957. Bieg Górski Frassatiego

W sobotę miałam przyjemność brać udział w Górskim Biegu Frassatiego odbywającym się w położonym w górach Międzybrodziu Bialskim. Tym razem jednak nie byłam jako uczestnik zmagań(kilkanaście kilometrów po górach i w słońcu jednak jeszcze wykracza poza moje skromne możliwości), ale jako wolontariusz.

Pier Giorgio Frassati, a może po polsku Piotr Jerzy, to taki włoski odpowiednik naszego Stanisława Kostki. Urodził się na początku XX wieku(1901 r.) w Turynie. Był synem ambasadora Królestwa Włoch w Berlinie oraz malarki. Nie był jedynym dzieckiem Frassatich, miał jeszcze młodszą siostrę Lucjanę. Należał do wielu stowarzyszeń, m.in. Apostolstwa Modlitwy, Konfederacji św. Wincentego a Paulo, Uniwersyteckiej Federacji Katolików Włoskich i Włoskiej Młodzieży Katolickiej, a także ruchu skautowego. Studiował inżynierię górniczą na Politechnice Królewskiej w Turynie. Pasjonował się górami. W 1922 roku wstąpił do Trzeciego Zakonu Dominikańskiego, gdzie przyjął imię Hieronim. Dwa lata później założył z przyjaciółmi nieformalne "Stowarzyszenie Ciemnych Typów", którego celem był apostolat wiary i modlitwy, np. przez wspólne górskie wycieczki. Pomagał biednym i ubogim. I to od jednego z nich zaraził się chorobą Heinego-Medina, na którą zmarł w wieku zaledwie 24 lat. Piotr został beatyfikowany w 1990 roku przez papieża Jana Pawła II, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 4 lipca. Patronuje młodzieży, studentom, ludziom gór, Akcji Katolickiej, Ruchu Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej, Duszpasterstwa Akademickiego Morasko w Archidiecezji Poznańskiej oraz "Soli Deo Omnia".

Międzybrodzie Bialskie to malowniczo położona górska miejscowość u podnóża słynnej Góry Żar, na której prawa fizyki zdają się nie istnieć. Aby zdążyć na czas(na 9:00) musiałam wstać o 4:10, o 5:17 miałam najszybszy autobus do Katowic(który i tak był opóźniony), później musiałam przesiąść się na pociąg do Bielska - Białej, a następnie na lokalnego busa, który dowiózł mnie na miejsce. Pomimo tego, że byłam tam na koloniach szkolnych w 2004 roku, trochę się bałam, jak się tam odnajdę. Na szczęście kierowca wyrzucił mnie w centrum miasteczka, z którego okazało się być już rzut beretem na kompleks boisk, gdzie był start i meta zawodów. Tam się odmeldowałam, dostałam służbową koszulkę i zaczęłam czekać na polecania co do tego, co mam robić. Na początek kazali mi pozbierać potłuczone szkło ze schodów prowadzących na górne boiska, gdzie miały się odbyć biegi dla dzieci. Jednak zanim do nich doszło wystartował bieg główny na 22 kilometrów. Wcześniej jednak była wspólna rozgrzewka:

 I wystartowali:

Tuż po starcie dorosłych na nieco młodszych czekał pokaz iluzjonistyczny, po którym odbyły się biegi dla dzieci. Były one o tyle wyjątkowe, że każdy milusiński otrzymał nagrody ufundowane przez redakcję "Małego Gościa Niedzielnego".
Kiedy ostatni malcy zakończyli swoje sportowe zmagania, na mecie pojawił się pierwszy zawodnik. To Marcin Kubica, który pokonał całą niełatwą trasę w czasie 1 godziny i 40 minut.

Wśród pań najlepsza była Anna Arseniuk z Poznania, która w dodatku była ambasadorką biegu. Po nich na mecie pojawiali się kolejni biegacze.

Ostatni przekroczyli jej linię po ponad 4 godzinach zmagań w słońcu i upale. Akurat miałam za zadanie rozpakowywanie medali, więc w pewnym momencie miałam ręce pełne roboty. No, ale wyobraźcie sobie, że na metę wpada naraz nawet 30 zawodników. Czasami nie nadąża się wręcz z rozdawaniem medali. Dlatego po rozpakowaniu trofeów poszło się do wolontariuszy zaangażowanych w dekorację, aby im pomóc.
O 15:00 odbyła się dekoracja najlepszych biegaczy w poszczególnych kategoriach wiekowych, w kategorii open, najstarszego uczestnika biegu oraz trójkę biegaczy, którzy jako ostatni przekroczyli linię mety.

To był bardzo udany, chociaż gorący dzień. Kilkoro uczestników biegu zostało odtransportowanych do szpitala ponieważ nie dało rady. Sama wiem, że też bym nie podołała tym 22 kilometrom w górach. Dlatego cieszę się, że mi zaufano i mogłam wziąć udział w imprezie chociażby jako wolontariusz.