1070. Weekend spełnionych marzeń

Kiedy dowiedziałam się na początku października, że liderka Sz.P. przydzieliła mi w tym roku 6 rodzin, z czego w 5 byłam głównym wolontariuszem, wzięłam to za dobry żart. Jakoś nie wyobrażałam sobie, abym dała radę, przy moim tempie życia, ogarnąć to wszystko. Problematyczne mogłoby się już wydawać samo umawianie na wywiad z poszczególnymi rodzinami, tak aby zgrać je z czasem obydwojga wolontariuszy. Potem trzeba poświęcić czas na opisanie historii rodzin, wprowadzenie ich do systemu. Aż w końcu na kontakty z darczyńcami. Jeżeli dochodzi do tego jeszcze operowanie zmienionymi danymi osobowymi, to wychodzi prawdziwy młyn.

Dlatego byłam naprawdę dumna z tego, że udało mi się w miarę zgrać zarówno odbiór paczek od darczyńców w magazynie, jak i dostawę ich do poszczególnych rodzin, co przy 35 rodzinach i jednym transportowym aucie na rejon nie jest takie proste. Ale nie niemożliwe. To właściwie dwa dni wyjęte z prywatnego życiorysu, ale naprawdę, opłaca się. Zwłaszcza kiedy widzi się tyyyle paczek dla jednej z rodzin:

A potem radość na twarzy obdarowywanych połączona z łzami wzruszenia. A wiecie, emocje są jeszcze większe, kiedy wizycie w domu towarzyszy np. święty Mikołaj.

Czasami były to prezenty mieszczące się w małych pudłach, a innym razem takie, do dźwigania których potrzebnych było kilku chłopa. Tutaj np. nowa kuchenka elektryczna:

Darczyńcy, którzy w magazynie dopełniali wszelkich formalności, witani byli w sali świąteczno-akcyjnymi dekoracjami:

W tym roku tylko jeden z darczyńców zdecydował się pojechać ze mną do rodziny, i to głównie po to, aby zamontować jej powyższy piecyk. Szanujemy decyzje zarówno rodzin jak i darczyńców, nie każdy jest gotowy na takie spotkanie. Nie każdy też chce się ujawniać.

Chwilę grozy też przeżyłam, kiedy w niedzielne popołudnie jeden z darczyńców nie odbierał telefonu i nie wiadomo do końca było, co z jego paczką. Tym bardziej, że jako jedną z potrzeb miał zakup 10 metrów drewna. A to jest niecałe 3000 złotych do wydania. Aż takich pieniędzy na zbyciu to nie mam. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło, a do rodziny pojechaliśmy na samym końcu w niedzielny wieczór. Po tym wszystkim byłam tak zmęczona, że poszłam spać niemal natychmiast po powrocie do domu.

W między czasie, w sobotnie południe, odwiedził nas prezydent naszego miasta wraz ze swoją zastępczynią. Oprócz słów uznania każdy z nas otrzymał duży kalendarz ścienny z motywem miejskim oraz miał możliwość uściśnięcia obydwóm z nich dłoni, co zresztą zostało utrwalone na zdjęciach. Dodatkowo poczułam się niczym VIP, kiedy odkryłam na facebooku, że pani wiceprezydent oznaczyła na grupowym zdjęciu cztery osoby - siebie, pana prezydenta, liderkę i... mnie? Kurcze, ma się te "znajomości".

I na koniec moje osobiste podsumowanie:

- sześć moich rodzin,

- niezliczona ilość nerwów, czy wszystko się uda,

- sześciu "głównych" darczyńców,

- około setki ludzi zaangażowanych w przygotowanie głównych potrzeb,

- większość spełnionych potrzeb dodatkowych.

- dwa i pół dnia intensywnej pracy,

- uśmiech na twarzach obdarowanych osób...

Chyba jednak wszystko udało się nawet z nawiązką. A teraz czas wrócić do papierologii stosowanej związanej z akcją. Ot, taka szara codzienność.