972. Trudna znajomość

Powoli zbliżają się urodziny mojej koleżanki. Co prawda ona uważa się za moją przyjaciółkę, dla mnie jednak przyjaźń to zbyt duże słowo. No bo czy to, że ktoś raz na jakiś czas się z kimś spotka można nazwać przyjaźnią? Może i można, ale nie koniecznie wtedy, kiedy rozmowa toczy się tylko w jedną stronę. Tzn. zawsze jak się spotykamy to ona i jej problemy grają pierwsze skrzypce. Ja rozumiem, że człowiek to egoistyczna osoba i chce, aby jej zdanie i kłopoty były na pierwszym miejscu. Rozumiem nawet to, że od czasu do czasu temat jednej osoby jest na pierwszym miejscu, bo różne historie chodzą po ludziach. Ale nie może być tak, że ten drugi rozmówca ciągle schodzi na drugi tor. I to nie ważne, czy się rozmawia za pomocą komunikatora internetowego, telefonu komórkowego, czy też face to face. W zasadzie nie pamiętam, kiedy ostatnio mogłam opowiedzieć jej co u mnie słychać. Nawet jak się spotkałyśmy po moim powrocie z Panamy, to średnio ją obchodziło jak tam było. Za to jak ona kilka lat temu wyjechała na trzy dni do Francji, to potem z pół roku wysłuchiwałam szczegółowej relacji z tej podróży. Kiedy opowiadam coś o moim życiu co chwilę mi przerywa, chwaląc się kolejną dziewczyną przyprowadzoną do domu przez jej starszego brata. Jak opowiadałam jej o mojej pracy jako wychowawcy też nie była tym zainteresowana, ale o swojej pracy chałupniczej(którą rzuciła po tygodniu) opowiada godzinami. Wszelkie moje zdjęcia też zbytnio ją nie interesują, jednak bez skrupułów chwali się zdjęciem swojej zmarłej babci, wykonanym już w trumnie. Nie mam nic do nieboszczyków, często widziałam ich w trumnach(taki zwyczaj na wsi), ale robienie im zdjęć na pamiątkę, jest dla mnie niesmaczne...

Wiem, że teraz będzie tak samo. Spotkamy się na dwie godziny w galerii handlowej(której nie cierpię), z czego 90% czasu będę wysłuchiwać co u niej słychać, a 5% spędzimy na bezsensownym chodzeniu po sklepach i wysłuchiwania jej paplania, że takie buty(za ponad 300 zł) ostatnio sobie kupiła. Nienawidzę chodzić po sklepach. A może inaczej - nienawidzę chodzić po sklepach tylko dla samego chodzenia. To dla mnie strata czasu. Jak idę do sklepu to po coś konkretnego. A tutaj przyjdzie mi chodzić i robić dobrą minę do złej gry.

Pewnie mi teraz powiecie, że skoro tak mnie to wszystko męczy, to powinnam skończyć tą znajomość. Może i macie racje. Problem jest jednak taki, że chyba jestem jedyną osobą, oprócz jeszcze jednej naszej wspólnej znajomej, która chce się z nią spotykać. Już w gimnazjum, gdzie chodziłyśmy do jednej klasy, nie potrafiła się zbytnio zaprzyjaźnić z innymi. A teraz chyba nie jest inaczej. Wiecie, karta bankowa z pieniędzmi od rodziców nie załatwia wszystkiego. Znajomości, a tym bardziej przyjaźni, nie da się kupić. Zresztą jak tylko odmawiam jej spotkania, bo mam coś innego do roboty(przepraszam, ale mieszkam już bez rodziców, którzy zetrą mi kurze z półek, wiadomości potrzebne mi do zdania sesji też same mi do głowy nie wejdą), to od razu słyszę różne wyrzuty. Wiem, powinnam być twarda i asertywna, ale ja po prostu nie potrafię i już. I pewnie znowu pójdę się spotkać. I będę robiła dobrą minę do złej gry. A potem sobie wyrzucała, że zmarnowałam popołudnie. Czy ja się kiedyś z tego wyleczę?