jako takie pocieszenie dostałam kiedyś stacjonarny rower rehabilitacyjny. Na nim mogłam(i dalej mogę, bo mam go do dzisiaj) przemierzać kilometry bez obawy, że wyrżnę jak długa na chodniku. Mimo wszystko to nie to samo co prawdziwy rower.

Pewną alternatywą są specjalne, rehabilitacyjne rowery trójkołowe. Podpatrzyłam taki u kolegi z klasy i zamarzyło mi się taki mieć. A jednocześnie wstydziłam się powiedzieć o tym rodzicom. I tak byłam dość kosztownym w utrzymaniu dzieckiem, więc po co przysparzać im dodatkowych wydatków. Potem pragnienie posiadania roweru przycichło, aż w końcu ponownie się pojawiło. Zaczęłam przeglądać oferty, jednak ceny trochę mnie przymroczyły. A że nie jestem w żadnej fundacji, ani nie mam szans na liczenie na dofinansowanie z MOPSu, to muszę sama sobie wszystko sfinansować. Z drugiej strony, nie powiem, zamiast jechać na trening tramwajem, mogłabym podjechać rowerem, a i moi znajomi często robią rowerowe wypady za miasto. No i może dałoby się poszerzyć moje treningi o pływanie, na które też mogłabym dojeżdżać rowerem. Oczywiście w odpowiednich miesiącach. Nie wspomnę już o dodatkowej formie rehabilitacji... No i jeszcze ten cały rajd. 

Prywatny rower musi jednak jeszcze trochę poczekać, bo wylot do Panamy spłukał prawie a całe moje oszczędności, a poza tym chyba szykuje mi się leczenie ortodontyczne, a ono też kosztuje nie mało. To nie jest tak, że głoduję, bieduję czy coś w tym rodzaju, bo na bieżące wydatki mam, ba, nawet wysłupłałam coś na tegoroczny obóz sportowy, a od kiedy mieszka ze mną Młoda, to jest jeszcze lepiej, bo np. dokłada się do opłat. Tutaj bardziej chodzi o sporą nadwyżkę funduszu. Ale spoko, na Panamę udało mi się uzbierać(potem tata kwiczał, że mogłam mu powiedzieć, to by się dorzucił, ale jak już pisałam, jego i tak dużo kosztowało to, żeby doprowadził mnie do takiego stanu, w jakim się znajduję), to na leczenie ortodoncyjne i rower też mi się uda. Przynajmniej mam taką nadzieję. Na razie jednak musiałam poszukać sposobu na wzięcie udziału w rajdzie.

I oto biblijne "Szukajcie, a znajdziecie" ziściło się w rzeczywistości. Okazało się bowiem, że niedaleko mnie są aż dwie wypożyczalnie trójkołowych rowerów rehabilitacyjnych. W dodatku całkowicie za darmo! Próbowałam skontaktować się z Bytomiem, ale nie odpowiadał. Dzisiaj pełna obaw napisałam do Tych(ów?) z zapytaniem, czy byłaby możliwość wypożyczenia jednego roweru chociaż na tydzień. Brałam pod uwagę negatywną odpowiedź, że wypożyczają sprzęt tylko mieszkańcom miasta. Na szczęście okazało się, że bez problemu wypożyczą go także i mnie.

Radości mojej nie ma końca, bo oto spełnię moje marzenie o uczestnictwie w rajdzie. Już nawet zapisałam się na niego. Teraz muszę tylko przytrenować wszystko na rowerze stacjonarnym, żeby nie paść po drodze ze zmęczenia. Bo wiecie, ja nie mam jak go przetransportować z Tych, więc muszę na nim po prostu przyjechać. A to ponad 30 kilometrów jest. Ale jaki to będzie jednocześnie trening przed samym rajdem...