1092. Szambo, które wybiło

Równomierne tykanie zegara zawieszonego na ścianie mieszało się z stukotem klawiszy klawiatury oraz biciem serca, które chwilami chciało wyrwać się z mojej piersi. Nawet nie potrafię powiedzieć, dlaczego tak się działo. A może już wtedy przeczuwałam, że stanie się coś, co niezbyt mi się podoba. Tak samo serce mi waliło, kiedy w piątkowy poranek zderzyłam się z panią D., wchodzącą do sekretariatu. Niby się do mnie uśmiechnęła, ale tak jakoś smutno. Przeczuwałam, że coś się stało. Chwilkę postałam pod drzwiami, a że nie słyszałam dochodzącego z wewnątrz głosu pani Poppins, odruchowo zapukałam w nie. Ku mojemu zaskoczeniu usłyszałam "Proszę" wypowiedziane przez panią D. Delikatnie otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Pani D. siedziała za biurkiem i walczyła z komputerem.

 - (Hasło do komputera).

 - Słucham - odrzekła nie spuszczając oka z ekranu.

 - (Hasło do komputera). Inaczej nie zadziała.

Pani D. spojrzała na mnie z niedowierzaniem i wpisała to, co jej powiedziałam. Maszyna wydała charakterystyczny dźwięk, a kobieta ponownie podniosła na mnie wzrok.

 - Dziękuję - wyszeptała z uśmiechem. Chwilę na nią popatrzyłam, po czym spytałam, co tutaj robi.

 - Widzi pani - usłyszałam w odpowiedzi. - Pani Poppins jest na L4, a ja muszę się rozdzielić pomiędzy Bernardyńską, a Kanoniczą. Zresztą pani chyba sama wie, jaki jest teraz gorący okres.

 - Szkoda, że nikt nic nie powiedział - rzekłam. - Przecież mogłabym chwilę posiedzieć.

 - Widać Poppins nie chciała robić pani kłopotu... - powiedziała z wahaniem.

 - Żaden problem. I tak dzisiaj i w poniedziałek jestem tutaj, więc to dla mnie żaden problem usiąść tutaj na chwilkę. A pani będzie mogła spokojnie u siebie pracować.

Pani D. popatrzyła na mnie jak na wybawiciela.

 - Ale to cały dzień będzie...

 - Spokojnie, będę musiała tylko dzisiaj się urwać ok. 11 na godzinkę, a w poniedziałek jakoś sobie poradzę.

Nie chciałam dać tego po sobie poznać, ale byłam strasznie zdenerwowana. Chyba nawet bezwiednie szarpałam swój kołnierzyk. 

 - Zastanawiam się, co my zrobimy za te pół roku - westchnęła wychodząc z pomieszczenia. Właściwie to nie za pół roku, ale półtora-przemknęło mi przez myśl, kiedy wyszła. 

W sumie nie uważam się za jakiegoś mistrza sztuki administracyjnej. Ba, zawsze istnieje obawa, że coś sknocę i przysporzę pani Poppins więcej problemów niż trzeba. Ale z drugiej strony zawsze mogę coś pomóc, np. poprzyjmować papiery itp.

Siedziałam sobie wczoraj i pisałam raport. W międzyczasie udało mi się załatwić prywatną sprawę, żeby nie było, że jestem niezorganizowana. W pewnym momencie słyszę pukanie do drzwi. Jakoś mnie to nie zdziwiło, w końcu taki okres, że każdy coś chce z sekretariatu. Ku mojemu zaskoczeniu była to jedna z moich koleżanek, Guga. Zresztą ona też była zdziwiona moją obecnością.

 - Co ty tu robisz? - szepnęła.

 - Pracuję - odrzekłam odsuwając się od monitora.

 - A Poppins? - dopytywała.

 - Chora jest. Ale tylko do jutra - dodałam.

 - Mogę ci zostawić dla niej papiery?

 - Jasne - kartki w koszulce wylądowały na długim blacie. Włożyłam je do odpowiedniej przegródki.

 - A tobie jak idzie ŚDS? - dopytywała. Pokrótce opowiedziałam jej sytuację i że właściwie zostały mi dwa dni. Z jednej strony jestem z tym wszystkim na końcu, ale z drugiej i tak się cieszę, że wyrobię się w terminie.

 - Nie wiesz może, kiedy będzie Dyrekcja? - powiedziała już nieco bardziej oficjalnym tonem. Spojrzałam na nią uważnie i pokręciłam przecząco głową. - Nie sprawdzałaś meila, ani grupy, prawda?

Prawda. Chociaż bardzo tego nie lubię robić poza czasem wolnym, zalogowałam się na fb. Wiadomość, o której mówiła Guga pojawiła się na samej górze. Przeczytałam ją raz, drugi, trzeci i z przerażeniem spojrzałam na Gugę.

 - No właśnie - skomentowała.

 - A ona ma do tego prawo? Przecież jest jakiś statut, regulamin...

Guga spojrzała na mnie z politowaniem.

 - Ona jest ponad prawem - rzekła sarkastycznie. Choinka, dlaczego z tą jedną kobietą są takie problemy? Dlaczego na tyle ludzi tylko ona robi nam różne dziwne numery? Co prawda po 30 latach życia nic nie powinno mnie dziwić, a jednak.

 - Wiedziałam, że to szambo kiedyś wybije. I chyba w końcu to się stało. - głos Gugi przerwał panującą ciszę. Zapytałam się jej, czy mamy zamiar coś z tym zrobić. Wzruszyła ramionami. Jedyna nadzieja w tym, że Dyrektorka się za nami wstawi, poprze nas w tym wszystkim. A jeśli nie? Jeśli nie zainteresuje się tą sprawą? Przecież nie może być tak, że ktoś jest ponad prawem...