951. Kawa i czekolada

Każdego dnia, kiedy wchodzę do sekretariatu i zasiadam na za wysokim krześle(dobrze, że ma regulowaną wysokość, bo nogi autentycznie dyndałyby mi w powietrzu) widzę pod wyższym blatem dla respondentów puszkę z kawą oraz talerzyk z czekoladowymi ciasteczkami(przykrytymi przeźroczystą pokrywką) zostawionymi dzień wcześniej przez wychodzącą do domu panią D. Do dzisiaj mogłam podejrzewać, że to dla mnie. Od dzisiaj jestem tego pewna.

Generalnie nie muszę nikomu robić kawy ani herbaty. Zapewne bez problemu poradziłabym sobie do momentu zalania esencji wodą, jednak potem, znając moją wrodzoną zgrabność, spora część napoju wylądowałaby na podłodze, tworząc nową mapę świata. Osobiście robię sobie herbatę na sposób - czyli:

1. włączam czajnik;
2. wrzucam torebkę herbaty do kubka(nie cukrzę, bo nie lubię);
3. zanoszę kubek do pokoju(jeżeli chcę się napić w pokoju, bo jeżeli nie, to ten punkt pomijam);
4. słyszę charakterystyczne pyknięcie oznaczające zagotowanie się wody;
5. przynoszę czajnik do pokoju;
6. zalewam torebkę z wodą; 
7. odnoszę czajnik.

To moja autorska instrukcja parzenia herbaty, która się sprawdza w domu. W sekretariacie chyba by nie przeszła, chociaż pani Doody chyba mnie lubi do tego stopnia, że przymknęłaby na to oko. Wolę tego jednak nie sprawdzać. W rezultacie pani Doody z uśmiechem na ustach robi sobie sama kawę i sama sobie ją zanosi do gabinetu. Ciekawe, czy jak jest pani D. to też jest samowystarczalna, czy też wysługuje się swoją sekretarką. A raczej sekretarzem. Czym się różni jedno od drugiego, ktoś wie?

Od ósmej rano do 9:45, czyli w czasie, kiedy pani D. ma zabiegi w szpitalu, w sekretariacie nic się nie dzieje. Przyjdzie kilkoro roztargnionych wyrostków wypożyczyć laptopa(który nie zawsze wraca w całości na miejsce), zadzwonią dwa razy z Kanoniczej i tyle. Poczty meilowej wolę nie ruszać, bo nie moja, nawet jeżeli jestem na zastępstwie. Co innego, gdybym była te bite dwa tygodnie, to wtedy raczej musiałabym wchodzić, a tak przez te 1,5 godziny meile spokojnie poczekają.

Dzisiaj tradycyjnie kawa i słodycze leżały pod ladą. Nawet specjalnie nie zwracałam na nie uwagi. Czas wyjątkowo szybko minął i wkrótce w drzwiach pojawiła się pani D.

 - Dlaczego pani nie włączyła wentylatora? - rzuciła od progu podchodząc do wiatraka i naciskając przycisk "ON". W powietrzu zapanował przyjemny chłód. - Przecież jest gorąco, a ma być jeszcze cieplej.

Wzruszyłam ramionami obserwując jak zdejmuje sweter i wiesza go w szafie.

 - O, widzę że już pożyczyli sobie laptopy... - nic nie umknie jej uwadze, dosłownie nic. 

 - Yhm - mruknęłam pod nosem wstając od biurka.

 - Mam nadzieję, że pochowają zasilacze do toreb, bo ostatnio chodziłam po całym budynku i szukałam ich.

 - Wiem, mówiła mi to pani. 

 - Tak? - rzuciła zbliżając się do biurka. - Może.

 - A pani Maryna nie zostawiła czasem mojego zaliczenia translatorium? - zmieniłam temat.

 - Nie, ale dzisiaj ma być. Zapytam ją i w razie czego zostawię je pani na biurku. A tak w ogóle to czemu się pani nie częstuje kawą czy też ciastkami - rzuciła niespodziewanie patrząc pod ladę - Specjalnie je zostawiam, żeby pani miała... Przecież nawet jeżeli nie ma pani kubka to wystarczy iść do bufetu, na pewno by pani coś pożyczyli. Jeszcze mi pani zasłabnie - dodała z tym swoim milutkim uśmiechem nie do podrobienia.

I ja się uśmiechnęłam i wytłumaczyłam, że ciastek nie mogę jeść ze względu na alergię na kakao, a kawy pić(no, chyba że zbożową), bo mi się refluks żołądkowy odzywa. Ale jednocześnie podziękowałam jej, że o mnie pomyślała. Jeszcze raz się uśmiechnęła i powiedziała, że jutro załatwi mi herbatę. Chociaż wolałabym, żeby zamiast herbaty załatwiła mi to zaliczenie translatorium... Przynajmniej wiedziałabym na czym stoję, a może leżę. No nic, jutro będę mądrzejsza o tą jedną rzecz.