1059. Ostatni świadek tragedii Hindenburga. Wspomnienie

Były wakacje 2002 albo 2003 roku, kiedy pierwszy raz usłyszałam o tej tragedii. Roku nie pamiętam, ale pamiętam, jak przed Wieczorynką, na którą zawsze przychodziło się do kuzynów, puścili film dokumentalny zatytułowany "Hindenburg - powietrzny "Titanic"". Stali czytelnicy mojego bloga wiedzą, że jedną z moich słabości jest właśnie historia związana z tym zatoniętym w 1912 roku legendarnym statkiem. Pewnie dlatego moją uwagę zwrócił tenże tytuł i powiedziałam sobie, że za wszelką cenę muszę obejrzeć ten dokument.

Chyba najsłynniejsze zdjęcie obrazujące tragedię Hindenburga

Obejrzałam i... piorun strzelił we mnie tak samo jak wtedy, kiedy pierwszy raz dowiedziałam się o "Titanicu". Znacie ten stan, kiedy łakniecie wiedzy na jakiś temat, a informacji o tym dosłownie nigdzie nie ma? Dzisiaj, w dobie internetu, który jest dosłownie wszędzie, można wystukać w google odpowiednią frazę i w 98% znajdzie się potrzebne informacje(chociaż ja do dzisiaj nie znalazłam prawie a żadnych informacji na temat jednego z towarzyszących mi schorzeń - ciekawe co sobie pomyśleli lekarze, kiedy mnie zobaczyli te 29 lat temu). Wtedy internet już był w domach, ale u nielicznych szczęśliwców. Ja do nich niestety nie należałam... W książkach też niewiele było informacji na ten temat. A frustracja we mnie narastała. Oczywiście zawsze można było próbować zdobyć informacje podczas lekcji informatyki, ja jednak nie umiałam nie uważać na lekcji. A nawet kiedy był czas na własne przyjemności, to moje zainteresowania nie zawsze były akceptowane przez moich kolegów z klasy. W czym problem, pytacie. Ano chociażby w tym, że przy komputerze siedzieliśmy po 2-3 i musieliśmy się jakoś dogadywać.

Całymi dniami potrafiłam rysować moment zapłonu "Hindenburga", którego nie potrafiłam wymazać z pamięci. Potem napisałam ok. 150 stronicową książkę, której akcja miała miejsce właśnie na tym sterowcu, o którym pewnie jeszcze kiedyś napiszę(kto wie, być może jeszcze raz wydrukuję moją książkę i ktoś z moich czytelników ją otrzyma? O ile oczywiście byliby chętni). Bo od kiedy rodzice założyli nam internet, systematycznie staram się poszerzać wiedzę z interesujących mnie tematów.

Ten mniejszy chłopiec to właśnie Werner, na
zdjęciu z bratem i siostrą, która zginęła w katastrofie

Fabuła mojej książki, chociaż toczy się na kanwie prawdziwych wydarzeń, w większości jest zmyślona. Jedyny wyjątek, poza samą katastrofą, zrobiłam dla sceny z filmu, która najbardziej wbiła mi się w pamięć. Otóż starszy mężczyzna wspominał, jak podczas rejsu sterowcem bawił się takim zabawkowym czołgiem, z którego sypały się iskry. Zobaczył to jeden ze stewardów służących na sterowcu i zabrał mu, wówczas kilkuletniemu chłopcu, zabawkę. Na pierwszy rzut oka może to dziwić, trzeba jednak wiedzieć, że "Hindenburg" wypełniony był wodorem, który przy kontakcie z ogniem groził samozapłonem. Na potrzeby dokumentu opowieść przerobiono na scenę fabularną. Wyraz twarzy dziecka wcielającego się w małego pasażera dumnego sterowca "prześladuje" mnie po dzień dzisiejszym. Nie mogłam nie poświęcić tej scenie chociażby kilku zdań...

Tym chłopcem, któremu steward zabrał niewinną zabawkę, był ośmioletni wówczas Werner Doehner, który wraz z rodzicami, siostrą i bratem podróżował słynnym sterowcem do Nowego Jorku. Werner był najmłodszym ocalałym pasażerem "Hindenburga". Ocalał prawdopodobnie dlatego, że matka wyrzuciła go z płonącego sterowca, znajdującego się wtedy jeszcze w powietrzu. Wiem, brzmi to strasznie, ale ci, którzy nie zdecydowali się na skok, spłonęli żywcem. Wśród 36 ofiar katastrofy znalazł się ojciec i siostra Wernera. On sam został straszliwie poparzony, przez wiele miesięcy był niewidomy. Przeszedł dziewięć operacji przeszczepu skóry, jednak jedno ucho miał na stałe uszkodzone. Do końca życia zmagał się też z traumą wywołaną tą katastrofą.

Poszkodowany w katastrofie Werner wiele miesięcy spędził w szpitalu

Werner Doehner współcześnie

Był ostatnim żyjącym pasażerem sterowca. Na co dzień unikał rozmów o tym, co się stało 6 maja 1937 na nowojorskim niebie. Wyjątek robił dla filmów dokumentalnych. Opowiadał wtedy o katastrofie bez obwinianie o nią kogokolwiek. Niestety, Werner Doehner zmarł 7 listopada w wieku 90 lat. No i nie wiem dlaczego, ale tak jakoś przykro mi się zrobiło na tą wiadomość. Może ze względu na tą opowieść o czołgu? A może dlatego, że wraz z nim umarła naoczna relacja o tamtym dniu. Co prawda wypowiedzi Doehnera zostały utrwalone na taśmach filmowych, ale przecież to nie to samo. Nie żyje już nikt z "Titanica", nie żyje nikt ocalały z "Hindenburga". Powoli odchodzą uczestnicy heroicznych walk o wolność naszej ojczyzny. Boże, pozwól aby jak najwięcej ich wspomnień zostało zachowanych dla potomnych. Żeby za 100 lat Powstanie Warszawskie nie było suchą wzmianką w uczniowskim podręczniku, a ciekawym tekstem uzupełnionym o autentyczne wypowiedzi jego uczestników. Oczywiście nie mam pretensji o to, że taka Bitwa pod Grunwaldem, czy też bliższe nam powstania w XIX wieku są tylko stertą suchych faktów, wtedy nikt nie myślał o spisywaniu wspomnień ich uczestników, a na pewno nie na tak dużą skalę.

Wielokrotnie szukałam też tamtego filmu dokumentalnego o Hindenburgu. I nigdzie go nie ma. Szkoda, bo czas wiele już zatarł w mojej pamięci. I z miłą chęcią obejrzałabym go jeszcze raz, niekoniecznie ze względu na Wernera. Ale tak po prostu...