1018. Chyba się przesłyszałam... i to w dodatku nie raz

Długo zastanawiałam się, czy zapisywać się w tym roku do "Szlachetnej paczki". Większość z Was zapewne pamięta, jak pisałam o przebojach z liderką wolontariuszy, której tak daleko do osoby kompetentnej w tej kwestii i która traktowała mnie bardziej jak własność, niż podwładnego. I która chyba żyła w jakimś dziwnym przekonaniu, że ja jako osoba niepełnosprawna nie mam nic innego do roboty i będę na każde jej zawołanie. A już akcją z kazaniem mi wpisać innej liczby paczek dla rodziny niż była w rzeczywistości(zawyżonej) przeszła samą siebie i nadwyrężyła moje nerwy i nie tylko. 

Pewnie uznacie, że się czepiam i wyolbrzymiam pewne sprawy. Jednak to nie jest mój pierwszy i jedyny wolontariat i mam rozeznanie w tym, jaki powinien być lider. Dla mnie takim odniesieniem jest liderka wolontariuszy podczas ŚDM-u w Krakowie, pod której skrzydła miałam okazję trafić. Wymagała, fakt, ale nikogo nie traktowała jako swoją własność, nikim się też nie wyręczała. Była wspaniała w tym co robiła i czuła się jak przysłowiowa ryba w wodzie. Inni liderzy też byli bez większych zastrzeżeń. Wiadomo, nie każdy był rewelacyjny, ale też żaden nie robił mi takich akcji jak pani J.

Gdzieś koło połowy sierpnia wysłała wszystkim(chyba) SMS-a z wiadomością, że wszyscy zeszłoroczni wolontariusze mają być nimi też w tym roku... Jak dwie koleżanki się wypisały, bo przez nią miały kłopoty w MOPS-ie(kazała im zdobyć jakieś adresy kogoś tam), to wielce się oburzyła. Hmmm... a ja myślałam, że wolontariat jest dobrowolny i to ode mnie zależy, czy w nim uczestniczę czy też nie, a nie liderka. Mimo wszystko postanowiłam dać jej jeszcze jedną szansę i zgodziłam się przyjść na nie. Dzień przed spotkaniem zadzwoniła do mnie z pytaniem, czy nie pożyczę jej swojej koszulki wolontariusza, bo ona potrzebuje na spotkanie z telewizją. Oho, zaczyna się - przeszło mi przez myśl. Nie, nie pożyczę, bo:

1. moja koszulka jest starego typu(biała z niebieskim napisem "Lubię ludzi", a ona potrzebuje czerwonej z napisem "Szlachetna paczka")
2. mogłaby cudownym zbiegiem okoliczności zmienić rozmiarówkę z "S" na "L", albo i większą(wiecie, ja jestem dosyć drobna, a ona to kobieta przy kości - nie żebym miała coś do otyłych, ale bez przesady), w ostateczności mogłyby z niej(koszulki) zostać strzępy.

Grzecznie odmówiłam, starając się nie wyjść z równowagi. Niech szuka u podobnych siebie posturą. Na drugi dzień odbyło się zebranie. Podpisanie umów, sprawy organizacyjne itp. itd. I nagle słyszę coś w stylu: "No, od nas to chyba w miarę dobrze szło pisanie opisów rodzin". Tja, w miarę dobrze. A to, że jej bez przerwy zwracali opis do poprawy, i że na wszystko miała wymówkę, że robi to pierwszy raz, to taki malutki szczególik. Gdybym była podła, to zabrałabym głos w tej sprawie. Tak samo, jak upominała nas, że nie odwiedzaliśmy naszych rodzin i pewnie nie wiemy, jak się mają. Ona raczej też nie odwiedziła, bo z jednej strony twierdziła, że jej rodziny radzą sobie fantastycznie, a z drugiej wiem z pewnych źródeł, że jednej z nich sąd od grudnia ubiegłego roku już dwa razy odebrał dziecko. Ale prawdziwą wisienkę pozostawiła na koniec. Rozdawała nowe karty do wywiadu z rodziną. Wszystkim. Poza mną. Bo wyszła z założenia, że znowu będę z nią. Niedoczekanie. Powiedziałam głośno i wyraźnie, że nie chcę być z nią w parze w tym roku. Niech sobie szuka innego "głupiego" i udaje, że jest super. Wiecie, ja nie uważam, że ja jestem najlepsza, bo mam swoje wady. Ale chcę się też czegoś nauczyć. A trudno zdobyć wiedzę od kogoś, kto jest na takim samym poziomie jak ty, a w dodatku chce aby wszyscy myśleli, że tak nie jest. Nie chcę też być jej własnością, na każde jej zawołanie. Ja też mam dosyć aktywne życie. I mogę je pogodzić z wolontariatem w "Sz.P". Trzeba mi tylko dać szansę. 

Babka była niezbyt szczęśliwa z mojego sprzeciwu, ale trudno. Ja za to jestem zadowolona z samej siebie. Bo powiedziałam "nie", kiedy coś mi się nie spodobało. Nie muszę się na wszystko zgadzać, też mogę mieć prawo do swojego zdania. Grunt tylko powiedzieć wszystko łagodnie i bez nerwów. To może być prawdziwy klucz do sukcesu. A jak w tym roku będzie mi robić takie akcje jak przed rokiem, to po prostu za rok, już na 100%, zmieniam rejon.