1151. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 12/Dzień Flagi Narodowej

HABEMUS PAPAM

 - "Wujek" już jest - profesor Gabriel Turowski, zwany przez przyjaciół Gapą, oznajmił pojawienie się dostojnego, a zarazem tak dobrze znanego wszystkim gościa. 

Kardynał Wojtyła wszedł do pokoju, gdzie zgromadzili się uczestnicy wycieczek i spływów, także tego sprzed 20 lat, kiedy został wezwany do Warszawy, aby usłyszeć o nominacji na biskupa. Nazajutrz wypadało święto trzech archaniołów: Michała, Rafała i Gabriela. Ten ostatni był patronem gospodarza. Postanowiono połączyć świętowanie imienin Gapy z dwudziestoleciem sakry biskupiej "Wujka". 

 - Nie mogliśmy się doczekać - powiedział Turowski. - Może wreszcie dowiemy się, co się stało na konklawe. 

W ostatnich tygodniach dużo się działo. Zmarł papież Paweł VI, na jego następcę kardynałowie(byli wśród nich prymas i Karol) wybrali arcybiskupa Wenecji - Albino Lucianiego, który przyjął imię Jana Pawła II.

 - Niech "Wujek" spojrzy, mamy tutaj najnowszego "Newsweeka". Też piszą o konklawe.

 - Prasa kłamie, nie wierzcie - powiedział krótko, po czym uderzył łyżeczką w szklankę i wstał. - Moi drodzy, chciałem skorzystać z okazji i podziękować wam za wszystkie lata spędzone razem, za tyle wspólnych ognisk, za spływy kajakowe, zjazdy narciarskie z niektórymi z was, za to wszystko, co dane nam było wspólnie przeżyć. 

Jan Paweł I(źródło zdjęcia)

Profesor Turowski dziwił się poważnemu tonowi Wojtyły. "Wujek" nie miał zwyczaju wygłaszania takich uroczystych przemówień w czasie ich prywatnych spotkań. Wyglądało to tak, jakby się z nimi żegnał. Tylko dlaczego? Przecież właśnie wrócił. Najpierw z konklawe w Watykanie, a ostatnio  z Republiki Federalnej Niemiec. 

To zdziwienie pogłębiało się, gdy po przemowie kardynał powiedział cicho do profesora:

 - Gapa, będę musiał już wyjść. 

 - Ależ "Wujku", jest dopiero kilka minut po dziewiątej - Turowski był zaskoczony, gdyż zazwyczaj kardynał wychodził od nich przed jedenastą. 

 - Dzisiaj będzie inaczej.

Od Anioła Stróża: Tego wieczoru najwyższy powołał do siebie papieża Jana Pawła I. "Papież uśmiechu", bo tak go nazywano, oddał ducha po zaledwie 33 dniach pontyfikatu. Karol usłyszał o tym nazajutrz, przy śniadaniu. Z wrażenia wypadła mu łyżeczka, którą sięgał akurat do cukiernicy. 

Wiele razy towarzyszyłem mu w wyprawach do Rzymu. Tym razem jednak wiedziałem, że ta podróż oznacza koniec jednej części jego życia i początek następnej, do której Pan przygotowywał go przez ten cały czas. 

POPRAWCIE MNIE

Karol wyglądał jak człowiek, na którego wtaczają wielki głaz. 

 - Jeżeli wybiorą, proszę nie odmawiać - powiedział mu kardynał Wyszyński. - Dla Kościoła i dla Polski.

 -  Dziękuję - odparł cicho. - Bardzo mi ksiądz prymas pomógł. 

Od soboty kardynałowie z całego świata byli zamknięci w Pałacu Apostolskim, z którego cztery razy dziennie udawali się do Kaplicy Sykstyńskiej, gdzie odbywały się głosowania. Teraz, w poniedziałek 16 października 1978 roku, weszli tam po raz ósmy. Wojtyła usiadł w rzędzie za prymasem. Wyszyński odwrócił się do niego. 

 - Gdyby księdza kardynała wybrano, proszę pomyśleć czy nie przyjąć imienia Jana Pawła II. Dla włoskiej opinii publicznej byłoby to odwrócenie w dobro tego kapitału duchowego, który zebrał Jan Paweł I. 

 - Myślałem o tym - odpowiedział. 

Wszystkie kartki zostały już zebrane. Na ilu z nich jest Karol? 

 - Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Siri, Wojtyla, Benelli, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Benelli, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Benelli, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla, Wojtyla!

Było kilkanaście minut po piątej po południu. 

 - Czy zgadzasz się? - zapytał kardynał Jean Villot.

 - W posłuszeństwie wiary, wobec Chrystusa, mego Pana, zawierzając Matce Chrystusa i Kościoła, świadom wszystkich trudności-przyjmuję! - odpowiedział Karol. 

Nowy papież oświadczył, że przyjmuje imię Jana Pawła II, po czym udał się do pokoju, gdzie czekały na niego papieskie sutanny w trzech rozmiarach. Wiedział, że pomieszczenie to zwane jest "Pokojem łez". Teraz zrozumiał dlaczego. 

Jego "przyjmuję" oznaczało definitywny koniec dotychczasowego życia. Już nie weźmie do rąk wiosła, nie pójdzie na szlak w Tatry, nie odwiedzi późnym wieczorem, jak to miał w zwyczaju, przyjaciół. Przesunął dłonią po leżącej przed nim białej sutannie. Już tęsknił. Dwadzieścia lat temu jego przyjaciele myśleli, że go tracą. On wiedział, że nadal będą razem. Ale teraz? "Wyjechać, to trochę umrzeć" - napisał pewien francuski poeta. A wyjechać na zawsze? Karol Wojtyła umierał, aby mógł narodzić się Jan Paweł II.

Kiedyś napisał poemat "Medytacje o śmierci". Dał go do przeczytania przyjacielowi, Stanisławowi Grygielowi. Omawiali go podczas wieczornego spaceru po ośnieżonym Krakowie. Rozmawiając o przejściu z tego świata do wieczności weszli do Parku Jordana. Tak się zagadali, że zapomnieli o czasie i nie zauważyli nawet, że park zamknięto. Jego przyjaciel zaniepokoił się nie na żarty, a on chwycił go za rękę i powiedział:

 - Nie martw się. Wyjdziemy. Znam dziurę w ogrodzeniu tego parku!

Udało im się, a Staszek potem mówił mu, że być może tak będziemy wychodzić z tego życia. Śmiertelnie przerażeni, pogrążeni w ciemności napotkamy na pomocną dłoń, która wyprowadzi nas w bezpieczne miejsce. 

Smutek straty wszystkiego co kochał zaczął ustępować ogarniającej go ufności.

Od Anioła Stróża: To był dla Karola najtrudniejszy moment życia. Nie tylko dlatego, że musiał zostawić wszystko co kochał, ale i z powodu odpowiedzialności, która na niego spadła. Rozumiałem to dobrze. Przecież moim zadaniem było go poprowadzić przez życie tak, aby trafił prosto przed oblicze Najwyższego, czyli - jak to mówicie - do nieba. Tymczasem najtrudniej zbawić się papieżowi, bo przecież on jest odpowiedzialny za tyle dusz - cały Kościół, a właściwie cały świat. To brzemię spadało teraz na niego, ale przychodziła też z pomocą łaska Najwyższego. Karol przez całe życie uczył się ją przyjmować. Dlatego z pokoju łez wyszedł energicznym, zdecydowanym krokiem. A godzinę później liczba jego przyjaciół zdecydowanie wzrosło.

Dochodziła siódma wieczorem, gdy na centralnym balkonie Bazyliki św. Piotra pojawił się kardynał Pericle Felici:

 - Annuntio vobis gaudium magnum: habemus Papam!(Oznajmiam wam wielką radość: mamy papieża!).

Radosny okrzyk, który wyrwał się z 200 tysięcy piersi, w pełni potwierdził zdanie kardynała. Ale już jego następne słowa wprawiły ludzi w osłupienie: Carolum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyla, qui sibi nomen imposuit, Ioannem Paulum Secundum!

Tłum zamarł.

 - Czy to Murzyn? - ktoś zapytał.

 - On jest z Azji? - dopytywał ktoś inny.

Wątpliwości rozwiał nowy papież.

Papież Jan Paweł II w dniu wyboru(źródło zdjęcia)

 - Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus - powiedział po włosku. - Jesteśmy jeszcze wszyscy pogrążeni w bólu po śmierci ukochanego papieża Jana Pawła I. I oto najczcigodniejsi kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Wezwali go z kraju dalekiego. Dalekiego, ale zawsze tak bliskiego przez wspólnotę wiary i tradycji chrześcijańskiej. Bałem się przyjąć ten wybór, ale zrobiłem to w duchu posłuszeństwa Panu naszemu, Jezusa Chrystusa, i w całkowitym zaufaniu do jego Matki, Najświętszej Maryi Panny. Nie wiem, czy będę umiał wysłowić się w waszym... naszym języku włoskim. Gdybym się pomylił, poprawcie mnie.

Pomylił się! Ale jak cudowna była to pomyłka. Zamiast "corregerete"(poprawcie) powiedział corriggerete. Ludzie oszaleli z radości. Pierwotna nieufność prysła w jednej chwili. Cieszyli się już nie z tego, że mają papieża. Cieszyli się ze spotkania z nim.

Od Anioła Stróża: Byłem dumny z Karola. Nie tylko dlatego, że tak doskonale spisał się tego wieczoru, ale że potrafił pozostać sobą w zupełnie nowej sytuacji. Są ludzie, którzy nagle stają się bardzo ważni, albo bardzo nieśmiali, zaczynają zwracać przesadną uwagę na to, co inni sobie o nich pomyślą, albo zachowują się tak, jakby nikt się dla nich nie liczył. Karol pozostał taki, jaki był. I niemal natychmiast zaskoczył swoich "dworzan". Postanowił odwiedzić swojego serdecznego przyjaciela, biskupa Andrzeja Deskura, który tuż przed konklawe dostał wylewu krwi do mózgu i leżał nieprzytomny w Poliklinice Gemelli. Współpracownicy postanowili odwieść go od tego pomysłu. Od wieków obowiązywał w Watykanie zwyczaj, że nowo wybrany papież nie opuszczał domu aż do inauguracji pontyfikatu. Nie docenili jednak żelaznej woli swojego szefa. Jan Paweł II pojechał do szpitala. Biskup leżał w śpiączce. Dopiero później odzyskał przytomność, choć pozostał częściowo sparaliżowany*. A ja odnotowałem, że głowa Kościoła z gorliwością spełniła jeden z siedmiu uczynków miłosierdzia co do ciała, czyli chorych nawiedzać.

* Andrzej Deskur mieszkał w Rzymie od 1952 roku. Był przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, a później jej przewodniczącym honorowym. W 1985 roku papież Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, w 1987 roku został przewodniczącym Papieskiej Akademii Niepokalanej. Zmarł 3 września 2011 roku.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
A skoro dzisiaj jest Dzień Flagi Narodowej to taki widok mam za oknem:

Więcej flag moje oczy nie widziały.
A swoją drogą myślałam, że wraz z śmiercią "Dziadziusia"(jak nazywałam starszego pana mieszkającego w oknach naprzeciwko, zawsze "Dziadziuś", a nie "Dziadek") umrze też tradycja wywieszania tam flagi narodowej w czasie świąt. A tu proszę, takie zaskoczenie. Szkoda tylko, że pogoda taka niezbyt wesoła... Chociaż pamiętam, jak na początku maja 2011 roku zsypał się śnieg, więc zawsze mogło być gorzej.