1124. Wyzwanie u Lidzi "Czytamy książki 2020" - marzec

Mija trzeci miesiąc naszej zabawy z Lidzią w czytanie książek, a więc pora "pochwalić się" co nam się teraz przeczytać. W sumie to w ten miesiąc miałam taką dziwną sytuację, że nie wiem dlaczego, ale pomyliłam literki. I zamiast czytać książki, których tytuł rozpoczyna się na literkę "D", ja czytałam te, które rozpoczynały się na "W". I analogicznie - zamiast szukać pozycji, których imię lub nazwisko autora rozpoczynają się na literę "W", ja wybrałam te, które rozpoczynały się na "D". I gdyby nie dziewczyny, które też się bawią, to tkwiłabym w tej nieświadomości do dnia dzisiejszego. Proszę bardzo, możecie się śmiać z tej sytuacji, tak jak ja. 

Mimo tego, że dopiero tydzień temu odkryłam tą pomyłkę, udało mi się co nieco przeczytać. Na razie "Wojna i pokój" Tołstoja oraz saga "Wszystkie pory uczuć" Magdaleny Majcher musiały ustąpić miejsca innym pozycjom. Niech żyją pdf-y(bo biblioteki pozamykane są na siedem spustów) i własna biblioteczka, która też skrywa niezłe skarby. Do tego chorowanie, które niejako usprawiedliwia godziny spędzone na wylegiwaniu się w łóżku... I nagłe nagromadzenie się wolnego czasu w związku z narodową kwarantanną. Dzięki temu nieco nadrobiłam kilka pozycji. A które lektury z tego miesiąca wpasowały się w wytyczne(tytuł na literkę "D", imię lub nazwisko na literkę "W" i coś na okładce na literkę "K"?

Tytuł: "Dżuma"
Autor: Albert Camus
Okładka: kostucha(?)
Liczba stron: 275

Jak dla mnie lektura jest bardzo na czasie, wszak dżuma też swego czasu dziesiątkowała całe rzesze ludzi. Myślicie, że koronawirus jest najstraszniejszą z pandemii? Ależ skąd.

Akcja książki rozgrywa się w 194... roku. W położonym w Algierii Oranie ktoś zauważa, że od czasu do czasu umiera jakiś szczur. Wkrótce w mieście wybucha epidemia dżumy, która powoduje, że przez dziewięć miesięcy jego mieszkańcy będą walczyć o przetrwanie. Na czele walki z zarazą staje doktor Bernard Rieux, który jest zarazem narratorem w powieści. Z poświęceniem walczy o życie zakażonych w imię ludzkiej solidarności, ponieważ chce im nieść ulgę w cierpieniach. Jako pomocników ma urzędnika merostwa Granda oraz dziennikarza Rajmonda Ramberta. W mieście nie brakuje też takich, dla których dżuma jest karą za grzechy jego mieszkańców. Wśród nich możemy wymienić księdza Panneloux'a, agresywnego i nieugiętego w swoich poglądach fanatyka religijnego, który bez ogródek głosi na ten temat swoje kazania. Dopiero przy łóżku cierpiącego dziecka następuje jego wewnętrzna przemiana, po której zaczyna pomagać w walce z epidemią. W końcu sam na nią umiera. Jak zresztą wielu innych znajomych Rieuxa.
Z lektury dowiadujemy się w jaki sposób zaraza oddziałuje na życie mieszkańców miasta. Na początku rzucają się w wir rozrywek, starając się tym samym udowodnić, że nic się nie dzieje. Chodzą więc do kawiarni i do teatrów. Jednak z każdym kolejnym dniem dżuma coraz bardziej ich terroryzuje, a wręcz zaczyna wyznaczać rytm ich życia. Miasto staje się ich więzieniem. Sami ludzie ulegają znacznym zmianom: jedni popadają w rozpacz, a drudzy stają do walki z przeciwnikiem. Po pokonaniu epidemii zmienieniu ulega postrzeganie przez ludzi otaczającego ich świata. Są skażeni złem(zresztą taki jest metaforyczny wymiar powieści), a jednocześnie są umocnieni w walce z nim, wszak wiedzą już, że może się ono pojawić zawsze i wszędzie. Pokrzepiające w obecnej sytuacji.

Tytuł: "Dysk olimpijski"
Autor: Jan Parandowski
Okładka: Konie(?)
Liczba stron: 220

Kolejny powrót do przeszłości, bo książkę czytałam już wielokrotnie. To co teraz przeczytacie może dziwnie zabrzmi, ale w klasie o profilu sportowym z wiodącą lekkoatletyką to była lektura obowiązkowa z... wychowania fizycznego. Tak, tak, a potem zdawaliśmy jej treść przed nauczycielką. I chyba dzięki temu znajduje się na mojej półce.

Jan Parandowski znany jest głównie z opowieści mitologicznych o bogach greckich, do których sięga się w szkołach podstawowych oraz średnich. Mało kto jednak wie, że jest on również autorem książki poświęconej starożytnych Igrzysk Olimpijskich. Autor sięga w nich do genezy powstania idei Olimpiad, okresu pomiędzy jednymi, a drugimi Igrzyskami, przygotowaniami do nich, jak również samego ich przebiegu. Wiele miejsca poświęcono opisowi przebiegu poszczególnych dyscyplin oraz uroczystości ku czci greckich bóstw, w szczególności Zeusowi i Dionizosowi. Szczegółowe opisy pobudzają wyobraźnię czytelnika i miejscami sprawiają wrażenie, jakby samemu uczestniczyło się w tym wydarzeniu.

Na uwagę zasługuje też to, że książka zajęła III miejsce(brązowy medal) w kategorii literatura - prace epiryczne, podczas Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury w 1936 roku.

Tytuł: "Dzieci księży: nasza wspólna tajemnica"

Autor: Marta Abramowicz

Okładka: Kołyska, koloratka

Liczba stron: 224

Nie jest tajemnicą, że celibat wśród księży jest tylko kwestią umowną. Wielu z nich żyje na boku z kobietami, a z tych związków rodzą się mniej lub bardziej chciane dzieci. Kiedyś może mnie to szokowało, teraz już nieco mniej. Nawet kurie przygotowały są na taką sytuację i dysponują specjalnym funduszem, z którego potem wypłacane są alimenty na takie dzieci.

Książkę Marty Abramowicz "Dzieci księży..." chciałam przeczytać już jakiś czas temu. Tak się jakoś złożyło, że zgadałam się na ten temat ze znajomą i nie dość, że okazało się, że ona ją posiada, to jeszcze gotowa była mi ją pożyczyć.

Pierwsza moja reakcja po jej przeczytania? Pewien niesmak. Bo w sumie temat ciekawy i można o nim pisać i pisać. Co prawda przedstawione w niej historie były i ciekawe, ale czegoś w nich brakowało, a zarazem coś mnie w nich drażniło. Może to, że za dużo w niej było samej historii kościoła, która, po 3 semestrach nauki, po prostu już mi wychodzi uszami?

Jak dla mnie ciężka książka, chociaż podejrzewam, że gdybym nie była chora, to mój odbiór byłby o wiele, wiele bardziej przychylny. No nic, będę musiała sięgnąć po nią w dużo bardziej przychylnych warunkach. Może wtedy spojrzę na nią dużo przychylnym okiem? Mimo wszystko dziękuję mojej znajomej, że mi ją pożyczyła i mogłam ją sobie wreszcie przeczytać.

Tytuł: "Dom, część 1, 2 i 3"

Autor: Jerzy Janicki, Andrzej Mularczyk

Okładka: Kule - część 2, Klamka - część 3(?)

Liczba stron: 619/363/276(1258 stron)

Któż z nas nie zna słynnego serialu "Dom" przedstawiającego dzieje lokatorów kamienicy przy ulicy złotej, która uległa zniszczeniu podczas II wojny światowej? Tym przyjemniej czytało mi się książkowe przedstawienie historii, które znam z ekranu telewizyjnego(czyżbym była aż taka stara?). 

Akcja sagi, podobnie jak akcja filmu, rozpoczyna się pod koniec II wojny światowej, kiedy młody Andrzej Talar postanawia zdezerterować z wojska. Po namowach ojca udaje się do Warszawy, gdzie trudniej byłoby go znaleźć. W pociągu poznaje wracającą do domu, chorą na tyfus Basię, która wpada mu w oko. Barbara po dotarciu do stolicy swoje kroki kieruje w kierunku kamienicy na ulicy Złotej, w której przed wojną mieszkała jej rodziny. Teraz budynek jest na wpół zburzony, jednak na jego podwórku już urzęduje dawny gospodarz - Ryszard Popiołek, wraz żoną Józefiną i dwunastoletnim synem Gienkiem. Z czasem do kamienicy zaczynają wracać kolejni członkowie rodzin: Lawinowie, Lermaszewscy, Jasińscy, Wrotkowie, Bawoliki, czy też lekarz Kazanowicz. Mieszkańcem kamienicy zostaje także Andrzej Talar, najpierw jako małżonek Basi Lawiny, a następnie Ewy, miłości jego zmarłego brata Bronka. 

Obserwując ich historie dziejące się na przestrzeni kilkudziesięciu lat widzimy obraz odbudowującej się Warszawy. Bohaterowie pomagają w stawianiu kolejnych budynków, chodzą na uniwersytety, biorą udział w wiecach i pochodach. Jednocześnie, za sprawą Andrzeja i Leszka Talarów, przenosimy się do biednej wsi, bez elektryfikacji, gdzie jeszcze konie służyły za siłę pociągową. Myślę, że Andrzej Mularczyk i Jerzy Janicki rewelacyjnie uchwycili realia tamtych czasów, a fabuła, która wyjątkowo powstała na podstawie serialu, jest wiernym odzwierciedleniem tego, co mogliśmy zobaczyć na ekranie telewizora.

Tytuł: "Dziewczyny sprawiedliwe. Polki, które ratowały Żydów"

Autor: Anna Herbich-Zychowicz

Okładka: Kokardy(?)

Liczba stron: 304

Pisałam to już tutaj nie raz: kocham serię książek autorstwa Anny Herbich-Zychowicz opowiadającą o zwykłych-niezwykłych kobietach. Każdą z nich czytam z zapartym tchem i nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po następną. Nawet nie wiecie jak się ucieszyłam, kiedy okazało się, że ta poświęcona Polkom ratujących Żydom dostępna jest w formacie pdf. 
Tym razem w książce znajdziemy historie Jadwigi, Łucji, Ireny, drugiej Jadwigi, Wandy, Marianny i Władysławy. Sześć historii, od których sierść się jeży na głowie. Z wielkim wzruszeniem przeczytałam każdą z nich. Bo ileż trzeba mieć w sobie odwagi, aby zrobić coś, co jest zabronione przez wroga - uratować kilka Żydów przed piekłem, jakie niesie ze sobą getto, a nawet obóz koncentracyjnych. W zamian nie otrzymywały najczęściej żadnych korzyści oprócz wdzięczności. Jednak historia o nich nie zapomniała - każda z nich za swoje poświęcenie została uhonorowana najwyższym odznaczeniem - tytułem "Sprawiedliwej wśród narodów świata". Zresztą, na końcu książki została umieszczona lista nazwisk ludzi, którzy otrzymali to zaszczytne wyróżnienie(zresztą nie pełna, bo brakuje np. nazwiska Ulmów. Czy któraś z historii zrobiła na mnie szczególne wrażenie? Chyba pierwsza wspominająca cudowne dzieciństwo jego autorki w leśniczówce na skraju lasu oraz ostatnia o Róży, niezwykłym dziecku żydowskiego pochodzenia.
Podobnie jak w przypadku innych książek z tej serii, także i teraz wszystko przeczytałam jednym tchem. Zresztą nie było to takie trudne, bo przedstawione w niej historie są naprawdę wciągające, zwłaszcza dla kogoś, kto interesuje się holokaustem. Jedyny mankament to format książki w wersji pdf, ale na to akurat nie mamy wpływu.

Tytuł: "Dymy nad Birkenau"

Autor: Seweryna Szmaglewska

Okładka: Kwiat(?)

Liczba stron: 287

Kolejna lektura wyciągnięta z półki w domowej biblioteczce w ramach odświeżenia sobie jej treści. Akurat korzystałam z niej podczas przygotowywania prezentacji na maturę ustną z języka polskiego(na temat literatury ukazującej problem holokaustu), więc to nie jest moje pierwsze spotkanie z jej treścią.
Książka jest zbiorem wspomnień autorki, która spędziła w obozie koncentracyjnym Birkenau 3 lata życia(od 1942 roku do wyzwolenia obozu w 1945 roku). Co ciekawe, jej akcja rozpoczyna się właśnie w dniu, w którym Szmaglewska opuszcza obóz. Sama książka podzielona jest na trzy części, a każda z nich przedstawia jeden rok z życia i funkcjonowania obozu. Właściwie trudno jest streścić jej treść, bo w zasadzie w wielu miejscach powtarzają się pewne sytuacje. Na pewno można powiedzieć, że pojawia się w niej dużo bólu, cierpienia i okrucieństw, jakie się działy za drutami otaczającymi cały obóz. Szczególnie uderzył mnie ostatni rozdział, w którym opisany jest pobyt w obozie dzieci przywiezionych z Powstania Warszawskiego.
To kolejna książka, podczas której przechodziły mnie ciarki po całym ciele. Trudna, ale zaliczana do klasyki literatury obozowej, którą powinni przeczytać ci, których interesuje ta tematyka. Trochę przerażające dla mnie było to, że w osobach pojawiających się w książce brakowało nadziei na lepsze czasy, ale z drugiej strony po takich przeżyciach nie powinno to dziwić. Warto też dodać, że sama Seweryna Szmaglewska była świadkiem podczas procesom przeciwko zbrodniom hitlerowskich Niemiec.

Tytuł: "Droga Karola Wojtyły(tom 1. Na tron Apostołów 1920-1978; tom 2. Zwiastun wyzwolenia 1978 - 1989; tom 3. W trzecie tysiąclecie 1990 - 1998; tom 4. Do domu Ojca, ostatnia dekada"

Autor: Jacek Moskwa

Okładka: Krzyż(?) na drugim i czwartym tomie

Liczba stron: 400/480/360/384

W zasadzie zastanawiałam się, czy zamieszczać tutaj tą serię, ale z drugiej strony, dlaczego nie? Wszak to ona umilała mi dwa dni spędzone na szpitalnym SORze i pomagała zająć czymś myśli. A przy okazji wyłapałam w niej kilka fragmentów poświęconych nauczaniu papieskiemu odnośnie rodziny.
Czterotomowy cykl "Droga Karola Wojtyły" przedstawia życiorys papieża Polaka od narodzin do śmierci. Myślę, że jest on nam mniej lub bardziej znany(jeżeli mniej, to w najbliższym czasie zapraszam na pojawiający się tutaj "Pamiętnik papieskiego anioła". Co prawda książka jest skierowana bardziej do dzieci, ale każdy z nas będzie mógł z niego coś wynieść). Najbardziej ogólną częścią jest pierwsza z nich, "Na tron Apostołów" ukazująca pierwszych 58 lat życia jeszcze Karola Wojtyły. Najbardziej szczegółowo natomiast napisano drugi i czwarty tom. Chociaż większość zawartych w nich tematów jest powieleniem tego, co już wiadomo, to znalazło się też kilka ciekawostek. Całość jest napisana prostym, przejrzystym językiem, a archiwalne zdjęcia dopełniają całości.

Tytuł: "Doktorzy z piekła rodem. Przerażające świadectwo nazistowskich eksperymentów na ludziach"

Autor: Vivien Spitz

Okładka: Kołnierzyki(?)

Liczba stron: 308

Książka z cyklu "umrę, jeżeli nie przeczytam". To oczywiście żart, co nie zmienia faktu, że nie zależało mi na tym, aby ją przeczytać. Ech, zbyt bardzo mnie interesuje tematyka holokaustu i życia w obozach koncentracyjnych, zbyt bardzo.
Książka "Doktorzy z piekła rodem" porusza tak kontrowersyjny i dramatyczny temat, jakim były drastyczne pseudoeksperymenty przeprowadzane na ludziach w obozach koncentracyjnych i zagłady. Jej autorka, amerykańska dziennikarka Vivien Spitz, przez prawie dwa lata, przyglądając się i relacjonując słynny proces nazistowskich lekarzy w niemieckiej Norymberdze. A raczej pseudolekarzy, ponieważ niejednokrotnie traktowali oni więźniów obozów koncentracyjnych jako typowe "króliki doświadczalne". Sterylizacja, badanie wytrzymałości ludzkiego organizmu na wzrastającą wysokość i zimno, eksperymenty z przeszczepianiem kończyn, badanie wytrzymałości na picie wody morskiej - już to budzi grozę. Zwłaszcza, kiedy czyta się ich opisy i zeznania lekarzy, świadków, jak i samych poszkodowanych, dotyczące zarówno ich wykonywania, jak i skutków, jakie ze sobą niosły. Mroczności wydarzeń dodawała sceneria zbombardowanego miasta, jakim była Norymbergia. Z tekstu wyczuwa się, jak dużym obciążeniem dla autorki był udział w serii procesów. Dlatego wydaje mi się, że opisane bankiety i zabawy były dla niej niejako wytchnieniem od otaczającej jej rzeczywistości.
Książka zmusza do zastanowienia się nad etyką zawodu lekarza oraz dokonywanych doświadczeń medycznych. Zdumiewa że ci, którzy przecież składali przysięgę Hipokratesa(przytoczoną zresztą przez autorkę), tak łatwo zapominali o kluczowej zasadzie swojego zawodu - "po pierwsze nie szkodzić". A może przez wszechobecną propagandę wierzyli, że nie tylko nie szkodzą, ale wręcz przyczyniają się do rozwoju społeczeństwa niemieckiego. Tylko jakim kosztem? Sprawiedliwość ich jednak nie ominęła - większość z nich została skazana na karę śmierci, dożywotnie lub długoletnie więzienie. 

Tytuł: "Długi marsz"

Autor: Sławomir Rawicz

Okładka: -

Liczba stron: 270

Prawie 20 lat temu pierwszy raz obejrzałam piękny niemiecki film przedstawiający powrót niemieckiego jeńca z obozu na dalekiej Syberii do domu - "Jeniec, tak daleko jak nogi poniosą". Od tamtej chwili wchłonęłam w temat na całego. Być może dlatego lektura "Długiego marszu", niełatwa, ale opowiadająca podobną historię, wciągnęła mnie na całego. Tym bardziej, że jednym z jej bohaterów był Polak, Sławomir Rawicz.

Książka "Długi marsz" oparta jest na autobiograficznych przeżyciach jej autora, Sławomira Rawicza, który wiosną 1941 roku, jako 26 - letni porucznik polskiej kawalerii zorganizował ucieczkę z obozu 303 znajdującego się na Syberii. Wraz z nim ucieka też sześciu innych więźniów różnych narodowości - Zaro, Smith, Paluchowicz, Kolemenos, Marcinkovas oraz Makowski. Bez kompasu, zaopatrzeni jedynie w ciepłe ubrania, worki, nóż i siekierę, uciekali na południe przez tajgę, wyżyny Mongolii, pustynię Gobi, Tybet, Himalaje, aż do brytyjskiej części Indii. W sumie pokonali ponad 6000 kilometrów. Codziennie ze wszystkich stron czyhały na nich różne niebezpieczeństwa. Oni jednak dzielnie idą przed siebie. Wraz z nimi przez pewien odcinek drogi przemierza siedemnastoletnia Polka imieniem Krystyna. Niestety, chociaż mają dużą wolę przeżycia, odwagi i wytrzymałości, to nie wszystkim udaje się osiągnąć zamierzony przez siebie cel.

Bardzo dobrze mi się czytało tą pozycję, chociaż chwilami łapałam się na tym, że porównywałam ją z "Jeńcem. Jak daleko nogi poniosą". Najbardziej urzekły mnie w niej opisy przyrody, jaką uczestnicy ucieczki mieli okazję zobaczyć podczas swojej eskapady. A zarazem przeraziły mnie sceny śmierci niektórych z nich. Umieranie na puchlinę wodną, zamarznięcie podczas snu, oderwanie się od ściany górskiej - nikt by nie chciał zakończyć życia w taki sposób. Dla uczestników tytułowego długiego marszu był to chleb powszedni. Przeżywali odejścia poszczególnych członków eskapady, a jednocześnie wiedzieli, że ta żałoba nie może trwać za długo. Bo inaczej i dla nich ta droga zakończyłaby się śmiercią.

Tytuł: "Wadowice. Miasto rodzinne Jana Pawła II"

Autor: Roman Antoni Gajczak 

Okładka: Kościół(?)

Liczba stron: 224

Książka po trochu przeze mnie zapomniana. Jednak postanowiłam ponownie po nią sięgnąć, głównie z powodu niezwykle dokładnego pod względem topograficznym opisu miasta Wadowic i okolic. Jak się możecie domyślać, przeczytałam ją jeszcze przed błędem związanym z literkami, chociaż i tak wpisuje się w jedną rzecz, na którą się zdecydowałam.
Tym razem poznajemy papieskie miasto Wadowice nie z perspektywy Jana Pawła II, ale takim, jakie po prostu jest. Zawiera masę ciekawostek związanych z najważniejszymi obiektami w mieście i okolicach, opisów oraz propozycji na ciekawe zwiedzenie miasta. Dodatkowo znajdziemy w niej dużo odniesień do osoby Karola Wojtyły, wypowiedzi osób, które go znały i oczywiście wskazanie obiektów, które są z nim związane. Teraz mamy już w Wadowicach "Szlak Karola Wojtyły", ale wtedy, w 1986 roku(rok pierwszego wydania książki) ludzie zafascynowani jego osobą musieli sobie jakoś radzić. Pomimo upływu lat książka niewiele straciła na wartości(niektórych przedstawionych obiektów już w niej nie ma, np Domu Towarowego), więc można śmiało z niej korzystać będąc w papieskim mieście.

Tytuł: "Wadowickie korzenie Karola Wojtyły"

Autor: Marta Burghardt

Okładka: Kościół(?), krawat

Liczba stron: 320

Osoba Karola Wojtyły, pomimo upływu lat, w dalszym ciągu jest obiektem zainteresowań bardzo wielu osób. Myślę, że przed 15 rocznicą śmierci oraz 100 rocznicą urodzin warto sobie nieco przybliżyć jego osobę, zwracając szczególna uwagę na jego najmłodsze lata.
Monografia "Wadowickie korzenie Karola Wojtyły", będąca jednocześnie pracą doktorancką pani Marty Burghart, jest poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie jak wyglądał pierwszy okres życia Karola Wojtyły, który spędził w niewielkich Wadowicach. Zawiera obszerną dokumentację z okresu międzywojennego, m.in. na temat działalności czteroklasowej szkoły podstawowej, klasycznego gimnazjum im. Marcina Wadowity, działalności szkolnych kół zainteresowań czy też funkcjonowania instytucji kościelnych. W książce nie mogło również zabraknąć przedstawienia pokrótce historii Wadowic wraz z poruszeniem kwestii ludności żydowskiej zamieszkującą miasto. Ciekawostką jest też przedstawienie lokalnych artystów skupionych w grupach "Czartak I"(literaci) oraz "Czartak II"(artyści). Wszystko zostało uzupełnione wypowiedziami i zdjęciami obrazującymi poruszany temat.

Uff... i to by było na tyle. A co u Was? Przeczytaliście coś ciekawego w ostatnim miesiącu?

1123. Mam dla Was jedną radę na ten czas

Jednak zanim Wam ją przekażę chciałabym podziękować wszystkim tym, którzy pod ostatnim postem zostawili swój ślad. Jejku, nie spodziewałam się aż takiego odzewu. Każdy komentarz czytałam z wypiekami na twarzy. I szczerze powiedziawszy nie dowierzałam, że aż tak dużo ludzi weszło tutaj aby zarazić się wirusem pozytywnych myśli napisanych na podstawie książki Frankla. I pomyśleć, że przed napisaniem do większości z Was komentarza z zaproszeniem miałam wątpliwości, czy to wszystko ma sens. Dzisiaj, zobaczywszy to, co napisaliście pod notką już wiem: miało to sens. Cieszę się z każdej Waszej wypowiedzi, z każdego klikniętego przez Was "obserwuj". I mówię głośne i wyraźne: "DZIĘKUJĘ".

A jaka jest moja rada na najbliższy czas?

Nie chorujcie.

A na pewno nie w taki sposób, abyście musieli korzystać z pomocy lekarzy. Bo w tej kwestii jest mały dramat. Nie tylko dla nas, ale i dla nich. Bo z powodu pozamykanych przychodni zmuszeni jesteśmy w razie konieczności skorzystać z szpitalnej opieki medycznej.

Źle się zaczęłam czuć już dwa tygodnie temu. Na szczęście objawy za nic na świecie nie chciały wskazywać na słynnego wirusa na literę "K", co nie oznacza, że nie podejrzcewałam niczego poważnego. Przychodnia zamknięta na cztery spusty, na szczęście lekarze mieli dyżury telefoniczne. Po przedstawieniu symptomów diagnoza była raczej jednoznaczna. W zasadzie 2-3 razy do roku mam takie zapalenie, a jego pojawienie się w tym czy innym terminie jest ode mnie niezależne. Problem polega jednak na tym, że to zapalenie wywołuje kilka różnych szczepów bakterii, na które jest kilka osobnych antybiotyków (spokojnie, raczej nie zdarza się, aby bakterie atakowały razem, zazwyczaj robią to w pojedynkę, a co za tym idzie, do ich zwalczenia potrzebny jest tylko jeden rodzaj antybiotyków). A tak z rozmowy trudno wywnioskować, które mnie teraz zaatakowały. Lekarka zaryzykowała zapisanie mi antybiotyku o najszerszym spektrum działania, a w razie czego kazała udać się na szpitalny SOR, choćby żeby pobrali mi wymaz/ewentualnie gdybym się odwodniła. 

Leczę więc się przez kilka dni, ale tak jakby nie dość, że mi nic nie przechodzi, to jeszcze jakby mi było dobrze. Podejrzewając, że jednak nie trafili z antybiotykiem(o co nie mam do nikogo pretensji), postanowiłam udać się do szpitala. Zadzwoniłam do siostry, żeby mnie podwiozła, bo wiedziałam, że nie dojdę, a autobusem też nie chciałam ryzykować. Siostra podjechała samochodem i pojechałyśmy do szpitala.

Gdy weszłyśmy na izbę przyjęć zakręciło mi się aż w głowie. Bynajmniej nie z powodu jakiegoś zasłabnięcia, ale liczby osób na niej. Ok., sytuacja jest jaka jest, więc nie marudziłam. Razem z siostrą wypełniłyśmy papiery i rozpoczęło się nudne czekanie. Dobrze, że wzięłam z domu książkę, przynajmniej nie był to czas stracony. Kilka razy chciałam wysłać siostrę do domu, bez sensu było, aby ze mną siedziała, ona jednak nie dała się przekonać. Ludzi na izbie nie ubywało, a wręcz przeciwnie. Tempo przyjmowania też nie było specjalnie szybkie, ale z drugiej strony lekarzy też nie był cały komplet. W końcu nadszedł wieczór. Bez sensu było czekać dalej, zwłaszcza że na pewno nie przyjmowano po kolei, więc wróciłyśmy do domu.

Z rana znowu siostra pojechała ze mną do szpitala. Na szczęście dzisiaj było trochę lepiej niż wczoraj i zostałam przyjęta przed godziną 13:00(zawsze mogłam czekać kolejny dzień). Laboratorium działa jak działa, więc bez sensu było obciążać ich kolejnymi próbkami. Tak, wiem, to jest niby ich obowiązek, ale oni naprawdę mają teraz kociokwik w związku z wirusem w koronie. Zrobiono mi za to USG, aby zobaczyć jak daleko są posunięte zmiany zapalne. Tragedii jakiejś nie ma. Dostałam mocniejszy antybiotyk, dalej mam być na ścisłej diecie i pić hektolitry wody. A jakby za 5 dni nie było poprawy, to mam wykupić jeszcze jeden antybiotyk, który działa na jeszcze inne szczepy bakterii. I ogólnie usłyszałam, że najchętniej by mnie położył na oddziale, gdyby nie to, że wstrzymali wszystkie przyjęcia, poza zagrożeniem życia.

Wróciłam więc do domu z kolejnym antybiotykiem i czterema przeczytanymi książkami. I trochę bolącym kręgosłupem. Ale w sumie nie jest tak źle, mój przypadek nie jest jeszcze beznadziejny i chyba jeszcze nie umrę... Do lekarzy nie mam o nic pretensji - sytuacja jest podbramkowa, a oni dwoją się i troją, żeby wszystko było dobrze. I mam nadzieję, że tak będzie.

Trzymajcie się ciepło i unikajcie poważniejszych zachorowań.

1122. Wirus pozytywnych myśli

Victor Frankl(źródło zdjęcia)

Kiedy jeszcze dwa miesiące temu brnęłam przez kolejne stronice książki autorstwa austriackiego psychiatry i więźnia obozów koncentracyjnych(gdzie zginęła cała jego rodzina), Victora Frankla, nie przypuszczałam, że "lekcje", jakie przeszedł w "piekle" mogą być aktualne także po prawie 80 latach. I podejrzewam, że on sam nie zdawał sobie z tego sprawy. Owszem, okoliczności były zgoła inne, bo teraz raczej nikt z nas nie pracuje ponad swoje siły, nie jest traktowany jak przedmiot, ani nic z tych rzeczy. Jednak samo zamknięcie w odosobnieniu, z tymi samymi osobami, może każdemu z nas działać na nerwy. W dodatku zewsząd docierają do nas różne, nawet czasami sprzeczne, a innym razem wręcz frustrujące informacje na temat tego, co się dzieje wokół nas. Jak nie oszaleć w tej nowej rzeczywistości?

Książka "Człowiek w poszukiwaniu sensu" jest trudna, bo zawiera wiele treści psychologicznych. Psychologia nigdy nie była moją mocną stroną(co nie oznacza, że nie zaliczyłam jej na AWFie na mocną 4 z wykładów oraz równie mocną 4,5 z ćwiczeń), dlatego książka była dla mnie wyzwaniem. Ale dzięki temu, że ją poznałam, poznałam też cztery drogowskazy, a może lepiej napisać, że lekcje, które są ponadczasowe, a zarazem dają nadzieję na przetrwanie ciężkich dni z zachowaniem pogody ducha. Ale oczywiście dopiero znaleziony na internecie filmik otworzył mi oczy na to wszystko. Bo chyba sama bym jej nie odebrała w ten sposób. 

Pozwoliłam sobie przytoczyć tutaj tych czterech lekcji, które zostały zauważone w obozie koncentracyjnym, a które zostały opisane przez Frankla:

Lekcja 1 - Droga do zbawienia człowieka wiedzie poprzez miłość i sama jest miłością - w obozach koncentracyjnych więzień musiał zająć czymś swoje myśli. Wielu z nich kierowało się miłością. Jeden z więźniów chciał przetrwać to piekło z miłości do swojego dziecka, inny zaś chciał dzielić się swoją wiedzą. Kiedy po raz pierwszy kazano im przekroczyć bramy obozu koncentracyjnego, musieli pozbyć się wszystkich swoich wartościowych rzeczy. Viktor miał wtedy przy sobie swoją nieopublikowaną książkę, której za wszelką cenę nie chciał porzucić. Niestety, musiał to zrobić. Przez cały pobyt w obozie próbował na skrawkach papieru odtworzyć myśli przewodnie swojego dzieła, żeby po wyjściu przepisać książkę na nowo. 

Lekcja 2 - Poczucie humoru jako broń przeciwko rozpaczy - nawet w tak skrajnych warunkach, jakie panowały w obozach koncentracyjnych, wśród więźniów dało się zaobserwować poczucie humoru, które pozwala zachować człowiekowi dystans, a zarazem daje możliwość choć na chwilę przełamać negatywny wzorzec. Victor starał się rozwijać poczucie humoru we współwięźniach prosząc ich, aby wymyślali zabawne anegdoty. W obozie posiłki były bardzo skromne - zupa, którą dostawali więźniowie była bardzo wodnista, a jeśli do kogoś uśmiechnęło się szczęście, to dostał porcję z dna kotła, a to najczęściej oznaczało, że trafiły się mu ziemniaki, albo groch. Viktor opowiadał więc, jak zabawnie by było po zakończeniu wojny błagać żonę o porcję z samego dna kotła. Idąc tym samym tropem - kiedy następnym razem zbijesz szklankę, nie katuj się, ale spróbuj obrócić to w żart i zaśmiać się ze swojej niezdarności.
Lekcja 3 - Człowiekowi można odebrać wszystko, z wyjątkiem jednego, ostatniej z ludzkich swobód: wolności wyboru własnego stanowiska w obliczu konkretnych okoliczności - to coś, z czym wszyscy mamy problemy. Mamy bodziec, którego zazwyczaj nie kontrolujemy, a następnie mamy naszą reakcję, nad którą mamy pełną kontrolę. Jednak zazwyczaj zachowujemy się tak, jakbyśmy nie mieli żadnej kontroli nad naszą reakcją. A przecież gdzieś po drodze pojawia się wybór. Typowym przykładem jest stanie w korku: zazwyczaj reakcją na to jest nasza złość i frustracja . Ale prawda jest taka, że nie musimy się wściekać, wszak nie mamy większego wpływu na to, czy trafimy na taki korek, czy też nie. Jednak mamy całkowitą kontrolę nad tym, jak się zachowamy w obliczu tego korka. Możemy więc wybrać albo bezproduktywne denerwowanie się(co zazwyczaj większość z nas robi) lub docenić ten czas i dobrze go wykorzystać(np. słuchając  audiobooków lub ulubionej muzyki, możemy poukładać sobie myśli w głowie). Mamy dużo czasu, więc możemy wykorzystać go w sposób produktywny, niż zadręczać się niepotrzebnymi myślami, które skracają nasze życie.
Lekcja 4 - Cel w życiu (Ten, kto wie dlaczego żyje, nie troszczy się o to, jak żyje) - książka "Człowiek w poszukiwaniu sensu" wspomina o badaniu przeprowadzonym we Francji, w którym 89% ankietowanych uznało, że człowiek potrzebuje czegoś, dla czego mógłby żyć. W innym badaniu prawie 8 tysięcy studentów uznało za swój nadrzędny cel odnaleźć w życiu jego cel i sens. Istotność celu bardzo łatwo było zauważyć w obozie - dopóki w kimś tlił się płomyk celu lub nadziei, dopóty tliło się w nim życie. Dla niektórych więźniów istotna była miłość(jak było powiedziane przy pierwszej lekcji) i to właśnie ona trzymała ich przy życiu, to był ich ostateczny cel. Frankl opowiedział historię jednego mężczyzny, który wyznał mu, że w nocy miał sen: przyśnił mu się koniec wojny i wyzwolenie z obozu, miało to się stać 30 marca. Jednak w miarę zbliżania się tej daty, z frontu nie nadciągały żadne informacje na temat pokoju lub końca wojny. 29 marca mężczyzna mocno się rozchorował, 30 marca zaczął majaczyć, po czym stracił przytomność, 31 marca już nie żył. Mężczyzna był już wcześniej wycieńczony i chory, ale to właśnie obrany przez niego cel trzymał go przy życiu. Frankl wspominał również, że największa śmiertelność przypadała na święta Bożego Narodzenia, ponieważ ludzie mocno wierzyli, że uda im się spędzić święta ze swoimi bliskimi. Gasła z nią wtedy wszelka nadzieja, a z nią życie.

Jak to się ma do aktualnej sytuacji?:

1. Droga do zbawienia człowieka wiedzie poprzez miłość i sama jest miłością - chociaż w dzisiejszych czasach zamiast słowa "zbawienia" użyłabym bardziej "zrozumienia", znajdźmy w swym sercu miejsce na miłość bądź pasję. Dzisiejsza kultura spłyca miłość do zaspokojenia seksualnego. Tymczasem dzięki tłumaczeniu sobie, że wprowadzenie i przestrzeganie kwarantanny w nasze życie to przejaw naszej miłości względem drugiego człowieka, to dbanie nie tylko o nas samych, ale i innych. Pasje natomiast mogą nam umilić monotonię dnia codziennego, pozwalają oderwać myśli od tego, co nas przytłacza, a nawet możemy poszerzyć swoje horyzonty myślowe.
2. Poczucie humoru jako broń przeciwko rozpaczy - miejmy dystans do siebie i do otaczającego nas świata. Czasami kabarety na bieżąco komentują w komiczny sposób otaczającą nas rzeczywistość. A może sami znajdziemy coś śmiesznego w zaistniałej sytuacji? Sama ostatnio żartuję, że co to za różnica - koronawirus, czy grypa? I tak obydwie choroby w mojej sytuacji skończą się zapaleniem płuc. Ot, czarny humor w moim wykonaniu, więc nie przejmujcie się, jeżeli go nie zrozumieliście.
3. Człowiekowi można odebrać wszystko, z wyjątkiem jednego, ostatniej z ludzkich swobód: wolności wyboru własnego stanowiska w obliczu konkretnych okoliczności - media nagłaśniają sprawę na wszystkie możliwe sposoby. Umówmy się, nie da się całkowicie odciąć od bombardujących nas zewsząd wiadomości. Jednak niektóre przekazywane przez media informacje są wręcz wyssane z palca. Nie mamy na nie wpływu, wpływ mamy jedynie na swoją reakcję - czy będziemy przyjmowali wszystko jak leci, zamartwiając się kolejnymi teoriami spiskowymi, czy może będziemy odbierać wszystko z umiarem i rozumem, zastanawiając się nad tym, co przeczytaliśmy/usłyszeliśmy i analizując, czy jest to możliwe, czy też nie. Pamiętajcie, żaden wirus nie zwalnia nas z zajęcia swojego stanowiska w danej sprawie i logicznego myślenia.
4. Cel w życiu (Ten, kto wie dlaczego żyje, nie troszczy się o to, jak żyje) - obierzmy sobie jakiś cel, najlepiej realny, który może nas napędzać do dalszego działania. Mamy sporo czasu, możemy wykorzystać go na różne produktywne sposoby. Może będziemy więcej czytać? Obejrzymy zaległe filmy? Zajmiemy się zaniedbanymi kwiatami? Nauczymy się kilku słówek w języku obcym? Zrobimy porządek w szafie? Poświęcimy więcej czasu naszym domownikom? Możliwości jest bez liku, od nas jedynie należy wybór, które z nich najbardziej nam odpowiadają.

I chyba najważniejsza pozytywna myśl na koniec: to nie jest pierwsza pandemia w dziejach świata. I na pewno nie ostatnia. Na przestrzeni wieków było ich już sporo. I każda kiedyś się kończyła, nawet pomimo lekarstw i rozwoju technologii. Koronawirus też się skończy. Prędzej czy później, ale przejdzie do historii. Musimy w to wierzyć, tak jak więźniowie obozu koncentracyjnego wierzyli w jego wyzwolenie. I chociaż nie wszyscy go doczekali, to jednak w ostatecznym rozrachunku wszyscy byli wolni.
Mam nadzieję, że ta notatka, niczym wirus, dotrze do jak największej liczby odbiorców, podnosząc ich chociaż trochę na duchu i pokazując jak żyć, żeby to życie też było dobre.

1121. Rozważania wielkopostne 2020: Grzech piąty - Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu

W piątym tygodniu naszych tegorocznych rozważań wielkopostnych przyjrzyjmy się kolejnemu grzechowi głównemu, jakim jest nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu. A czyż może być jego lepsze odzwierciedlenie niż ukazanie go na przykładzie osób zmagających się z problemem alkoholowym? 

20- i 30-letni alkoholicy. "Młoda, inteligentna. Piła na przystankach"

Marcin Kozłowski
18.04.2019

Piją do upadłego. Do urwania się filmu. Czują moc, wdają się w bójki, wsiadają za kółko. Wielu młodych traci kontrolę nad alkoholem w swoim życiu. Albo nad swoim życiem po alkoholu. - Mąż musiał zrezygnować z pracy i zająć się dzieckiem, bo ja piłam albo miałam kaca. Potrafiłam nie jeść nic pół dnia, żeby mieć miejsce na siedem piw wieczorem - opowiada jedna z moich rozmówczyń.

Judyta ma 27 lat, mieszka w województwie śląskim. Ma męża, dwójkę dzieci i burzliwą przeszłość. Pierwszy kontakt z alkoholem - w wieku 12 lat.

- Matka? A co ona mogła, skoro całymi dniami była w pracy. Najczęściej piłam u dziadków, którzy nawet się nie zorientowali. Średnio ogarnięci starsi ludzie - mówi.

W wieku 18 lat Judyta urodziła dziecko 33-letniemu mężczyźnie. Wkrótce jednak rozstali się, bo on pił - w jej ocenie - zdecydowanie za dużo. Judyta też piła, ale za to nieregularnie. Potem pojawił się kolejny mężczyzna i drugie dziecko. I kolejne problemy. Judyta dowiedziała się, że jest nieuleczalnie chora. Wpadła w depresję, która tylko spotęgowała problem z alkoholem. - Mąż musiał zrezygnować z pracy i zająć się dzieckiem, bo ja piłam albo miałam kaca. Potrafiłam nie jeść nic pół dnia, żeby mieć miejsce na siedem piw wieczorem. Miałam "ssaka" w środku. Jeśli o godz. 18-19 nie miałam zapasu piwa w lodówce, nie umiałam sobie znaleźć miejsca. Byłam drażliwa, nerwowa, napinałam się tak, że kości strzelały. Dopiero pierwszy łyk piwa mnie uspokajał - wspomina Judyta. W najtrudniejszych momentach piła co drugi dzień. W poniedziałek wieczorem alkohol, wtorek - kac, środa - mycie się, sprzątanie mieszkania i znów alkohol. I tak w kółko. Do tego wszystkiego leki psychotropowe, które niszczą wątrobę.
Z kim piła Judyta? Najczęściej sama w domu, do lustra. Wyjścia do pubów i klubów kończyły się urwanym filmem i "moralniakiem". Było też kilka roztrzaskanych po pijaku na imprezie telefonów, zniszczone drogie okulary, a nawet połamane kości.
W domu też bywało źle. Podczas którejś awantury z mężem Judyta była w takim stanie, że wystraszone dzieci uciekły do sąsiadki. Ta wezwała policję. Judyta nic nie pamięta, aż do momentu, gdy obudziła się w wannie z rozciętą wargą. Wtedy też zobaczyła policjantów, z którymi rozpętała kolejną awanturę.
Tydzień później, będąc na kacu, podjęła decyzję - albo koniec z alkoholem, albo samobójstwo. Chciała wybrać to drugie, ale przez kaca zabrakło jej sił, aby przejść przez barierkę balkonu. Została więc jedna możliwość - życie. Bez alkoholu.
Przez następny rok wszystko u Judyty się zmieniło. Wyszła z depresji, zajęła się domem i dziećmi. Schudła aż 33 kilogramy. Pilnuje się, aby nie tknąć alkoholu, odpadają nawet czekoladki z rumem. Mówi, że jej mąż powinien był po śmierci kanonizowany. Za to, że z nią wytrzymał.

"To ja byłem tym złym"
Piotrek nie zna Judyty. Prawdopodobnie nigdy w życiu nawet się nie minęli na ulicy. Łączą ich jednak dwie cechy: podobny wiek i ten sam problem.,
Tata Piotrka to alkoholik. On sam zaczyna pić w technikum. Imprezy, osiemnastki. Sporadycznie, bo brakuje pieniędzy i trzeba się przecież uczyć. W trakcie studiów pije w weekendy, tylko czasem w tygodniu. Czasami pali marihuanę.
Nałóg przychodzi po studiach. Piotrek musi szybko zarobić pieniądze. Łapie pracę w Warszawie w budowlance. Ląduje w mieszkaniu z dziesięcioma facetami. - Fizyczna praca po 12 godzin dziennie. Po wyjściu z budowy szliśmy do sklepu po piwo. Codziennie wypijałem 4 do 6 piw. Rano kac, po obiedzie przechodziło, a potem myśl, żeby tylko dotrwać do wieczora - mówi Piotrek.
W weekend baluje już do oporu. Na alkohol i marihuanę potrafi wydać w piątek, sobotę i niedzielę nawet 500 zł. - Na urwanym filmie powtarzałem coś 30 razy, byłem irytujący. Zasypiałem w różnych miejscach, na barze, przy stole. Raz zgubiłem portfel. Notorycznie papierosy, zapalniczki - wylicza.
Jest mu wstyd. Szczególnie wtedy, gdy ktoś mu opowiada, co mówił i co robił. To uczucie trwa jednak chwilę. Zapomina o wszystkim, jak tylko zaczyna pić. A pije niemal non stop. W pewnym momencie próbuje zrobić sobie tydzień przerwy od picia. Nie wytrzymuje. Po 2-3 dniach idzie do sklepu po czteropaka.
Odczuwa skutki nałogu. Tu go boli, tam go boli. Rozwolnienia, podrażnienie jelit. Raz wywraca się na rowerze, uderza twarzą o asfalt.
Matka płacze, prosi, żeby poszedł na odwyk, znajduje mu ośrodek zamknięty. Piotrek nie chce, bo przecież nie jest uzależniony. Wszyscy się czepiają.
Dostaje zapalenia zatok. Jest na antybiotykach. Ma zasadę, że na lekach nie pije. I dopiero wtedy tak naprawdę czuje, jak bardzo chce mu się pić. Zgadza się na terapię. - Na początku miałem poczucie, że wcale nie jestem taki jak inni na tej terapii. Im więcej czasu tam spędzałem, tym bardziej zacząłem się przekonywać, że to właśnie ja jestem tym złym - mówi.
Terapia trwa siedem tygodni. Piotrek wychodzi. Zapisuje się na terapię indywidualną. Nie chce chodzić na spotkania Anonimowych Alkoholików, twierdzi, że tego nie potrzebuje. Zwalnia się z pracy w budowlance, bo wie, że najpóźniej po tygodniu wróciłby do picia. Dostaje pracę jako informatyk.
Czasem myśli o tym, żeby się napić. Miesiąc przed naszą rozmową ma silną sytuację nawrotową: niewiele brakuje, a poszedłby do sklepu. Dzwoni do znajomego alkoholika, który go uspokaja. Następnego dnia Piotrek idzie na spotkanie AA. I już zostaje.

"Straszliwe picie"
Jeden z moich rozmówców, która zajmuje się terapią uzależnionych, ma w gronie pacjentów ok. 30-letnią kobietę. Inteligentną, odnoszącą sukcesy. Bez traum, molestowania i przemocy w dzieciństwie.
- Dziewczyna zaczęła pić w wieku około 20 lat w sposób straszliwy. Nie jest w stanie mieszkać z rodziną, pije z bezdomnymi na przystankach, podpija w pracy - opowiada terapeuta.
30-latka doprowadza się do polineuropatii, czyli zaburzeń neurologicznych spowodowanych nadmiernym piciem. Kobieta ma problemy ze stawami, mięśniami. Kiedy jest w ośrodku zamkniętym, świetnie sobie radzi. Nie ma z nią problemów. Zaczynają się, gdy wychodzi na zewnątrz.

Patologia i "dobre domy"
Justyna Boniecka z Bydgoskiego Ośrodka Rehabilitacji, Terapii Uzależnień i Profilaktyki "BORPA": - "Jestem młody, mam prawo się wyszaleć, poużywać świata. Kiedy jak nie teraz?". Właśnie takie usprawiedliwienia słyszymy od alkoholika, który trafia do nas na terapię.
Dr Artur Juczyński z Miejskiego Centrum Terapii i Profilaktyki Zdrowotnej w Łodzi: - Im wcześniej człowiek zaczyna pić, tym szybciej się uzależnia. U niektórych pacjentów do pierwszych kontaktów z alkoholem dochodzi już około 12-13. roku życia. Mają przyzwolenie rodziców albo brakuje odpowiedniej reakcji, czasem to sami rodzice są alkoholikami.
Nie trzeba być jednak wcale dzieckiem alkoholików. Piją też ci, którzy wychowywali się w "dobrych domach". - Z tak zwanymi "dobrymi domami" mam spory problem. Tam nie ma patologii, ale za to nie są zaspokajane wszystkie potrzeby dziecka - podkreśla dr Juczyński.
O "dobrych domach" miałaby też wiele do powiedzenia Maria Banaszak z Ośrodka Leczenia, Terapii i Rehabilitacji Uzależnień MONAR w Głoskowie. - Rodzice pracują non stop, nie mają czasu dla dzieci, a jeszcze stawiają im wymagania. Takie osoby mają potem niskie poczucie własnej wartości i nagle się okazuje, że jak przychodzi wódeczka, to wszystko się zmienia - mówi.
Do tego dochodzi presja związana z wejściem młodego człowieka w dorosłe życie. - Nie wystarczy już być tylko studentem. Trzeba pracować, najlepiej w dwóch miejscach, robić mnóstwo dodatkowych rzeczy. Ludzie nie wyrabiają, szukają ulgi - stwierdza Maria Banaszak.
Terapeuci przyznają, że w środowiskach wiejskich, gdzie jest większe bezrobocie, często pojawia się picie z bezczynności, z braku pomysłu na życie. Jest też większe przyzwolenie na picie podczas prac fizycznych. W mieście alkoholicy maskują się bardziej. Piją po pracy, weekendowo.
Mimo to różnice w piciu na wsi i w mieście stopniowo się zacierają. Młodzi ojcowie i mężowie pracujący na roli lub budowach też próbują funkcjonować w swoich rolach tak długo, jak jest to możliwe.
 - Jest spora grupa osób w miastach, które osiągają sukcesy, szybko się dorabiają. W piątek po pracy zaczynają się spotkania, imprezy, czasem trwają do późnych godzin porannych, w sobotę znów impreza, a w niedzielę mniejsze ilości alkoholu, żeby wyhamować przed poniedziałkiem - mówi Artur Jurczyński.
 - Piją do upadłego. Do urwania się filmu. Czują moc. Chodzą ulicami, na których może ich spotkać niebezpieczeństwo. Stają się drażliwi, wdają w bójki. Wsiadają za kółko. Zakładają się ze znajomymi, kto gdzie wjedzie, gdzie pójdzie, co zrobi, z kim się pobije - wylicza.
Maria Banaszak leczyła już aktorów, prezenterów telewizyjnych, muzyków. Młodych, bogatych, utalentowanych. - Szli w 2-3 tygodniowe ciągi, tracili kontrolę. Aktor nie pozwoli sobie na impresę w parku. Upije się w mieszkaniu kolegi. Nie trzeźwieje przez dwa tygodnie, budzi się w wymiocinach. Klasyk - mówi.

Młody wrak
Dwudziesto-, trzydziestolatkom wydaje się, że mogą pić bez konsekwencji. Bo są młodzi. Do czasu.
 - Jeśli ktoś zaczyna pić w wieku 11 lat, pije coraz intensywniej i do tego nie odżywia się w sposób zdrowy, to powoli staje się wrakiem człowieka - mówi wprost Justyna Boniecka. Młodzi pacjenci bydgoskiej "BORPY" mimo wieku mają problemy z krążeniem, trzustką. Twarz opuchnięta, zaczerwieniona. Psychozy, niepokój. Myśli samobójcze.
 - Trafiają do nas pacjenci z majaczeniami alkoholowymi, silnie pobudzeni. Bywa, że nagle dochodzi do zatrzymania krążenia - opowiada nam lekarka na oddziale detoksykacyjnym. Coraz częściej widuje też młodych pijących z alkoholowymi padaczkami i uszkodzeniami wątroby. - U młodych alkoholików pijących od lat, około trzydziestki zaczynają się organiczne zaburzenia osobowości. W skrajnych przypadkach występuje zespół Korsakowa. Człowiek jest wtedy zupełnie nielogiczny, ma zaburzenia pamięci, jest niezdolny do samodzielnego funkcjonowania - dodaje.
Jak tłumaczy dr Artur Jurczyński, już dwudziestokilkuletni alkoholicy zatracają zdolność racjonalnego myślenia, kojarzenia czy zapamiętywania. - Spadają u nich możliwości intelektualne. Nie zawsze łączą to z alkoholem. Niektórzy trzydziestoparolatkowie mają wątroby jak ich dziadkowie. Do tego dochodzi nadciśnienie tętnicze - mówi lekarz.
To nie są jednorazowe przypadki. Jak kilka lat temu informowała Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, co roku ok. 55 tys. młodych Europejczyków umiera w wyniku nadużywania alkoholu. Według PARPA, co czwartą przyczyną śmierci ludzi w grupie wiekowej 15-29 lat jest właśnie nadmierne picie.

źródło: http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114883,24617018,20-30-letni-alkoholicy-mloda-inteligentna-pila-z-bezdomnymi.html

Mój komentarz: Przepisując ten artykuł, przypomniała mi się sytuacja opowiedziana przez księdza prowadzącego Misje Święte w naszej parafii wiosną 2013 roku: Była sobie raz zwyczajna rodzina - tata, mama oraz córka. Rodzina mieszkała w mieście, rodzice pracowali, dziewczynka chodziła do szkoły. Pewnego razu tata stracił pracę i nigdzie nie mógł znaleźć następnej. Zaczął szukać pocieszenia w alkoholu. Najpierw było jedno piwo, potem dwa, wreszcie przyszła pora na coś "mocniejszego". W domu zaczęło brakować pieniędzy, a co za tym idzie, z czasem tata zaczął wysprzedawać co cenniejsze przedmioty. Z tego powodu co chwilę wybuchały awantury. Któregoś dnia mężczyzna znowu wrócił pijany do domu i od progu zaczął się awanturować. W pewnym momencie sięgnął po leżący na stole nóż i śmiertelnie dźgnął najpierw żonę, a potem córkę. Kiedy wytrzeźwiał i zaczął składać wyjaśnienia twierdził, że to nie on zabił, tylko diabeł, który w nim siedział w chwili upojenia alkoholowego...".
Wypić alkohol - dobra rzecz. I w sumie to nie jest jeszcze grzech, nawet jeżeli zdarzy nam się, kolokwialnie mówiąc, upić. Gorzej, jeżeli wejdzie nam to w nałóg i będziemy tak odreagowywali np. problemy w pracy. Alkohol nie tylko ich nie rozwiąże, ale i niejednokrotnie może przyćmić możliwość znalezienia z nich wyjścia. Przez wieki nadużywanie alkoholu nie przyniosło niczego dobrego - prowadziło do rozpadów małżeństw, zawierania niekorzystnych paktów, niepotrzebnych śmierci. Bardzo wymowny był jeden z plakatów rozwieszanych w XIX-wiecznym Paryżu, który przedstawiał negatywne skutki alkoholizmu.
Ale przecież mamy też pierwszy człon grzechu - "w jedzeniu". Ileż razy zdarza nam się zbyt dużo kupić czegoś, a potem ląduje to na śmietniku? Nawet nie wiecie, jak mi jest przykro, kiedy widzę powieszone na śmietniku reklamówki z nadpleśniałym chlebem... Ktoś jeden wyrzucił, ktoś inny ze smakiem by to zjadł. A teraz mam wrażenie, że przy tym całym zamieszaniu z kwarantanną wcale nie będzie lepiej. Sama uznaję zasadę, że kupuję tyle, ile ma mi wystarczyć na 2-3 dni. Zwłaszcza w przypadku pieczywa, nabiału, mięsa, owoców i warzyw. Oczywiście kupuję też konserwy, kasze, makarony, ryże, a nawet kisiele i galaretki i przechowuję je dłużej, ale staram się też nie brać np. 10 kartonów ryżu, bo dla innych może zabraknąć. Zresztą sama wiem ile jem i potrafię oszacować ile czego kupić tak, aby nic nie wyrzucić. A jak wiem, że nie zjem np. bułki, to suszę ją, a potem mielę na bułkę tartą. A czerstwy już chleb opiekam na patelni. Polecam z dżemami(zwłaszcza własnej produkcji) - są pyszne!

1120. O Oscaro Romero kilka słów wypadałoby napisać

Siedzenie w domu(zwłaszcza jeżeli jest się chorym) nie zawsze musi się równać z nudą. Można na przykład poszerzyć swoje horyzonty wiedzy. Albo poczytać wiele naukowych artykułów na interesujące nas tematy. A z tych szczególnie według nas godnych uwagi zrobić notatki "na zaś". Szczerze powiedziawszy bardzo często ratuję się takimi notatkami, zwłaszcza w natłoku zajęć. Można zacząć spisywać dwa audiobooki z biografiami Karola Wojtyły i Stefana Wyszyńskiego, które ma się zamiar opublikować w odpowiednim czasie. Można uporządkować e-booki, artykuły w formacie pdf, a nawet notatki ze studiów(tzn. podrukować je i wpiąć do segregatorów). Można cieszyć się kwiatkiem domowym, który zakwitł, dając tym samym namiastkę wiosny, a w kolejce do zakwitnienia czeka już lilijka. Można przeczytać drugi tom "Domu", który wcale nie jest cienki(chociaż czytając wersję PDF wcale się tego nie odczuło). Można bez wyrzutów sumienia leżeć całymi dniami w łóżku... Można pograć w scrabble on-line. Można się nawet spotkać ze znajomymi on-line.

Wczoraj minęło 40 lat od zabójstwa arcybiskupa San Salwadoru - Oscara Romero. Znam tą postać głównie z filmu "Karol - papież, który pozostał człowiekiem", kiedy w jednej ze scen Oscar Romero spotyka się z Janem Pawłem II, aby porozmawiać na temat sytuacji politycznej w swoim kraju. Niestety, papież nie miał czasu na rozmowę i odmówił mu. Czy gdyby znalazł chociaż chwilę, to wszystko potoczyłoby się inaczej? Tego niestety nie wie. Faktem jest, że śmierć Romero bardzo go poruszyła. Tak bardzo, że upierał się przy chwili modlitwy przy grobie męczennika podczas swojej pielgrzymki do San Salwadoru. Jednak to nie on ogłosił go najpierw błogosławionym, a następnie świętym za wiarę, a papież Franciszek.

Na postać Oscara Romero mogliście się natchnąć na blogu chociażby przy okazji >>TEJ<< notatki. Salwadorski święty był również jednym z patronów Światowych Dni Młodzieży w Panamie. Mimo wszystko wydaje mi się, że jest to w dalszym ciągu mało znaną postacią. Wczoraj jednak na onecie pojawił się całkiem niezły artykuł przybliżający jego sylwetkę. Nie jest on bez wad, wszak jak już wspominałam Romero został nie tylko beatyfikowany, ale i kanonizowany, a jego początek sugeruje, że dopiero ma się to dokonać. Ale i tak mam wrażenie, że jest on w miarę rzetelny. Zapraszam do lektury:

Zbrodnia pod ołtarzem. Dlaczego zginął arcybiskup Romero?

Nie był rewolucjonistą ani komunistą – miał odwagę, by upominać się o los ubogich i prześladowanych. 40 lat po męczeńskiej śmierci arcybiskupa San Salwadoru jego beatyfikacja, przez lata dyskretnie blokowana w Watykanie, wydaje się coraz bliższa.

40 lat temu zginął abp Óscar Romero

• Salwador, jak większość państw Ameryki Łacińskiej, był targany fundamentalnymi konfliktami społecznymi. To właśnie w tych warunkach rodziła się w Ameryce Łacińskiej tzw. teologia wyzwolenia – wielu duchownych wprost wezwało Kościół do wsparcia uciśnionych ubogich
• Arcybiskup Óscar Romero nazywał po imieniu wszystko to, o czym milczały cenzurowane media, a co było codziennością mieszkańców Salwadoru: aresztowania, porwania, tortury, morderstwa bez sądu, pacyfikacje wsi
• Kilka razy poturbowali go "nieznani sprawcy", bezczeszcząc przy okazji kościół. W telewizji pokazywano go palcem jako "komunistycznego agenta", a na murach stolicy pojawiały się napisy: "Zabij księdza – bądź patriotą", "Zabij księdza – pomóż ojczyźnie"

Padł tylko jeden strzał. "Zabrzmiał jak wybuch bomby. Arcybiskup upadł. Krwawił u stóp Chrystusa" – wspominała jedna z zakonnic, która widziała wszystko z odległości kilku metrów od ołtarza.

Parę sekund wcześniej abp Óscar Romero zakończył swoje kazanie w kaplicy Szpitala Opatrzności Bożej w San Salwador: "Nikt nie umiera na wieki. Ci, którzy swe zadanie spełnili z głęboką wiarą, nadzieją i miłością, otrzymają koronę chwały. W tym duchu módlmy się teraz…". Kielicha mszalnego unieść już nie zdążył. Był 24 marca 1980 r.

Zginął jeden z najbardziej kochanych i jednocześnie nienawidzonych ludzi w Salwadorze. Na jego pogrzeb przyszło ćwierć miliona ludzi, a śmierć arcybiskupa stała się iskrą na proch krwawej wojny domowej, która miała potrwać 12 lat.

Południowoamerykańska biedota niemal od razu uznała Romero za współczesnego świętego – z tych samych powodów, dla których Watykan najpierw traktował go z chłodnym dystansem, a potem dyskretnie blokował jego beatyfikację. Do arcybiskupa przylgnęła bowiem etykieta orędownika teologii wyzwolenia, od której odżegnywał się zarówno Jan Paweł II, jak i Benedykt XVI.

Wyzwolenie w niebie i na ziemi

Óscar Romero został arcybiskupem stolicy Salwadoru w 1977 r. Jak na ironię: wielu skrajnych lewicowców uważało go wtedy za konserwatystę, zaś on sam był daleki od teologii wyzwolenia. Niedługo później zginął jednak ks. Rutilio – przyjaciel Romero, który poświęcił się pomocy dla ubogiej, prześladowanej ludności Salwadoru. Rutilio był jedną z ofiar szwadronów śmierci, które siały postrach wśród chłopskich działaczy, postępowego duchowieństwa i biedoty.

Abp Oscar Romero (P) i Jan Paweł II w Watykanie

Salwador, jak większość państw Ameryki Łacińskiej, był targany fundamentalnymi konfliktami społecznymi. Prawicowe dyktatury, najczęściej wojskowe, pilnowały oligarchicznego porządku, w którym ziemia i własność spoczywały w rękach kilkunastu klanów rodzinnych. Większość ludności była wieloletnim zwyczajem wyzyskiwana i ciemiężona na niby-feudalną modłę.

To właśnie w tych warunkach rodziła się w Ameryce Łacińskiej tzw. teologia wyzwolenia – wielu duchownych wprost wezwało Kościół do wsparcia uciśnionych ubogich. Twierdzili, że chrześcijańskie wyzwolenie może i powinno się dokonać w doczesnym świecie. Zaczęły się organizować tzw. wspólnoty pierwotne, w których świeccy katolicy nie tylko czytali Biblię, ale również rozprawiali o sytuacji społecznej. Wielu księży (Peru, Kolumbia) niemal wprost nawoływało do marksistowskiej rewolucji społecznej z bronią w ręku.

Dla Watykanu był to niebagatelny problem. O ile jeszcze Paweł VI ostrzegał bogaczy przez egoistyczną postawą i nadmiernym dbaniem o własne przywileje (przez co wielu wyznawców teologii wyzwolenia uznawało go za "swojego" papieża), o tyle Jan Paweł II niemal od początku swojego pontyfikatu zajął stanowisko, iż Kościół nie jest miejscem do uprawiania polityki, a już zwłaszcza: do promowania rewolucji społecznej.

Paradoksem było to, że Watykan z jednej strony nie potępiał latynoamerykańskich dyktatur, z drugiej: odmawiał wsparcia duchownym, którzy po prostu stawali w obronie praw miejscowej ludności. Gdy abp. Romero pojawił się w Watykanie na długo wyczekiwanej audiencji, miał ze sobą plik dowodów na represje wobec księży i ubogiej ludności nie tylko w Salwadorze, ale całej Ameryce Łacińskiej. Od papieża usłyszał zalecenie "rozwagi i umiarkowania".

Wzywał, by się opamiętali

Romero bowiem, po śmierci wspomnianego na wstępie przyjaciela, sam nieoczekiwanie wziął na siebie rolę rzecznika praw salwadorskiej ludności. Zorganizował regularną niedzielną mszę w stołecznej katedrze – przychodziły na nią tysiące ludzi, a dziesiątki tysięcy słuchały transmisji radiowych.

Nazywał po imieniu wszystko to, o czym milczały cenzurowane media, a co było codziennością mieszkańców Salwadoru: aresztowania, porwania, tortury, morderstwa bez sądu, pacyfikacje wsi. Pisał, że Kościół powinien piętnować "gwałt zadawany godności ludzkiej". Od oligarchów domagał się, aby "pojednali się z Bogiem i ludźmi" i podzielili się ziemią, która "należy do wszystkich Salwadorczyków".

Szybko ściągnął na siebie zarówno niechęć konserwatywnej hierarchii kościelnej (miał przeciw sobie i nuncjusza apostolskiego, i biskupów), jak i gniew dyktatury, za której przyzwoleniem szalały skrajnie prawicowe bojówki majora D’Aubuissona. Romero wzywał też jednak do "opamiętania" lewicową partyzantkę spod znaku Frontu Wyzwolenia Narodowego. Odsyłał jej bojowników do Ewangelii, mówiąc, że "gwałtem i tak nie osiągną niczego trwałego".

Napisał także list do prezydenta Jimmy’ego Cartera, krytykując go za wspieranie reżimu w Salwadorze. Stany Zjednoczone sponsorowały podobne dyktatury, obawiając się komunistycznych przewrotów w całej Ameryce Łacińskiej. W efekcie każdy obrońca praw miejscowej ludności mógł otrzymać etykietkę "komunisty" i właśnie to spotkało arcybiskupa Romero.

W 1978 r. amerykańscy kongresmeni zgłosili go do Pokojowej Nagrody Nobla. Ostatecznie dostała ją Matka Teresa.

Ćwierć miliona ludzi na pogrzebie

Kilka razy poturbowali go "nieznani sprawcy", bezczeszcząc przy okazji kościół. W telewizji pokazywano go palcem jako "komunistycznego agenta", a na murach stolicy pojawiały się napisy: "Zabij księdza – bądź patriotą", "Zabij księdza – pomóż ojczyźnie".

Arcybiskup zdawał sobie sprawę, że może zginąć w każdej chwili. Zrezygnował z ochrony, tłumacząc, że "to owce potrzebują opieki, nie pasterz". Był pewien, że wcześniej czy później zostanie zamordowany – ale mówił też, że jeśli do tego dojdzie, "zmartwychwstanie w pamięci Salwadorczyków".

W tym się nie pomylił. Na jego pogrzeb przyszło ćwierć miliona ludzi – to była jedna z największych demonstracji nie tylko religijnych w całej Ameryce Łacińskiej ubiegłego stulecia. Uroczystość w stolicy Salwadoru przerywali nieznani sprawcy, którzy ciskali w tłum świece dymne; strzelano też z okien pobliskich budynków. Zginęło prawie 50 osób, ponad 200 zostało rannych. Kraj pogrążył się w wojnie domowej, która pochłonęła życie 75 tys. ludzi.

Oficjalnie przez blisko 30 lat nie było wiadomo, kto zlecił i dokonał zabójstwa arcybiskupa. Śledztwu zrazu ukręcono łeb. Dopiero w latach 90. specjalna komisja ONZ zdołała ustalić, że zamach zlecił wspomniany major D’Aubuisson. Jeden ze świadków widział ponoć przygotowania do zamachu, opisane w kalendarzu majora. Nie można go już było pociągnąć do odpowiedzialności, bo w 1992 r. umarł na raka.

Romero ściągnął na siebie wyrok swoim ostatnim kazaniem, wygłoszonym dzień przed śmiercią. Zwrócił się w nim do "naszych braci z wojska": "Kiedy pada rozkaz: zabij!, musi zwyciężyć prawo Boże. Nie zabijaj! Niemoralnego prawa nikt nie musi przestrzegać. Reformy nie są nic warte, jeśli plami je tyle krwi. Niech te prześladowania się skończą". Tego wojskowi już mu nie podarowali.

Dopiero polityczna zmiana w 2009 r. (odsunięcie skrajnie prawicowej partii ARENA, założonej zresztą jeszcze przez D’Aubuissona) pozwoliła nowym władzom oficjalnie uznać zabójstwo abp. Romero za zbrodnię stanu.

Beatyfikacja w poczekalni

Jan Paweł II, który wcześniej pozostawał sceptyczny w ocenie działalności Romero, po jego śmierci określił go jako "gorliwego pasterza, który oddał życie za Kościół i za swój naród". Gdy odbył potem pielgrzymkę do Salwadoru, sugerowano mu, aby zrezygnował z odwiedzenia grobu arcybiskupa. Bez skutku – polski papież z uporem czekał przez kwadrans pod drzwiami katedry w San Salwador. W końcu je otwarto i Jan Paweł II zdołał się pomodlić przy grobie Romero.

Arcybiskup stał się ikoną nie tylko w Ameryce Południowej i nie tylko wśród biedoty. Np. Kościół anglikański uznał go jednego z najważniejszych męczenników całego XX stulecia. Postulaty jego beatyfikacji padały z różną intensywnością jeszcze w latach 80., ale sam proces beatyfikacyjny rozpoczął się dopiero w 1994 r. – i przez kolejne lata właściwie nie drgnął.

Z czego to wynikało? Arcybiskup Romero ciągle był łączony z teologią wyzwolenia, na którą patrzyła niechętnie zarówno konserwatywna Kuria Rzymska, jak i wielu biskupów. Jan Paweł II ciągle pozostawał wobec niej sceptyczny, zwłaszcza że podczas pielgrzymek do Ameryki Południowej w latach 80. miał do czynienia z duchownymi, którzy w odwołaniu właśnie do teologii wyzwolenia mieszali działalność religijną z polityką (jak np. bracia Cardenal – księża, którzy zostali ministrami w czerwonym rządzie Nikaragui).

Tak czy inaczej, wydaje się, że Stolica Apostolska czasów Jana Pawła II była skłonna oceniać postępowych kapłanów z tej części świata – takich jak Romero – zbyt jednostronnie. Warto przy tym pamiętać, że gdy w 1984 r. Watykan wydała krytyczną instrukcję "o niektórych aspektach teologii wyzwolenia", stał za nią ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary – kardynał Joseph Ratzinger. I polski papież, i jego następca, traktowali kult Romero z pewnym dystansem, co zresztą południowoamerykańska prasa krytykowała także po śmierci Jana Pawła II.

Franciszek doczekał się na sygnał Pana

Sprawa beatyfikacji abp. Romero pojawiła się na nowo wraz z pontyfikatem Franciszka. Arcybiskup Vincenzo Paglia (postulator procesu beatyfikacyjnego) dawał przed dwoma laty do zrozumienia, że proces został "odblokowany" – co jasno wskazywało, że wcześniej blokowany był.

Franciszek już w 2016 r. powiedział dziennikarzom (podczas jednej ze słynnych konferencji na pokładzie samolotu): "Romero to człowiek Boży. Nie ma żadnych przeszkód. Czekamy na sygnał Pana". Na początku lutego ogłosił dekret uznający męczeństwo abp. Romero. Beatyfikacja nastąpiła 23 maja 2015 r. W 2018 r. Romero został przyjęty w poczet świętych.

Choć obecny papież raczej nie stawał w obronie teologii wyzwolenia, choćby jego pochodzenie pozwala, zapewne, spojrzeć na losy takich duchownych jak Romero z większym zrozumieniem, niż miało to miejsce u poprzedników. Wydaje się to zresztą dość zrozumiałe w kontekście innych wypowiedzi papieża, który poświęca sporo uwagi wynaturzonemu kapitalizmowi, konsumpcyjnej presji i niesprawiedliwym relacjom społecznym.

Tu Franciszek zapewne podpisałby się pod słowami arcybiskupa Romero: "Kościół zbawia świat, kiedy jest głosem tych, którzy sami nie mogą mówić".

źródło: https://wiadomosci.onet.pl/religia/40-lat-temu-zginal-abp-oscar-romero/wqsk3

1119. Mroczne miejsca internetu

Wolny czas, szczególnie teraz, kiedy praktycznie cała Polska objęta jest przymusową kwarantanną, sprzyja serwowaniu po internecie. Nie wszyscy jednak zdają sobie sprawę z tego, że w sieci są miejsca szczególnie niebezpieczne nie tylko dla dorosłych, ale przede wszystkim dla dzieci. A może powinnam bardziej powiedzieć, że dla młodzieży. Zabiegani, zapracowani rodzice nie zawsze mają czas na kontrolowanie treści, które docierają do ich pociech za pośrednictwem Internetu. Oczywiście nie twierdzę, że wszystkie strony są złe, bo większość z nich na pewno zawiera informacje nie tylko pomagające dzieciom w zrozumieniu programu szkolnego(szczególnie w obecnych czasach, kiedy nauka odbywa się w trybie zdalnym, a uczniowie nie zawsze mogą dopytać o wszystko swoich nauczycieli), ale też pomagają w rozwijaniu swoich pasji i zainteresowań. Niestety, są też takie, które propagują zło, przemoc, a nawet śmierć. Co ważne, niekiedy są one ukryte w tzw. "internetowym podziemiu", co nie oznacza, że nie są dostępne. Problem może się nasilić w aktualnym czasie kwarantanny - nie wszyscy rodzice zostali skierowani na pracę zdalną, przez co dzieciaki spędzają całe godziny same w domu. Niby powinny się uczyć(i nie twierdzę, że w większości przypadków tak nie jest), nie od dzisiaj jednak wiadomo, że nuda skutkuje robieniem różnych głupot. Zresztą wydaje mi się, że nie tylko dzieci i nastolatkowie są narażeni na "ciemną stronę internetu", ale każdy z nas. Co zatem czyha na niepokornych po drugiej stronie ekranu?

Fora samookaleczeń - Samookaleczenia to przejaw problemów psychicznych, a nawet poważniejszych schorzeń. Wiele osób uważa je jednak za "głupotę okresu dojrzewania". Takie przeświadczenie sprawia, że ofiary samookaleczeń czują się lekceważone i osamotnione. Tymczasem na forach internetowych znajdą osoby o podobnych zainteresowaniach. Problem polega jednak na tym, że ich użytkownicy dzielą się nie tylko swoimi psychicznymi cierpieniami, ale też doradzają sobie na temat istniejących metod okaleczenia oraz sposobów ukrywania ran przed rodzicami.
Fora kiboli - Tego typu fora cieszą się niezwykłą popularnością, o czym świadczy tysiące zarejestrowanych użytkowników. Nic dziwnego, że są ich dziesiątki. Co prawda "ustawki" są zwykle planowane przy pomocy telefonów komórkowych, jednak ich ocena ma miejsce w sieci poprzez publikacje filmom z bijatyk. Na tego typu forach można dodatkowo znaleźć informacje o tym, gdzie można tanio kupić środki pirotechniczne, a dzięki kliknięciu w odpowiedni link tego, jak przeszmuglować je na stadion.
Fora bulimików - W internecie znajduje się wiele stron dla chorych na anoreksję i bulimię, które oferują im pomoc. Istnieją jednak też strony "motywujące", gdzie nieletni zachęcają się do tego, aby być coraz chudszymi oraz dyskutują o tym, jak sobie radzić ze swoimi zaburzeniami odżywiania i jak ukryć je przed rodzicami. Może to prowadzić do uszkodzeń żołądka i przełyku, a nawet do śmierci.
Fora pirotechniczne - Publikacja instrukcji stworzenia ładunków wybuchowych jest w naszym kraju zakazane. Dla chcącego nic trudnego - na zagranicznych stronach www można znaleźć porady, w jaki sposób skonstruować prostą bombę przy pomocy artykułów gospodarstwa domowego i nawozów sztucznych. Inne strony mogą działać pod przykrywką forów poświęconych chemii. Użytkownicy posługują się na nich ustalonymi kodami i skrótami, w ten sposób unikają odpowiedzialności karnej. Dreszczyku dodaje fakt, że wiele z tych instrukcji zawiera błędy, toteż niejednokrotnie konstruktorzy bomb sami siebie wysadzają w powietrze.
Fora wyścigowe - Forum "California Speed Racing" było popularnym miejscem spotkań szalonych entuzjastów ulicznych wyścigów samochodowych. To na nim w głównej mierze umawiali się na nie. W trakcie tych nielegalnych wyścigów zdarzają się kraksy. Giną w nich i zostają ranni nie tylko ich uczestnicy, ale też postronni kierowcy. W naszym kraju też istnieją fora, na których użytkownicy wymieniają się informacjami na temat wyścigów samochodowych. Przeważnie są one częścią większych forów poświęconych tuningowi.
Fora narkotykowe - Wdychanie dezodorantu w sprayu, wciąganie "soli kamiennych", czy też picie syropu na kaszel. Na forach narkotykowych toczą się dyskusje nie tylko o optymalnych dawkach zażywania nielegalnych substancji, ale też opisuje metody wywołania upojenia za pomocą powszechnie dostępnych środków. Stosując tego typu rady można bardzo łatwo przedawkować. I tutaj chodzi nie tylko o to, że każdy z nas inaczej reaguje na narkotyki, ale też niektórzy userzy celowo podają błędne instrukcje...
Fora kulturystyczne - Trafiają na nie osoby, które za wszelką cenę chcą mieć umięśnione ciało. Niestety, bardzo często nie są to prawdziwi kulturyści, a nastolatkowie, którzy po prostu chcą szybko uzyskać przyrost masy mięśniowej. Na forach kulturystycznych można znaleźć wszystko od instrukcji stosowania substancji anabolicznych po informacji, gdzie można je nabyć. W dodatku informacje o zagrożeniach wiążących się z zażywaniem tych substancji są pomijane, chociaż mogą doprowadzić do trwałego kalectwa, a nawet śmierci.
Fora spiskowe - "Forum Końca Świata" gromadziło zwolenników teorii spiskowych. W wielu przypadkach chodzi o nieszkodliwe UFO, czy też zjawiska nadprzyrodzone. Jednak kiedy pojawiają się wątki poświęcone tzw. kłamstwom na temat wirusów i szczepionek(twierdzi się w nich, że np. HIV jest czystym wymysłem), zaczyna robić się niebezpiecznie. Tym bardziej, że zdarza się, iż osobom, które są seropozytywne doradza się, aby zrezygnowały z przyjmowania zalecanych leków.
Fora kaskaderskie - Niektórzy sportowcy-amatorzy, kierując się zasadą "Szybciej! Wyżej! Mocniej!" pokazują swoje kaskaderskie sztuczki w internecie. Nie obce jest im też wyzywanie konkurentów, żeby spróbowali ich pokonać. Dzieje się to właśnie na forach, a skutki takich wyzwań są tragiczne: od przypadkowych powieszeń do "surfowania" w tunelu metra.
Fora fetyszystyczne - Na forach tego typu pojawiają się propozycje typu "Szukam ludzi, którzy dobrowolnie dadzą się zarżnąć i zjeść". Co prawda w większości są to wpisy nudzących się nastolatków, jednak w 2011 roku w taki sposób pewien kanibal z Niemiec znalazł swoją ofiarę.
Fora mobbingowe - Forum "Gossip Talt" przez jakiś czas cieszyło się dużą popularnością u naszych zachodnich sąsiadów. Służył do szkalowania, obmawiania i poniżania innych osób, najczęściej znajomych. Największy odsetek wśród ofiar stanowili uczniowie, którzy byli szykanowani przez kolegów z klasy. Co prawda forum zostało zablokowane, nie ma jednak pewności, że w sieci nie ma podobnych stron, nawet w Polsce.
Fora szerzące nienawiść - Jak wiemy propagowanie nazizmu jest w naszym kraju nielegalne. Jednak prawicowi ekstremiści znaleźli na to sposób - porozumiewają się ze sobą za pomocą haseł i kodów. Dodatkowo większość forów jest administrowanych z zagranicy. Umieszczane są na nich wpisy o charakterze antysemickim i ksenofobicznym, a grupy skrajnych nacjonalistów publikują zdjęcia, dane adresowe i numery telefoniczne osób uważanych za wrogów Polski.
Fora sekciarskie - Może trudno w to uwierzyć, ale sekty są aktywne także w internecie. Za pomocą wpisów na różnych forach wzbudzają najpierw ciekawość innych czytelników. W tym celu podają instrukcję stosowania LSD bądź też rozsiewają paranoidalne poglądy. Długoterminowym celem tego typu stron jest zrobienie z zaciekawionego użytkownika członka sekty, który w dodatku będzie płacił składki na jej rzecz. W obecnej rzeczywistości jest to o wiele lepsza metoda, niż rozdawanie ulotek.
Fora medyczne - Są bezpłatne, nie musimy stać w długich kolejkach i właściwie gwarantują diagnozę - każdego dnia tysiące ludzi odwiedza fora medyczne. I w zasadzie nie ma w tym nic złego. Ale to tylko pozory. Prawda jest taka, że udzielający na nich porad są najczęściej laikami, w najlepszym razie bazującymi na swoich własnych doświadczeniach. Szczególnie niebezpieczne jest przyjmowanie leków na podstawie diagnozy i dawek zasugerowanych na tego typu forach. Przecież osoba udzielająca danej porady nie ma wglądu w naszą sytuację zdrowotną, dlatego może dojść do niebezpiecznych powikłań, a nawet śmierci.
Fora Al-kaidy - "The Rock" było jednym z forów internetowych, które służyło do komunikowania się ze sobą islamskich ekstremistów. Strona wykorzystywana była także przez członków Al-Kaidy do werbowania nowych członków. Zamieszczone na niej linki przekierowywały do filmów przedstawiających egzekucję zakładników. Co prawda forum to zostało zablokowane, jednak istnieje tysiące tego typu miejsc spotkań, za pomocą których terroryści komunikują się ze sobą i werbują nowych członków do walki z Zachodem.
Fora satanistyczne - Na setkach forów, w większości anglojęzycznych, wyznawcy satanizmu dyskutują na tematy związane z wyznawanym przez nich kultem. Można na nim znaleźć instrukcję przeprowadzania mrocznych rytuałów, informacje o czarnej magii i składaniu ofiar ze zwierząt. Kiedy jeden z członków pyta, czy w celu wywołania demona wystarczy zabita kura, może otrzymać odpowiedź typu: "Nie miałem problemów ze złożeniem ofiary - złotej rybki, kury, czy też człowieka - jeżeli tylko zje się ją po śmierci".
Fora samobójców - Kilka lat temu trzy nastolatki z Niemiec odebrały sobie życie w podobnym czasie. Na pozór zupełnie się nie znały. Jednak śledczy prowadzący ich sprawę, po przejrzeniu historii przeglądanych przez nie stron internetowych odkryli, że dziewczyny poznały się na forum dla samobójców. Wkrótce zostało ono zamknięte, jednak eksperci przypuszczają, że w dalszym ciągu ono działa, ale pod inną nazwą. Podobne fora można też znaleźć w języku polskim. Osoby na nich zalogowane rozmawiają np. o najskuteczniejszych sposobach na odebranie sobie życia. Jak niebezpiecznie się to może skończyć pokazuje polski film "Sala samobójców".

Fora typu Hard Core(można w nich zobaczyć przemoc) - 7lan był tzw. imageboard, czyli stroną, w której ktoś zamieszczał obrazek, o którym się potem dyskutowało. Ponieważ było ono anonimowe, można było na nim zamieszczać sceny z przemocą, martwymi ludźmi i zwierzętami, jak też twardą pornografią. Chociaż istniały kodeksy, nad których przestrzeganiem czuwali moderatorzy, zawsze trochę trwało, zanim zostały usunięte np. zdjęcia z dziecięcą pornografią.

Fora bożych bojowników - "Body of Hell" było jednym z tych for, w których wypowiadali się wojowniczo nastawieni przeciwnicy aborcji w USA. Było łączone z zamachami na lekarzy i personel, a także z zamachami i innymi akcjami terrorystycznymi skierowanymi przeciw osobom o orientacji homoseksualnej.

Fora poświęcone broni - Na dziesiątkach forów użytkownicy wymieniają się informacjami na temat broni. Niektóre pytania stawiane są w zakodowanej formie, inne znów zupełnie otwarcie.

Tak więc używajmy Internetu z głową i rozumem. I spróbujmy kontrolować strony, jakie przeglądają nasze dzieci w internecie, a przynajmniej rozmawiajmy z nimi(np. w ramach domowej lekcji informatyki) na temat zagrożeń w sieci. Tak, dzieciaki mogą mieć dużo większą w tym względzie wiedzę od nas, ale przynajmniej poczują, że ktoś się nimi interesuje.

Dzięki Leacathy odkryłam, że pomyliłam literki w książkowym wyzwaniu u Lidzi w tym miesiącu - brawo ja! I gdyby nie ona to trwałabym w tym moim przekonaniu w dalszym ciągu. Do końca miesiąca pozostał mniej niż tydzień, więc szału nie będzie pod względem czytelniczym. Na razie ściągnęłam sobie "Dom" Andrzeja Mularczyka i Jerzego Janickiego(który tak mnie wciągnął, że przeczytałam pierwsze 300 stron z 840) oraz "Dymy nad Birkenau" Seweryny Szmaglewskiej. I czytam. Przynajmniej się nie nudzę. I nie robię głupot :). Dziękuję bardzo Leacathy!

Źródło: Artykuł: "Najgroźniejsze miejsca w Internecie", "Świat wiedzy" 1/2012, str 48 - 59

1118. Nawet podczas kwarantanny można zrobić coś dobrego

Witajcie moi drodzy. Kiedy szczerze powiedziawszy, kiedy dwa tygodnie temu ogłosili 14-dniową narodową kwarantannę nie wierzyłam, że potrwa ona "tak krótko". Wystarczyło przypomnieć sobie największe światowe epidemie, które dziesiątkowały ludzkość na przestrzeni wieków aby domyśleć się, że nie uda się tego wyciszyć w twa tygodnie. Jasne, kiedyś medycyna nie była też na tak zaawansowanym poziomie jak jest dzisiaj, co nie oznacza, że na pandemię pokona się w kilkanaście dni. Na to potrzeba trochę więcej czasu. I jestem jak najbardziej za profilaktycznym przedłużeniem domowej kwarantanny społeczeństwa, chociaż nie ukrywam, że wywołała ona pewne zawirowanie w moim prywatnym życiu. Na razie kazano nam się jednak zbytnio nie martwić, bo sytuacja jest wyjątkowa i nie zależna od nas. A denerwować mamy się zacząć dopiero wtedy, kiedy nie uspokoi się ona do maja. Z drugiej strony "kwarantanna" jest mi trochę na rękę - dzięki niej mogę spokojnie chorować bez zastanawiania się, ile mnie omija. 

Leżę więc sobie w łóżku, łykam antybiotyki, pilnuję, aby się nie odwodnić, a tym samym nie trafić do szpitala(a pierwsze przypadki COVID-19 już odnotowano w naszym miejskim szpitalu) i "tracę" czas na czytaniu książek. Ubzdurałam sobie przeczytać w tym miesiącu całą "Wojnę i Pokój" Tołstoja oraz cztery tomy "Wszystkich pór uczuć" Magdaleny Majcher(akurat pozycje te wpisują się w marcowe wyzwanie u Lidzi, gdzie tytuł książek zaczyna się od litery "W"). "Wojna i pokój" od dawna znajdowała się w mojej domowej biblioteczce, gorzej było z "Wszystkimi porami uczuć". Początkowo chciałam wypożyczyć wszystkie części biblioteki, niestety, nie zdążyłam tego zrobić przed jej zamknięciem. Udało mi się jednak znaleźć je w formie pdf i teraz je "męczę". Piszę "męczę", bo jednak wolę tradycyjną formę książki(na szczęście jestem już przy ostatniej części). Ale sama saga w sumie mi się podoba i z czystym sercem mogę ją polecić. W międzyczasie poczytuję "Wadowickie korzenie Karola Wojtyły", "Wzgórze Watykanusa" i "Wadowice Jana Pawła II", a w kolejce czekają jeszcze "Wszystkie marzenia świata". Poza tym staram się czytać kolejne blogi, poznając w ten sposób ich cudownych i wyjątkowych autorów. No i oczywiście piszę, piszę i jeszcze raz piszę - co prawda tylko w chwilach lepszego samopoczucia(przy gorączce potrafię "fajne rzeczy" napisać, chociaż z drugiej strony byłam w stanie zdać maturę próbną z matematyki w takim stanie na 98%, więc...), staram się jednak wyrabiać w czasie.

Jeżeli już mówimy o czasie...
Nikt z nas nie wie, ile będzie żyć na tej ziemi. 10, 20, 50, może nawet 100 lat. Kiedy odbywałam praktyki w ŚDSie, poznałam bardzo sympatycznego chłopaka, Maćka, zmagającego się z tą samą chorobą co Oliwer. Szczęście w nieszczęściu, że w przypadku Maćka choroba ma dużo łagodniejszy przebieg - chociaż już nie chodzi i skazany jest na poruszanie się na wózku inwalidzkim, to intelektualnie jest w normie(Olinek ma dodatkowo stwierdzone upośledzenie umysłowe). Nawet ukończył integracyjne liceum. Myślę, że śmiało dałby radę na studiach. Chociaż rozumiem też, że byłoby to dla niego dużym wyzwaniem, zwłaszcza że nie wiadomo dokładnie, jak będzie się u niego rozwijała ta choroba.

Na NBIA jak na razie nie ma skutecznej terapii, wszystko jest na etapie testów medycznych. Maciej byłby chętny na wzięcie udziału w takich badaniach, niestety jego koszt przewyższa możliwości budżetowe 26-latka. Dlatego zdecydował się prosić o pomoc obcych ludzi. Na stronie siepomaga.pl napisał:

"Mam 26 lat, a połowa mojego życia podporządkowana jest chorobie... NBIA - MPAN jest chorobą metaboliczną polegającą na odkładaniu się żelaza w mózgu. Te słowa wypowiadam z drżącym głosem: jest obecnie nieuleczalna i może prowadzić do przedwczesnej śmierci. Powiedzieć chciałbym to za mało, MARZY mi się być samodzielnym człowiekiem, takim, który bez przeszkód może opuścić dom, iść do pracy, utrzymać się i założyć rodzinę...

Gdy choroba atakuje, zabiera wszystko: wzrok, słuch, możliwość samodzielnego jedzenia i oddychania... Odbiera coś najcenniejszego - życie. Odkąd sięgam pamięcią, chciałem zostać kierowcą tira, ale na razie pozostaje mi tylko wirtualnie jeździć po świecie. Nie chodzę, poruszam się na wózku, potrzebuję pomocy w czynnościach samoobsługowych związanych z ubieraniem i codzienną higieną. Mam problemy z widzeniem, problemy z płynnością mowy, mocno zniekształcone stopy i dłonie...

Nie rozumiem, dlaczego to musiało spotkać właśnie mnie, dlaczego to ja muszę walczyć o swoje życie, walczyć z chorobą, która na razie stawia mnie na przegranej pozycji... Cały czas wierzę, że to jeszcze minie, moje życie będzie piękne, nie będzie w nim choroby...

Mam szczęście - żyję w czasach, kiedy medycyna jest na bardzo wysokim poziomie. Istnieją bardzo nowatorskie badania enzymatyczne mające na celu określenie rzeczywistego stanu osób z NBIA. Dzięki tym badaniom zostaje dobrane odpowiednie, indywidualne leczenie, specjalistyczna dieta i suplementacja, która nie tylko może zatrzymać chorobę, może nawet cofnąć jej skutki!

Te badania są dopiero wstępem do docelowych terapii, które będą bardzo drogie, ale to nie znaczy, że można się poddać w walce o to, co najcenniejsze, o własne życie i zdrowie. Proszę, pomóż mi je uratować!

I ja przyłączam się do tej prośby chociaż, jak zwykle, nikogo do niczego nie zmuszam. Jak już pisałam, cel jest mi bardzo bliski, ponieważ osobiście znam beneficjenta.

1117. A dzisiaj zapraszam na coś o sporcie osób z Zespołem Downa

W dniu dzisiejszym powinna do nas przyjść astronomiczna wiosna. No właśnie, powinna. Tym czasem za oknem jest szaro i buro, w dodatku szaleje koronawirus i kilka mniej budzących w nas grozę wirusów i bakterii. Aż strach wychodzić z domu, zwłaszcza w środku miasta.
Siedzę więc sobie w zawieszeniu(zresztą i tak od wczoraj leczę pewne zapalenie, "na szczęście", dość często na nią zapadam, więc nie musiałam nawet iść do rodzinnego - wystarczyło tylko wymienić telefonicznie objawy i już dostałam receptę na leki, które nie tylko mają pomóc mi w powrocie do zdrowia, ale też ominięciu szerokim łukiem perspektywy wylądowania w szpitalu. Czego jak czego, ale tego ostatniego wolałabym teraz uniknąć...
A ponieważ 21 marca to nie tylko pierwszy dzień wiosny i dzień wagarowicza, ale też Dzień Osób z Zespołem Downa, postanowiłam po raz kolejny przybliżyć Wam nieco ich świata. Tym razem niejako w kwestii moich zainteresowań, czyli sportu. Akurat tak się złożyło, że do 26 marca(a teraz to pewnie przynajmniej do świąt Wielkanocnych) mieliśmy zawieszone zajęcia we wszystkich sekcjach sportowych, więc trochę sportu w teorii nie zaszkodzi.
Dla większości osób wyczynowy sport osób dotkniętych Zespołem Downa brzmi jak dobry żart. Tymczasem od lat do mojego klubu sportowego("START" Katowice) na sekcję lekkiej atletyki od lat uczęszcza Jakub, który jest dotknięty tym schorzeniem. Jakub trenuje tak samo jak my bieganie i rzucanie oraz z powodzeniem reprezentuje nasz kraj w międzynarodowych Igrzyskach dla sportowców z Zespołem Downa. Niemal od zawsze kibicuję Jakubowi w jego zmaganiach nie tylko z przeciwnikami, ale też z samym sobą oraz cieszę się z jego dokonań i osiągnięć. Naprawdę, uściśnięcie jego dłoni to dla mnie nic takiego, a dla Kuby wielka radość.
Dlatego postanowiłam dzisiaj umieścić bardzo ciekawy wywiad z matką Zosi z Zespołem Downa, z powodzeniem uprawiającej bieganie, pływanie i jazdę na nartach, który burzy wiele mitów związanych z ich sportu oraz jest wielką lekcją pokory i tolerancji.

Sytuacja sportu osób z zespołem Downa w Polsce - rozmowa z Pauliną Gadomską-Dzięcioł.

Tekst autorstwa Pauliny Królak, który opublikowano 20 października 2019 r.

Osoby z zespołem Downa to największa zdefiniowana grupa wśród sportowców z niepełnosprawnością intelektualną. Najwyższy czas pomóc im rozwinąć skrzydła w sporcie kwalifikowanym. - Kula śnieżna się toczy i nabiera coraz większych rozmiarów. Ludzie słyszą, że jesteśmy i pracujemy nad podnoszeniem poziomu sportowego naszych zawodników. Mam nadzieję, że doprowadzi to do wypracowania systemowych metod wsparcia sportu kwalifikowanego osób z ZD i umożliwi sportowcom rywalizację w ramach osobnej kategorii na igrzyskach paraolimpijskich - tak aktualne położenie tej grupy zawodników w rozmowie dla naszego portalu przedstawia Paulina Gadomska-Dzięcioł, założycielka Fundacji Sportu Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie, a prywatnie mama 15-letniej Zosi z zespołem Downa, która swoim biegiem po złoto podczas mistrzostw Europy w Tampere podbiła serca tysięcy Polaków.

Paulina Królak: Na przełomie marca i kwietnia przyszłego(tego - mój przypis) roku odbędą się w tureckiej Antalyi Światowe Igrzyska Osób z Zespołem Downa(Trisome Games), podczas których przewidziany jest debiut polskiej reprezentacji. Jak oceniasz sytuację sportu osób z Zespołem Downa w naszym kraju, mając na szczególnej uwadze ostatnie występy biało-czerwonych na mistrzostwach Europy w lekkoatletyce(Tampere) oraz pływaniu(Olbia)?

Paulina Gadomska-Dzięcioł: Sport osób z zespołem Downa rozwija się bardzo prężnie pomimo braku systemowego wsparcia dla tej dziedziny. Wynika to głównie ze sprawczej siły rodziców, którzy wierząc w możliwości swoich niepełnosprawnych dzieci, kierunkują je w stronę sportu, motywując do codziennych ćwiczeń i treningów. Pokonują przy tym liczne bariery, zarówno organizacyjno-logistyczne, jak i te wynikające z niewłaściwego postrzegania osób z zespołem Downa przez otoczenie. Często bowiem chcąc zapisać dziecko na zajęcia sportowe, spotykamy się z odmową uzasadnioną "specjalnymi potrzebami osób niepełnosprawnych", którym nie są w stanie sprostać "zwykli" instruktorzy i trenerzy, nieposiadający dodatkowego kierunkowego wykształcenia w obszarze pedagogiki specjalnej czy fizjoterapii osób niepełnosprawnych. Taką opinię usłyszałam m.in. od pana prowadzącego kurs instruktora pływania, w którym brałam udział. Radził przyszłym instruktorom, żeby nie podejmowali nauki pływania osób z niepełnosprawnościami, bo one generują na basenie same kłopoty. A przecież my - rodzice, nie mając odpowiednich studiów, z powodzeniem wychowujemy, uczymy i rozwijamy nasze niepełnosprawne dzieci, starając się przystosować do normalnego życia społecznego. Gdybyśmy z góry założyli, że nie możemy tego dokonać bez specjalistycznego wykształcenia, skazalibyśmy je na wegetację.

Z moich obserwacji wynika, że "usportowienie" dzieci i młodzieży z zespołem Downa nie jest trudne. Wystarczy dać przykład i konsekwentnie aranżować sportowe aktywności. Dzieciaki bardzo chętnie podejmują wszelką inicjatywę wspólnego spędzania czasu. Jeśli tylko zaproponujemy im wyjście na boisko czy basen i tam poświęcimy chwilę na objaśnienie reguł gry czy techniki pływania, na pewno w swoim czasie opanują podstawy każdej dyscypliny. Są z definicji uparci i nie zniechęcają się byle czym. Drzemie w nich ogromny potencjał. Według mnie najpoważniejszym ograniczeniem rozwoju sportu kwalifikowanego osób z zespołem Downa jest brak świadomości, jak wysoki poziom sportowy są oni w stanie osiągnąć. Najlepsi z nich mogą rywalizować ze sobą na zawodach międzynarodowych. Wystarczy choć raz wziąć udział w roli kibica w takiej imprezie, żeby przedefiniować pojęcie niepełnosprawności i skłonić do refleksji nad własnymi ograniczeniami czy zaniechaniami.

Takie wydarzenia odbywają się co roku. Organizuje je (we współpracy z krajowymi partnerami) federacja Sports Union for Athletes with Down Syndrome, która wspiera rozwój sportu kwalifikowanego osób z ZD w ośmiu dyscyplinach: lekkoatletyce, pływaniu, koszykówce, tenisie, tenisie stołowym, futsalu, judo i gimnastyce. Lista ta wkrótce poszerzy się również o narciarstwo i prawdopodobnie o taekwondo. W ostatnich mistrzostwach Europy w pływaniu osób z zespołem Downa, które odbyły się we wrześniu br.(ub.r. - mój przypis) w Olbii udział wzięło ponad 120 zawodników, w tym sześciu Polaków.

Polska reprezentacja podczas ceremonii otwarcia lekkoatletycznych mistrzostw Europy w Tampere

Żeby móc wystartować w zawodach SU-DS trzeba spełnić minima kwalifikacyjne. To mogą zrobić jedynie wytrenowani zawodnicy, przygotowani do sportowej rywalizacji na wysokim poziomie. Niewątpliwie brakuje tutaj wsparcia ze strony państwa, które pomogłoby rodzicom i opiekunom w finansowaniu profesjonalnych treningów. O ile osoby z ZD nie wymagają specjalnego traktowania, to jednak potrzebują więcej pracy indywidualnej, dlatego tak niechętnie przyjmowane są do grup pełnosprawnych rówieśników, którzy zazwyczaj w lot łapią wszelkie polecenia i prawidłowo wykonują zadania. Sportowcom z zespołem Downa trzeba poświęcić więcej uwagi i czasu, co nie jest możliwe w grupie, w której na jednego trenera przypada 20 podopiecznych. Niestety nie rozumieją tego urzędnicy. Gdy składamy wnioski o dofinansowanie zajęć sportowych osób z niepełnosprawnością intelektualną często dostajemy odmowę uzasadnioną "zbyt niską liczebnością uczestników zajęć.

W państwowym systemie sportu nie przewidziano miejsca dla zawodników wyczynowych z zespołem Downa. Kiedyś osoby z trisomią chromosomu 21 zostały przypisane do Olimpiad Specjalnych(zajmujących się sportem powszechnym) i tak już zostało. Gdy prosimy instytucje publiczne o wsparcie zawodników w przygotowaniach i udziale w imprezach rangi mistrzostw Europy czy świata INAS(międzynarodowa federacja sportowców z niepełnosprawnością intelektualną) czy SU-DS, które wymagają większej liczby profesjonalnych, zindywidualizowanych treningów, obozów, opieki fizjoterapeuty, dietetyka i psychologa, dowiadujemy się, że środki na niepełnosprawnych są kierowane do organizacji zajmujących się sportem powszechnym. Urzędnicy udają, że nie wiedzą na czym polega różnica między sportem powszechnym a wyczynowym, albo trwają przy stanowisku, jakoby sport wyczynowy w wykonaniu osób z zespołem Downa był nierealny.

Dlatego na trwających w Australii największych igrzyskach osób z niepełnosprawnością intelektualną (INAS Global Games) w polskiej reprezentacji nie było ani jednego zawodnika z zespołem Downa, choć to właśnie ci zawodnicy(konkurując w swojej kategorii), przywieźli do kraju medale z dwóch poprzednich imprez INAS-u: mistrzostw świata w narciarstwie alpejskim(2019) i letnich igrzysk INAS (2018).

Nieco inna jest sytuacja w przypadku mistrzostw SU-DS. Ta organizacja nie ma legitymizacji w naszych państwowych instytucjach odpowiedzialnych za wspieranie sportu kwalifikowanego. Łatwo jest więc wytłumaczyć, że nie można dofinansować udziału w zawodach, które nie są organizowane pod auspicjami IPC (Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski) czy też innej światowej federacji. W tym, jak i w poprzednich latach udział polskich zawodników w mistrzostwach SU-DS (pływackich w Olbii i lekkoatletycznych w Tampere, Funchal i Porto) sfinansowali rodzice, darczyńcy, partnerzy fundacji, trenerzy i sponsorzy. Mam nadzieję, że sytuacja zmieni się przed przyszłorocznymi(tegorocznymi - mój przypis) Światowymi Igrzyskami SU-DS osób z zespołem Downa w Antalyi. Tu czekamy jeszcze na oficjalne minima kwalifikacyjne, by wiedzieć ile osób ma szansę znaleźć się w składzie reprezentacji Polski, i znowu będziemy prosić instytucje on wsparcie.

P. K.: W ostatnich miesiącach wyraźnie wzrosło zainteresowanie sportem w tym obszarze i nie bez znaczenia w tym przypadku są sukcesy biało-czerwonych na międzynarodowych arenach. Czy rodzice i opiekunowie często wymagają przekonujących argumentów o tym, że warto inwestować w aktywność fizyczną swojego dziecka? Jeżeli tak, to jakie argumenty przemawiają do nich najmocniej?

P. G.-D.: Jedni wymagają, inni nie. Tak jak w przypadku sportowców pełnosprawnych, najłatwiej przekonać tych rodziców, którzy sami są sportowcami i chętnie zarażają pasją własne dzieci. Dla rodziców osób z zespołem Downa przekonującymi argumentami na pewno są korzyści z uprawiania sportu: poprawa kondycji fizycznej i tym samym jakości życia. Trisoma 21 to wada której towarzyszy zwykle skłonność do tycia i ociężałości. Przeciwdziałać jej można aktywnością fizyczną od najmłodszych lat. I z tym argumentem rodzice się zgadzają. Gorzej jest z realizacją. Oferta zajęć sportowych dla dzieci i młodzieży z zespołem Downa nie jest zbyt szeroka, a nie każdy rodzic jest tak zdeterminowany, by za wszelką cenę wpisać dziecko w zajęcia osób pełnosprawnych.
P. K.: Co osoby z zespołem Downa zyskują dzięki sportowi? Na które obszary ich życia aktywność fizyczna wpływa w największym stopniu?
P. G.-D.: Korzyści z aktywności fizycznej osób z ZD nie sposób zliczyć na palcach obu rąk i nóg: poprawa postawy, układu kostnego, mięśniowego, oddechowego, odporności, lepsze krążenie, szybszy rozwój intelektualny, poprawa umiejętności koncentracji i przyswajania wiedzy, wzrost kompetencji społecznych, rozwój mowy, wzrost poczucia własnej wartości, wreszcie - przyjaźnie i relacje, na których brak tak często cierpią dzieci i młodzież z ZD. Sport to szansa na ich samodzielność i pomysł na dorosłe życie. Nie do przeceniania jest zmiana postrzegania osób z ZD - sportowcy z wynikami to ludzie sukcesu zdolni do ciężkiej pracy i realizacji celów. Ludzie ambitni. Dzięki sportowi zyskują nie tylko uprawiające go zespoły z ZD, ale też ich otoczenie i całe społeczeństwo, które w przyszłości będzie dźwigać mniejszy ciężar finansowy związany z koniecznością zapewnienia opieki chorym niepełnosprawnym. Brutalnie mówiąc: zdrowi sportowcy z zespołem Downa będą nas wszystkich kosztować mniej niż chorzy.

Chwila odpoczynku przed startami w Olbii

P. K.: Praca z osobami z niepełnosprawnością intelektualną (w szczególności z zespołem Downa) wymaga słownictwa dostosowanego do poziomu intelektualnego podopiecznego. Jakich podstawowych zasad komunikacyjnych należy przestrzegać, aby zostać w pełni zrozumianym?

P. G.-D.: Walczę ze stereotypem, jakoby praca z osobami z zespołem Downa wymagała specjalistycznego przygotowania. Jak wspominałam, gdyby tak było, ich rodzice nie powinni podejmować wysiłku wychowawczego, gdyż w przeważającej większości takiej wiedzy nie mają. Osoby z zespołem Downa często inaczej interpretują komunikaty i pewnie dlatego trudniej im je wprost przełożyć na odpowiednie działania. To może komplikować współpracę i spowalniać proces przyswajania wiedzy. Pracując, wystarczy dostosować słownictwo do ich poziomu rozumienia, tak jak dostosowujemy nasz język rozmawiając z dziećmi.
Warto tłumaczyć wszelkie zagadnienia w sposób obrazowy, stosować naukę przez zabawę, sprawdzać, czy komunikat został odebrany właściwie. Czasem trzeba go powtórzyć kilka razy. Warto się uśmiechać, żartować i zawsze doceniać każdy postęp lub podjętą próbę. Dzieci z ZD, tak samo jak pełnosprawne, szybko się dekoncentrują i trzeba włożyć więcej energii, by utrzymać ich uwagę. Osoby z ZD bardzo dobrze uczą się  przez naśladownictwo. Dlatego warto pokazywać ruchy i układy w taki sposób, by mogły je naśladować.

P. K.: W 2018 roku powołana została do życia Fundacja SONI, której jesteś prezesem, a która postawiła sobie za cel wzmocnienie pozycji osób z intelektualną niepełnosprawnością w sporcie wyczynowym. W jaki sposób staracie się pozyskiwać nowych zawodników?

P. G.-D.: Właściwie to nie musimy ich pozyskiwać. Zgłaszają ich sami rodzice, którzy na własną rękę szukają możliwości rozwoju dla własnych dzieci. Tak było w tegorocznych mistrzostwach Europy w pływaniu osób z zespołem Downa. Jeszcze w styczniu 2019 r. do naszej fundacji zgłosiły się mamy chłopców: Jakuba Muszyńskiego z Gliwic, Pawła Krupińskiego z Gubina i Szymka Szymiczka z Rybnika, którzy trenują pływanie, wygrywają mityngi Olimpiad Specjalnych, ale nigdy nie mieli okazji rywalizować na międzynarodowych zawodach. Okazało się, że osiągane przez nich czasy pozwoliły spełnić wymogi kwalifikacyjne na mistrzostwa Europy. Chłopaki pojechali, zdobyli medale w swoich kategoriach wiekowych i motywację do dalszej pracy. Teraz trenują jeszcze mocniej, bo chcą jechać na Igrzyska w Turcji. To pokazuje, że w Polsce są sportowcy z ZD uprawiający zawodniczo różne dyscypliny, którzy nie mają gdzie rywalizować na poziomie wyczynowym.

Medale - najwspanialsza nagroda za solidnie przepracowany sezon

Od czasu powołania fundacji zorganizowaliśmy udział polskich reprezentantów w trzech imprezach międzynarodowych: MŚ SU-DS w LA w Funchal(2018), ME SU-DS w LA w Tampere (2019) i ME SU-DS w pływaniu w Olbii (2019). Za chwilę (w listopadzie) odbędą się w Portugalii ME SU-DS w judo, gdzie jedzie sześcioosobowa reprezentacja Polski. Pięciu zawodników trenuje w UKS Ada Judo Fun. Jego założycielka, olimpijka z Aten Adrianna Dadci-Smoliniec, dowiedziała się o możliwości startu w mistrzostwach na naszej konferencji "Sport osób z zespołem Downa". Jestem pewna, że ten wyjazd jeszcze bardziej zmotywuje ją i jej podopiecznych do wytężonej pracy na poczet kolejnych zawodów.
Praktycznie do każdej kolejnej imprezy SU-DS zgłasza się większa liczba zawodników z Polski. O ile tylko spełniają minima kwalifikacyjne, rejestrujemy ich w SU-DS, pomagamy zorganizować reprezentację i wysłać ekipę na zawody. Ci zawodnicy prezentują wysoki poziom sportowy, osiągnięty pracą i treningami. Dla najlepszych zawodników pełnosprawnych system prawny przewiduje wsparcie w postaci stypendiów i finansowania kosztów przygotowań i udziału w zawodach. Chciałabym równouprawnienia w tym zakresie.
Dlatego działalność naszej fundacji w dużym stopniu koncentruje się na budowaniu świadomości znaczenia sportu wyczynowego osób z ZD wśród urzędników, przedstawicieli instytucji publicznych, takich jak MSiT, PKPar, PFRON, czy urzędy miast. Tam kierujemy wszelkie informacje o osiągnięciach naszych sportowców, po to by wreszcie zaczęto ich postrzegać jako zawodników, którym również należy się stypendium sportowe czy sfinansowanie kosztu udziału w mistrzostwach.

P. K.: 21 marca tego roku(2019 - mój przypis) w ramach obchodów Światowego Dnia Osób z Zespołem Downa Fundacja Soni zorganizowała konferencję, której gościem specjalnym był dr GeoffSmedley, prezydent SU-DS (Światowej Federacji Sportu Osób z Zespołem Downa). Czy w przyszłości zamierzasz podjąć się realizacji kolejnych tego typu przedsięwzięć?

P. G.-D.: Na pewno tak. Ta konferencja zapoczątkowała szereg zdarzeń, które przyczyniły się do upowszechnienia sportu wyczynowego osób z ZD w naszym kraju. Po pierwsze wiele osób ze środowiska opiekunów i trenerów dowiedziało się, że jest coś takiego jak sport kwalifikowany osób z ZD i postanowiło jeszcze mocniej pracować ze swoimi podopiecznymi w celu poprawy ich wyników sportowych. Dzięki temu dziś mamy coraz większą grupę z zawodników, którzy chcą wystartować w mistrzostwach SU-DS.
Ta konferencja przyczyniła się do zwiększenia zainteresowania mediów i instytucji publicznych naszym sportem. Opowiadaliśmy już o nim w Polsacie, TVN-ie, TVP1, Onecie, Eurosporcie i audycjach radiowych. Informacja dotarła do wielu ludzi, którzy nie mieli pojęcia, że osoby z ZD są zdolne do takich osiągnięć.
Konferencję i przyjazd Prezydenta SU-DS, p. Geoffa Smedleya wykorzystaliśmy do zorganizowania spotkań w instytucjach publicznych zajmujących się sportem, gdzie p. Smedley prezentował ideę sportu kwalifikowanego osób z ZD i przekonywał decydentów, że warto inwestować w tę dziedzinę życia społecznego. Braliśmy też czynny udział w Europejskim Tygodniu Sportu, organizowanym z inicjatywy Komisji Europejskiej, dzięki czemu nasz zawodnik pokazany był w mediach w gronie sportowych sław, takich jak Czesław Lang, Otylia Jędrzejczak, czy Monika Pyrek.
P. K.: Wspominana organizacja SU-DS od lat czyni starania, by zakwalifikować sport osób z zespołem Downa do sportu wyczynowego, a także przywrócić tę grupę zawodników do współuczestnictwa podczas igrzysk paraolimpijskich. Na jakim etapie realizacji tego planu znajdujemy się w tym momencie.
P. G.-D.: W igrzyskach paraolimpijskich rywalizacja odbywa się w określonych kategoriach. W niektórych dyscyplinach dopuszczono rywalizację sportowców z niepełnosprawnością intelektualną (kategoria T20, F20). Jak zdefiniować czy mierzyć niepełnosprawność intelektualną? Według Wikipedii niepełnosprawność intelektualna to "zaburzenie rozwojowe polegające na znacznym obniżeniu ogólnego poziomu funkcjonowania intelektualnego, któremu towarzyszy deficyt w zakresie zachowań adaptacyjnych (w szczególności niezależności i odpowiedzialności)". W zespół Downa, oprócz zawężonego myślenia i naiwności wpisane są pewne ograniczenia fizjologiczne i to z uwagi na nie, zawodnicy z ZD nie mogą skutecznie rywalizować z innymi sportowcami z niepełnosprawnością intelektualną, takimi jak np. wielokrotne medalistki Igrzysk Paraolimpijskich Barbara Bieganowska (Niewiedział) czy Karolina Kucharczyk. Z tego też powodu nie mają szans, by osiągnąć kwalifikację do igrzysk paraolimpijskich w kategorii "niepełnosprawność intelektualna". Dlatego SU-DS wraz z lokalnymi partnerami czyni starania, aby stworzyć odrębną kategorię dla tak dobrze i precyzyjnie zdefiniowanej grupy osób sportowców i pozwolić im mieć udział w pięknej idei paraolimpijskiej. Tymczasem opór jest zbyt silny.

Tampere i znakomity bieg Zosi po złoto mistrzostw Europy

P. K.: Niektórzy uważają, że w przypadku osób z zespołem Downa można mówić co najwyżej o rekreacyjno-rehabilitacyjnych walorach uprawiania sportu. Spotkałam się nieraz z opiniami, że idealnym dla nich miejscem są zawody Olimpiad Specjalnych, które z wyczynem niewiele mają wspólnego. Wystarczy jednak przyjrzeć się bacznie rezultatom medalistów z pływackich ME w Olbii, którzy na przepłynięcie dystansu 50 metrów kraulem potrzebują nieco ponad 35 sekund, aby całkowicie zburzyć te teorie. Zgodzisz się ze mną, że w takiej sytuacji trudno mówić o jakiejkolwiek rehabilitacji czy rekreacji?

P. G.-D.: Zgadzam się w stu procentach. Zawodnicy startujący w mistrzostwach SU-DS to wyczynowcy, trenujący siedem dni w tygodniu, korzystający z opieki fizjoterapeutów i pozostałych specjalistów pracujących w profesjonalnym sporcie. Osiągane przez nich wyniki pokazują, że dawno nie jest to już tylko rekreacja czy rehabilitacja. Dlatego właśnie ze wszystkich sił staramy się pozyskać dla nich takie same wsparcie, jak dla innych zawodników wyczynowych. Zwłaszcza dotyczy to tych najlepszych, którzy zdobywają dla Polski medale na zawodach międzynarodowych i chcą dalej poprawiać swoje wyniki. Takim sportowcom(pełnosprawnym) przyznaje się stypendia, by zmotywować do dalszej pracy.

P. K.: Jesteś mamą 15-letniej Zosi, niezwykle utalentowanej i wszechstronnej sportsmenki, która z powodzeniem realizuje się w lekkoatletyce, pływaniu oraz narciarstwie zjazdowym. Mogłabyś zdradzić, jak wygląda tygodniowy rozkład treningowy Zosi?

P. G.-D.: Myślę, że wiele dzieci z ZD, podobnie jak Zosia, ma talent sportowy i możliwości, by czynnie uprawiać różne dyscypliny sportu. Moja córka codziennie trenuje pływanie i raz w tygodniu lekkoatletykę, a w okresie zimowym też narciarstwo. Po szkole pływa z pełnosprawnymi kolegami w Integracyjnym Uczniowskim Klubie Sportowym Muszelka. Dodatkowo w niedzielę ma zajęcia indywidualne ukierunkowane na poprawę techniki. Lekką atletykę Zofia trenuje na warszawskim AWF w soboty przed południem w klubie RK Athletics pod okiem trenera Marcina Gogołka. Treningi narciarskie odbywają się po południu na Górce Szczęśliwickiej, prowadzone przez Joannę Janczewską - instruktorkę RASC. Bardzo cenię sobie wysoką jakość tych treningów oraz podejście do kształtowania postawy sportowej u młodych zawodników. W klubie IUKS Muszelka stawia się na dyscyplinę, także jeśli chodzi o zachowanie i dietę.

P. K.: W lipcu tego roku(2019 - mój przyp.) podczas ME w Tampere Zosia pobiegła po złoty medal na 800 metrów, poprawiając przy tym o blisko 30 sekund swój rekord Europy. Media sprawnie podchwyciły ten temat, a informacje o jej wyczynie pojawiły się m.in. na Onecie. Czy tak duże zainteresowanie mediów było dla Was niespodzianką?

P. G.-D.: Cieszymy się zawsze, kiedy media chcą pokazywać sukcesy niepełnosprawnych sportowców. Okazuje się też, że międzynarodowa rywalizacja zawodników z ZD to chwytliwy temat, zwłaszcza gdy wygrywają Polacy. Z racji mojego PR-owego doświadczenia podczas zawodów zawsze przygotowujemy materiały zdjęciowe i wideo oraz relacje, które mogą być wykorzystane przez media. Misją naszej fundacji jest wzmacnianie pozycji niepełnosprawnych sportowców, również poprzez dbanie o ich publiczny wizerunek. Uważam, że tak jak najlepsi zawodnicy pełnosprawni potrzebują wsparcia menagerów (w prowadzeniu ich karier) i PR-owców (w nagłaśnianiu ich sukcesów), nasi sportowcy również wymagają odpowiedniej obsługi w tych obszarach.

P. K.: Czy młodsza z córek, Ada nie czuła nigdy zazdrości o sportowe sukcesy starszej siostry? Nie było nigdy pomiędzy dziewczynami spięć z tego powodu?

P. G.-D.: Ada wspólnie z nami kibicuje Zosi, wspiera ją w treningach i przygotowaniach do zawodów. Jest dumna z siostry, chwali się jej sukcesami w swojej szkole i nie zauważyłam, żeby była o cokolwiek zazdrosna. W pełni też zdaje sobie sprawę z jej niepełnosprawności i ma świadomość, że nie ma tu czego zazdrościć. Ada również dostaje od nas tyle samo uwagi i miłości co Zosia. Bardzo lubi zwierzęta - dlatego w naszym domu od kilku lat mieszkają dwa koty i pies. Jeździ konno, rozwija swoje zdolności muzyczne i plastyczne, spotyka się z koleżankami i kolegami. Jest też wspaniałym kompanem naszych wszystkich sportowych wypadów. 

W drodze po kolejne zwycięstwa Zosia może liczyć na doping młodszej siostry Ady

P. K.: Czy w trakcie rozwoju sportowej kariery dało się zaobserwować zmiany w Zosi, szczególnie w jej pewności siebie lub motywacji do dalszej pracy?

P. G.-D.: Jak najbardziej. Każde zawody, na których Zosia odnosiła sukces, stanowiły kolejny krok do budowania jej poczucia i pewności siebie, a także zrozumienia celu codziennych treningów. Niezwykłe zmiany nastąpiły w obszarze społecznym. Córka nauczyła się kibicować innym, doceniać ich zwycięstwa, gratulować im. Nabrała poczucia przynależności do środowiska zawodników. Nawiązała liczne przyjaźnie, też transgraniczne i choć z niektórymi kolegami widuje się tylko raz w roku, na mistrzostwach Polski lub Europy, to zawsze serdecznie się witają. Motywacja przyszła z czasem, gdy Zosia zaczęła rozumieć, że praca na treningach przynosi efekty na zawodach.

P. K: Jak wygląda w Waszej rodzinie podejście do wyzwań związanych z psychologią sportu? Każdy sportowiec ma czasem momenty wypalenia, niechęci do uczestnictwa w treningach. Czy Zosia przez to przechodziła? Jak wspieraliście ją w kryzysach, jeśli takie chwilami miewała?

P. G.-D.: W sporcie pełnosprawnych od najmłodszych lat działa motywacja wynikająca z chęci rywalizacji i zdobywania najwyższych miejsc na podium. U naszych sportowców, w młodym wieku bardziej liczy się wspólne przeżywanie biegu niż końcowy wynik. Z czasem osoby z ZD nabierają świadomości, że zawody polegają na rywalizacji i byciu najlepszym. Rośnie ich świadomość, po co trenują, oraz że wysiłek wykonany podczas zajęć ma zaprocentować na zawodach. Ale na to trzeba poczekać i nie zniechęcać się, widząc jak swobodnie podchodzą w początkowym okresie do startów i rywalizacji.

Zosia wymaga pozytywnej motywacji. Dostarczamy jej na wiele sposobów. Jednym z nich jest współuczestnictwo w jej aktywnościach sportowych. Poza treningami w klubach Zosia uprawia te sporty razem z nami. Ja jestem od pływania i lekkiej. Mąż od narciarstwa. By świadomie wspomagać rozwój Zofii, zrobiłam kurs instruktora pływania. Regularnie uczestniczę też w treningach lekkoatletycznych, przez co nauczyłam się jak powinna wyglądać rozgrzewka, jakie ćwiczenia wykonuje się podczas treningu i jestem w stanie samodzielnie go przeprowadzić.

Tata Zosi zajmuje się rozwojem narciarskim, wyszukuje trenerów, umawia zajęcia i jeździ z nią na nartach. Za każdym razem rozmawiamy z córką o tym, po co trenujemy, co można poprawić, planujemy dodatkowe nagrody w postaci wyjścia do teatru czy przygotowania ulubionego Zosi posiłku. Bardzo dbamy też o jakość treningów córki. Zawsze szukaliśmy miejsc i trenerów, stwarzających atmosferę, w której Zosia czuje się dobrze, a my mamy komfort w zakresie jej sportowego rozwoju.

Dumni rodzice ze swoją utalentowaną pociechą

P. K.: Jak Zosia podchodzi do konstruktywnej krytyki w trakcie treningów lub zawodów? Czy jest bardziej kimś, kto odczuwa złość na myśl o przegranej, czy raczej sportowcem otwartym na zmiany, która w przegranej widzi wskazówkę, nigdy cios w samą siebie.

P. G.-D.: Zosia należy do grupy osób przyjmujących krytykę. Na początku obraża się, nie chce słuchać, ale po chwili przemyślenia, przy następnej próbie stara się poprawić to, co nie udało się poprzednim razem.

P. K.: Czy jako osoba z doświadczeniem w zakresie PR widzisz potrzebę strategicznych zmian w ukazaniu osób z zespołem Downa w polskich mediach? Pamiętam lata szkolne, gdy koledzy nieustannie lubili podśmiewać się z postaci Maciusia z Klanu. Do dziś zastanawiam się, dlaczego. Może to właśnie sposób ukazania jego osoby na szklanym ekranie pozostawiał wiele do życzenia.

P. G.-D.: Z wykształcenia jestem prawnikiem, z wykształcenia, doświadczenia i zamiłowania - PR-owcem, a z zamiłowania sportowcem. Wszystkie te dziedziny, w których nieustannie się rozwijam, pomagają mi w holistycznym podejściu do kształtowania wizerunku osób z zespołem Downa. Szczerze mówiąc nie pamiętam dokładnie postaci Maciusia, ale tak - widzę potrzebę strategicznych zmian w ukazywaniu osób z zespołem Downa. Znam ludzi z ZD z zupełnie innej strony niż większość osób, nie mających z nimi do czynienia w codziennym życiu. To mnie boli (jako mamę), ale też motywuje do działania na rzecz zmiany ich wizerunku. Między innymi dlatego powstała fundacja SONI - by ukazać ich prawdziwe oblicze. Wielu z nich charakteryzuje się dużym poczuciem humoru, autoironii, są pełni empatii i otwartości na innych. To cechy, jakich brakuje we współczesnym świecie. Dlatego warto je pielęgnować i pokazywać w pozytywnym kontekście. Dodatkowo sport odkrywa w osobach z ZD takie cechy jak ambicja, chęć rozwijania swoich umiejętności i poprawiania wyników. Na początku to nie jest oczywiste, ale z czasem, gdy zrozumieją na czym polega rywalizacja, widoczne stają się ich starania do jak najlepszego wykonania zadania i chęci zdobycia najlepszego wyniku. Okazuje się, że można być dumnym z tego, że ma się w rodzinie czy otoczeniu osobę z ZD, która osiąga sukcesy. Moja córka trenuje pływanie i lekkoatletykę z pełnosprawnymi kolegami. Na początku nie było z ich strony zainteresowania Zosią. Jednak gdy dowiedzieli się o jej sukcesach, zaczęli ją zauważać, witają się z nią, okazują coś na kształt szacunku. W klubie pływackim pomogło też wspólne spędzenie czasu na obozie sportowym, gdzie mieli z nią do czynienia na co dzień i przekonali się, że jest zabawną dziewczynką, która uczestniczy we wszystkich aktywnościach i tak samo jak oni reaguje na trudy i przyjemności wynikające ze sportowych zajęć.

I takie jest prawdziwe oblicze osób z ZD. Dlatego pokazujemy to na stronie www.fundacjasoni.pl, fejsbuku fundacji i Zosi oraz wykorzystujemy każdą możliwość pojawienia się w mediach mainstreamowych, by dotrzeć do szerokiej publiczności.

P. K.: W jaki sposób powinno się poprawnie mówić o osobach z niepełnosprawnością intelektualną. Bo takie słowa jak "opóźniony" czy "upośledzony" mają pozytywne znaczenie i w sposób niezwykle bolesny stygmatyzują takie osoby.

P. G.-D.: Właściwe określenie to: niepełnosprawność intelektualna. Oznacza, że taka osoba ma niedobory w przyswajaniu wiedzy i reagowaniu na dostarczane informacje i polecenia. Wymaga czasem wielokrotnego powtórzenia kierowanej do niej informacji oraz cierpliwości. Jednocześnie jest zwykle chętna do kontaktu z drugim człowiekiem. Pragnie zainteresowania, zapytania: jak się masz, co u ciebie słychać, jak ci minął dzień. Zwykle pozytywnie reaguje na przywitanie, podanie ręki, zwrócenie się do niej po imieniu. Czuje się wtedy ważna i chętnie nawiązuje kontakt.

P. K.: Rywalizacja czy bardziej kooperacja? Jak wyglądają relacje pomiędzy zawodnikami konkurującymi ze sobą w sportach osób z zespołem Downa? Czy na podstawie Twojej obserwacji można wysnuć wniosek, że są one nieco inne niż u osób pozbawionych tej cechy np. więcej wsparcia niż zaciętości i chęci pokonania konkurenta?

P. G.-D.: Zawodnicy z zespołem Downa nie planują wygranej kosztem konkurentów. Myślą o tym, jak wykonać zadanie najlepiej w ramach swoich możliwości. To jest bardzo piękne i faktycznie trudno doszukać się tu bezwzględnej zaciętości. Jednocześnie doświadczeni zawodnicy z ZD doskonale rozumieją na czym polega rywalizacja. Wiedzą, że aby dostać medal trzeba być szybszym lub lepszym od innych startujących. I bardzo żywo reagują na porażki, które jednych motywują, innych załamują. Dokładnie tak samo jak w sporcie osób pełnosprawnych.

źródło: https://www.parasportowcy.pl/sytuacja-sportu-osob-z-zespolem-downa-w-polsce-rozmowa-z-paulina-gadomska-dzieciol/?fbclid=IwAR0RWz7-AcBB0xZBNo81x4u6H1Wq61ESsaXc4ltYMH2zsS6Cp8KTgTEsLHM