965. Rzeczywistość i marzenia

Mózgowe porażenie dziecięce nie jest jedyną przypadłością, z jaką przyszło mi się zmagać. Tak naprawdę gdyby tak było, to moje życie byłoby nawet znośne(i tak jest znośne, co nie oznacza, że po wyeliminowaniu wszystkiego innego nie byłoby cudowne). Jest jednak tak, a nie inaczej i nic na to nie poradzimy. Pocieszam się tylko tym, że w sumie mogło być jeszcze gorzej. Mogłabym być np. upośledzona umysłowo... Oj, to by była tragedia i dla mnie i dla rodziny. No bo co z tego, że ruchowo byłabym idealna, skoro mentalnie pozostawałabym na etapie dziecka. Albo nawet i nie. Dlatego zawsze powtarzam, że cieszę się z tego, że jestem niepełnosprawna ruchowo, a nie umysłowo, że rozumiem nie tylko to, co się wokół mnie dzieje, ale przede wszystkim moje schorzenia i choroby.

Pamiętam jak kiedyś jakiś lekarz powiedział, że tym z czym się zmagam z powodzeniem można by obdarować kilka osób. Nie o wszystkich moich chorobach chcę jednak pisać na blogu, bo w końcu gdzieś jest granica intymności i prywatności. Rozumiecie to, prawda? Mimo wszystko chcę jednak żyć najpełniej jak się da, realizować się, spełniać marzenia, osiągać swoje cele. Jak na razie mi się to udaje, chociaż czasami moje ciało zdaje się żyć jakby własnym życiem. Bardzo żałuję, że nie mam na to wpływu. Że muszę przeczekiwać najgorsze okresy w nadziei, że jutro będzie lepiej. Chociaż to jutro też jest niepewne. 

Dzisiaj dowiedziałam się, że lista specjalistów, pod których jestem opieką, ulega wydłużeniu. Trochę mnie to podłamało, ale tylko na chwilę. Bo może teraz będzie coś lepiej? Może komfort mojego życia się poprawi? Nie oczekuję cudów, ale... A może to po prostu moje marzenia, które nie będą miały swojego spełnienia w rzeczywistości. Chociaż moje marzenia są chyba niewygórowane - być jak najdłużej niezależna i samodzielna oraz móc uprawiać sport. Czy to tak dużo?