1140. Paweł Zuchniewicz, "Pamiętnik papieskiego anioła" - część 3/Nauka dla niepełnosprawnych

GWIAZDOR SZKOLNEGO TEATRU

Karol Wojtyła w jednej z ról teatralnych
(źródło zdjęcia)

Rozglądał się nerwowo, szukając wzrokiem korony. Zmienił już charakteryzację. Po odegraniu roli szlachetnego Kirkora przeistoczył się w złego Kostryna i za chwilę miał dołączyć do Haliny, która odgrywała tytułową Balladynę. Ale gdzie jest korona, dla której Kostryn dopuścił się morderstwa? Ze sceny dobiegał dramatyczny monolog Balladyny:

 - Jeżeli dziś nie zrobię rzeczy, jutro żałować będę. Wiem, żałować będę...

 - A ja żałować będę, że robię z siebie głupka - pomyślał, wyobrażając sobie co będzie, gdy za kilka minut pojawi się na scenie bez kluczowego rekwizytu. 

W tym momencie jego wzrok padł na stojące w półmroku krzesło. Korona leżała na nim. 

 - Ufff... - odetchnął z ulgą. 

Kilkanaście minut później nie miał już tyle szczęścia. W scenie finałowej zbrodniarka Balladyna miała zostać rażona piorunem. Przygotowali na tą okoliczność straszak i wiadro. Wystrzał z ukrytego w nim pistoletu dawał fantastyczny grzmot. Straszak jednak zniknął. Spektakl zbliżał się do końca, Halina-Balladyna deklarowała kolejne wersy, a za kulisami trwały poszukiwania. Bezskutecznie.

 - Winna jest śmierci! - zawołała Halina. Balladyna przyznała się do zbrodni i miała zostać ukarana przez uderzenie pioruna. Ale po jej dramatycznym wyznaniu zapadła jedynie niezręczna cisza.

 - Winna jest śmierci! - krzyknęła raz jeszcze, czekając na wystrzał. Zamiast niego zza kulis dobiegło delikatne brzęknięcie. To Lolek, z braku straszaka uderzył w trójkąt, który wydał łagodny dźwięk. Halina spadła z tronu.

Nie była to pierwsza niefortunna przygoda adeptów sztuki. Wcześniej, w czasie przedstawienia "Antygony", puściły pinezki podtrzymujące papier, na którym namalowali greckie kolumny. Halina-Antygona w pełnej dramatyzmu deklaracji żegnała się ze światem, a za jej plecami kolumna powoli zsunęła się ze ściany i osiadła na scenie. Na sali rozległ się z trudem tłumiony chichot widzów.

Przygody te nie zniechęciły młodych aktorów. Lolek z podziwem wziął udział w "Ślubach Panieńskich" Aleksandra Fredry. Zagrał lekkoducha Gucia. U jego boku znów stanęła Halina, tym razem w roli Anieli. W szkolnej gazetce napisało potem o nich, że "Halina Królikiewiczówna i Karol Wojtyła grali swoje role jak prawdziwie zakochani.

Od Anioła Stróża: Czy to tylko kunszt aktorski czy coś więcej? Lolek był przystojny i na dodatek popularny: gwiazdor szkolnego teatru, świetny uczeń, inteligentny rozmówca - to z pewnością czyniło go atrakcyjnym w oczach dziewcząt. Jako jego Anioł Stróż wiedziałem, że Najwyższy przewidział dla niego inną drogę. Łaska pracowała w nim mocno, co też dało się zauważyć. Miał na przykład taki zwyczaj, że po przerobieniu jakiejś części zadania domowego klękał na chwilę i dziękował Bogu. Sporo jego znajomych myślało, że zostanie księdzem. Czy koleżanki żałowały, czy może odzyskały nadzieję, kiedy dowiedziały się, że zdecydował się pójść na studia polonistyczne? Wiem, wiem, chcielibyście, abym wam zdradził odpowiedź na te pytania. Ale zrobię coś innego. Przeczytajcie uważnie pewien fragment wspomnień Lolka, który napisał, gdy minęło pół wieku od jego święceń kapłańskich:

"Jeżeli młody człowiek o tak wyraźnych skłonnościach religijnych nie szedł do seminarium, to mogło to rodzić domysły, że wchodzi tu w grę sprawa jakiś innych miłości czy zamiłowań. Miałem w szkole wiele koleżanek i kolegów, byłem związany z pracą w szkolnym teatrze amatorskim, ale nie to było decydujące. W tamtym okresie decydujące wydawało mi się nade wszystko zamiłowanie do literatury, a w szczególności do literatury dramatycznej i do teatru".

A zatem?

DECYZJA

Lolek(trzyma piłkę) z kolegami

Zbyszek Siłkowski wbiegł na pierwsze piętro domu przy rynku. "Zajrzę do Lolka, może też będzie chciał zagrać w ping-ponga" - postanowił chwilę wcześniej. Był jednym z najbliższych kolegów Karola. W jednej klasie został na drugi rok, jak mawiano w gimnazjum - "dla pogłębienia wiedzy" - i wtedy spotkał się z Wojtyłą. Zaprzyjaźnili się.

Zapukał i delikatnie nacisnął klamkę. Wszedł do pustej kuchni. Z pokoju obok dochodziły śmiechy i okrzyki. Uchylił drzwi. Zajrzał do środka i zaraz odruchowo cofnął głowę. Tuż obok niego przeleciała szmaciana piłka.

 - Jeeest! - krzyknął Karol Wojtyła senior, który właśnie wbił bramkę swojemu synowi.

 - Brawo! - zawtórował mu Zbyszek. - Takiego gola strzelić reprezentacyjnemu bramkarzowi naszej klasy! Pogratulować formy, panie kapitanie.

 - To już nie to, co dawniej, ale nie dajemy się, jak widzisz. Napijesz się herbaty?

 - Szczerze mówiąc to chciałem wyciągnąć Lolka na partyjkę ping-ponga.

 - Wybacz, ale dzisiaj nie dam rady - usprawiedliwił się Karol. - Muszę jeszcze przerobić sporo materiału. Mamy z tatą powtarzać niemiecki.

Szkolna drużyna piłki nożnej(Karol Wojtyła leży z przodu po
lewej stronie)(źródło zdjęcia)

 - Coś ty, przecież do matury jeszcze czas - zaoponował Zbyszek.

Karol bezradnie rozłożyć ręce. Po chwili uśmiechnął się.

 - Wiesz co - powiedział - zawrzyjmy kompromis. Zostaniesz przez kwadrans, przynajmniej przez kwadrans pogadamy.

 - To ja zrobię herbatę - kapitan poszedł do kuchni, a oni przysiedli na dywanie zwiniętym pod oknem. Kiedyś w tym pokoju był salonik, ale od śmierci Emilii właściwie go nie używano, czasem, jak dziś, służył za prowizoryczne boisko.

 - I co planujesz po maturze? - zapytał Lolek.

 - Podchorążówka. A ty? Zostaniesz pewnie księdzem.

 - Non sum dignus(Nie jestem godzien) - odpowiedział po łacinie Wojtyła. - Mamy z ojcem jechać na polonistykę. To pierwszy krok, żeby poważnie wziąć się za teatr.

Zbyszek spojrzał niego, jakby zobaczył wariata.

 - Chłopie, co ty, na głowę upadłeś! - wykrzyknął. - To nie dla ciebie takie życie.

 - Ty mi to mówisz? - Karol był wyraźnie rozweselony. - Zupełnie jakbym słyszał moje ciotki: "Lolek aktorem?" - powiedział, naśladując starszą panią. - Nie mogły pogodzić się z tym, że mógłbym spróbować sił na scenie.

 - Stary, ty nie znasz tego świata. Zjedzą cię tam. Nie słyszałeś o uciechach krakowskiej cyganerii? Wódeczka, kobietki, te rzeczy. I ty-sodalis mariański, członek gimnazjalnego kółka abstynenckiego w czymś takim?

 - Zbyszek, przecież mnie interesuje scena, a nie życie poza nią.

 - Zobaczysz na miejscu i wspomnisz moje słowa.

Od Anioła Stróża: W Krakowie będę musiał jeszcze bardziej na niego uważać - pomyślałem wtedy. Młody jest i niedoświadczony, ten kolega rzeczywiście może mieć rację. Na razie Lolek jakby zboczył z drogi, którą wyznaczył mu Najwyższy. Widocznie scenariusz napisany przez Pana Boga dla tego aktora ma jeszcze jakieś dodatkowe sceny.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"Lolek aktorem", zupełnie jakbym słyszała "Lolek w Żeromie/Zamoju" w gimnazjum bądź "Lolek dziennikarzem/na turystykę?" w liceum. To pierwsze stwierdzenie padało z ust moich starszych o rok, dwa kolegów lub ich rodziców(np. kiedy mama powiedziała, że planuję kontynuować swoją naukę w którymś z dwóch przodujących liceów w moim mieście), to drugie z ust licealnego pedagoga szkolnego, który za wszelką cenę upierał się, że to nie są dla mnie zawody. Z pierwszym niedowierzaniem poradziłam sobie stosunkowo szybko. Z dwóch liceów zdecydowałam się jednak na Zamoja, ponieważ w tamtych latach miał on charakter integracyjny. Dzisiaj wiem, że nawet w Żeromie musieli by dostosować poziom nauczania do moich możliwości sprawnościowych, ale wtedy szkoła integracyjna wydawała mi się najlepszą opcją, zwłaszcza że mogłam ją połączyć np. z treningami sportowymi. Zresztą może Zamoj nie był tak prestiżowy jak Żeromski, ale w miarę dobrze przygotowywał do matury. Złożyłam papiery na profil z rozszerzoną matematyką, niestety w moim roczniku nie została ona utworzona jako integracyjna i tym sposobem trafiłam na humana. Ok., też mógł być, w sumie widziałam się wtedy w zawodzie dziennikarza, w szkole podstawowej i gimnazjum pisywałam artykuły do gazetki szkolnej, nawet zdobyłam jakieś nagrody za nie, więc polski jako rozszerzony też mi pasował(chociaż i tak planowałam zdawać matematykę na rozszerzeniu na maturze). Zwłaszcza że po pierwszym półroczu w szkole średniej, wdrożenia się w nowy rytm nauki oraz otrzymaniu laptopa, który zastępował mi zeszyty, zaczęłam w pełni wykorzystywać mój potencjał umysłowy. Oczywiście na klasówkach i innych wypracowaniach, bo do głosu dochodziłam stosunkowo rzadko. Za to jak już doszłam, to "jechałam na całego".
Minęła pierwsza klasa, minęła druga. Świadectwo wymarzone, jak na swoje możliwości. Szkolna pedagożka zachodziła w głowę, jakim cudem mam 6 z matematyki, skoro wszyscy mieli najwyżej 4. Tymczasem ja już od początku uczyłam się rozszerzonego materiału. Głównie po nocach i w weekendy, bo po lekcjach pędziło się na treningi i do kościoła. Do domu wracało się ok. 19-20, więc czasu starczało tylko na bieżące lekcje.
Przyszła trzecia klasa i deklaracja maturalna. Dla mnie wybór był oczywisty - polski i niemiecki na podstawie, WOS, matematyka i geografia(którą też kochałam i jako opcję awaryjną chciałam złożyć papiery na turystyce i rekreacji) na rozszerzeniu. Gdyby nie specyficzne prowadzenie zajęć przez polonistkę, to pewnie polski pisałabym też na rozszerzeniu, a tak trochę bałam się wypracowania. Nad WOSem też się zastanawiałam i w ostateczności napisałam go na podstawie. W każdym razie w marcu, dwa miesiące przed maturą złapała mnie pani pedagog i zaczęła mnie wypytywać, po co mi matematyka i geografia na rozszerzeniu i co ja w ogóle chcę robić po maturze. Odpowiedziałam jej zgodnie z prawdą, że myślę albo nad dziennikarstwem, albo nad turystyką i rekreacją(marzyłam też o matematyce, ale tutaj byłam realistką). O pedagogice, którą miałam jako plan awaryjny nr 3 też nie wspomniałam. Usłyszałam, że dziennikarstwo jest nie dla mnie ze względu na wadę wymowy, a TiR ze względu na sprawność i że pisanie przeze mnie matematyki na poziomie rozszerzonym, która nie jest mi do niczego potrzebna, uważa za nieporozumienie, bo na pewno sobie nie poradzę. Ale jak już koniecznie chcę iść na studia to na AWFie w Katowicach jest kierunek dedykowany osobom niepełnosprawnym...
Jakoś nigdy nie miałam do losu pretensji o moją niepełnosprawność, ale wtedy byłam naprawdę zła. Kurcze, dlaczego ludzie tak bardzo chcieli ingerować w moje życie i plany? I dlaczego przez niepełnosprawność musiałam mieć ograniczony dostęp do edukacji? Przecież gdybym była sprawna dostałabym się do klasy z rozszerzoną matematyką, potem nikt by mnie nie zniechęcał do studiów. A swoją drogą ciekawe, czy wszyscy byli tak lustrowani z tego, co chcieli robić po studiach...
Ech, było - minęło. A jednak czasami dociera do mnie zdziwiony głos pani pedagog - "Ty na dziennikarstwo?".